การเดินทางสู่ชายแดนใต้

ณ จวนตระกูลจู

“กรี๊ด! ช่วยข้าด้วย”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังสนั่นไปทั่วบริเวณจวน ต้นเสียงมาจากเรือนของจูฟางเฟย ทำให้ฮูหยินรองและใต้เท้าจู ต้องสะดุ้งตื่นจากนิทราแล้วรีบตรงไปยังเรือนของบุตรสาวสุดที่รักในทันที

“เกิดอันใดขึ้น! ฟะ...ฟางเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมีสภาพเช่นนี้”

ฮูหยินรองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เมื่อเห็นโซ่ตรวนที่ใช้สำหรับล่ามนักโทษฉกรรจ์ล่ามอยู่ที่ข้อเท้าของบุตรสาวอย่างแน่นหนา

“ท่านแม่ ฮึก ช่วยข้าด้วย ข้าไม่รู้ว่ามันมาอยู่ที่ข้อเท้าของข้าได้อย่างไร”

จูฟางเฟยร้องไห้โฮด้วยความขวัญเสีย

“พวกเจ้ายืนบื้ออยู่ทำไม! รีบนำของมีคมมาตัดโซ่นี้ออกจากข้อเท้าของบุตรสาวข้าเดี๋ยวนี้!”

เสียงกัมปนาทของใต้เท้าจูดังขึ้น บรรดาบ่าวรับใช้ต่างลนลานไปนำขวานและเหล็กสกัดมาเพื่อจะตัดโซ่ทิ้ง แต่ทว่าจามลงไปเท่าใดโซ่เส้นนั้นก็หาได้ระคายเคืองไม่ แม้จะระดมเครื่องมือมีคมทั่วทั้งจวนมาลองดูแล้ว ผลลัพธ์ก็ยังคงเดิมคือมิอาจตัดมันออกได้เลย

ในขณะที่ใต้เท้าจู ฮูหยินรอง และจูฟางเฟยกำลังตกอยู่ในสภาวะเคร่งเครียด และสับสนอยู่นั้น สาวใช้จากห้องครัวผู้หนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง

“นายท่าน ขะ...ข้าวของในห้องครัวหายไปจนหมดสิ้นเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ! ของพวกนั้นจะหายไปได้อย่างไรกัน”

ใต้เท้าจูแผดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าความวุ่นวายภายในจวนยังมิหยุดลงเพียงเท่านี้ เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าจูมารดาของใต้เท้าจู เดินเข้ามาด้วยท่าทางโซซัดโซเซ

“คารวะท่านแม่ ท่านแม่มีเรื่องอันใดหรือขอรับ?” ใต้เท้าจูรีบเข้าไปพยุงเมื่อเห็นใบหน้าของมารดาซีดเซียวไร้สีเลือด

“ทรัพย์สมบัติของตระกูลเราทรัพย์สินทั้งหมดในคลัง ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว มันหายไปหมดแล้ว”

“ท่านแม่ว่าอย่างไรนะขอรับ!”

ในเวลาต่อมา ทุกคนในตระกูลต่างมายืนรวมตัวกันอยู่ที่หน้าห้องเก็บทรัพย์สมบัติ ซึ่งในยามนี้กลับว่างเปล่าเหลือเพียงห้องโล่งๆ มิมีสิ่งใดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

“นะ...นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้น” น้ำเสียงของใต้เท้าจูสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุม

“ฮูหยินรอง! ฮูหยินรองเป็นอันใดไป? พวกเจ้ารีบไปเอายาหอมมาเร็วเข้า!”

ฮูหยินรองถึงกับเป็นลมล้มพับไปทันทีที่เห็นความว่างเปล่าเบื้องหน้า ส่วนใต้เท้าจูนั้นใบหน้าซีดเผือดด้วยความสิ้นหวัง

เขาคำรามสั่งให้องครักษ์ในจวนออกไปสืบหาตัวคนร้ายอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับไร้ซึ่งเบาะแสใดๆ ราวกับทรัพย์สมบัติเหล่านั้นมลายหายไปในอากาศธาตุ

ในชั่วข้ามคืน ตระกูลจูที่เคยเสวยสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น บัดนี้ได้ล้มละลายลงอย่างไม่เป็นท่าเสียแล้ว

เฟิงเหยาบังคับรถม้าเคลื่อนออกจากเมืองเซี่ยตูอย่างมั่นคง นางศึกษาแผนที่มาอย่างละเอียดแล้ว การเดินทางไปยังชายแดนใต้นั้นต้องผ่านเมืองสำคัญถึงสี่เมือง ได้แก่ เมืองลกเอี๋ยง เจิ้งโจว เสฉวน และจุดหมายปลายทางสุดท้ายที่นางและลี้จิงซู่จะไปตั้งรกรากคือเมืองกว่างโจว

เมืองกว่างโจวเป็นเมืองท่าสำคัญทางตอนใต้ของแคว้นเยียน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการค้าขายกับต่างแดน ทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายไหมทางทะเลโบราณ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการแลกเปลี่ยนสินค้าและวัฒนธรรม จนกลายเป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ที่คึกคัก

เฟิงเหยาตั้งปณิธานไว้ว่าเมื่อไปถึงที่นั่น นางจะเริ่มทำธุรกิจการค้า ด้วยความที่เมืองกว่างโจวอยู่ติดทะเล และนางก็เป็นผู้ที่หลงใหลในกลิ่นอายของท้องทะเลเป็นทุนเดิม ความฝันของนางเรียบง่ายเพียงแค่อยากเปิดร้านเล็กๆ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัว

นอกจากนี้นางยังตั้งใจมั่นว่าจะต้องหาทางช่วยเหลือตระกูลลี้ให้ได้ ในเมื่อนางยอมรับลี้จิงซู่เป็นมารดาแล้ว ตระกูลลี้ก็ย่อมถือเป็นตระกูลของนางด้วยเช่นกัน แม้ตอนนี้ตระกูลลี้จะอยู่ในฐานะนักโทษฟาไพ่ หรือกลุ่มผู้ถูกเนรเทศไปยังพื้นที่ห่างไกล

แต่เนื่องจากมิใช่นักโทษแรงงานที่ต้องถูกส่งไปประจำการตรากตรำอย่างหนัก นางจึงพอจะมีช่องทางในการวางแผนเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงและฐานะของตระกูลกลับคืนมา

การถูกเนรเทศนั้นมีจุดประสงค์เพื่อให้คนตระกูลลี้ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก และมิอาจกลับเข้าสู่เมืองหลวงได้อีกตลอดกาล การถูกขับไล่ไปยังพื้นที่ห่างไกลโดยไร้ซึ่งเงินทองเช่นนี้ ถือเป็นบทลงโทษที่โหดร้ายรองลงมาจากโทษประหารโดยแท้

ผู้ถูกเนรเทศส่วนใหญ่มักจบชีวิตลงระหว่างทางด้วยความเหนื่อยล้า หรือล้มป่วยด้วยโรคภัยไข้เจ็บจากการเดินทางที่ยาวนานและทุรกันดาร แต่นางทำได้เพียงภาวนาให้ทุกคนในตระกูลลี้อยู่รอดปลอดภัย การเริ่มต้นใหม่ในดินแดนที่ไม่คุ้นเคยโดยไม่มีทรัพย์สินติดตัวนั้นยากลำบากยิ่งนัก

ตระกูลลี้เป็นตระกูลแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ บิดาของลี้จิงซู่คืออดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งแคว้นเยียน พี่ชายเป็นถึงอดีตรองแม่ทัพ ส่วนน้องชายก็เป็นอดีตกุนซือผู้ปราดเปรื่องในกองทัพ 

บุรุษในตระกูลลี้ล้วนอุทิศตนเพื่อแผ่นดิน และสร้างความดีความชอบไว้มากมาย ฮ่องเต้จึงยังทรงเห็นแก่ความดีความชอบเหล่านั้นอยู่บ้าง จึงลงทัณฑ์เพียงยึดทรัพย์และเนรเทศให้ไปใช้ชีวิตในต่างแดน โดยมิได้บีบคั้นให้ต้องไปใช้แรงงานหนักแต่อย่างใด

แม้คนตระกูลลี้จะได้รับโอกาสให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่การต้องสร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์ในดินแดนห่างไกลเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นบทลงโทษที่โหดร้ายสาหัสไม่แพ้กัน

เฟิงเหยาบังคับรถม้ามาตลอดทั้งวัน นางแวะหยุดพักตามข้างทางบ้างเป็นระยะ โชคดีที่เส้นทางสายนี้มีนักเดินทางสัญจรผ่านไปมาอยู่ตลอด

จึงมิได้เงียบเหงาจนเกินไปนัก เมื่อยามโพล้เพล้มาเยือน นางจึงเริ่มมองหาพื้นที่เหมาะสมและปลอดภัยสำหรับจอดพักรถม้าเพื่อค้างแรมในคืนนี้

นางวางแผนจะเดินทางไปยังเมืองลกเอี๋ยง ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงเซี่ยตูไม่ไกลนัก โดยคาดว่าต้องใช้เวลาเดินทางประมาณสามถึงสี่วัน ทว่าหากจะไปให้ถึงเมืองกว่างโจวที่อยู่ชายแดนใต้นั้น คงต้องใช้เวลาเดินทางรอนแรมแรมเดือนเลยทีเดียว

“ท่านแม่เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ”

เมื่อหาที่พักรถม้าที่ปลอดภัยได้แล้ว เฟิงเหยาจึงหันไปเอ่ยถามลี้จิงซู่ด้วยความห่วงใย

“แม่ไม่เหนื่อยหรอก ห่วงก็แต่เจ้าที่คงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย”

ลี้จิงซู่ตอบพลางลอบสังเกตบุตรสาว ในใจของนางลึกๆสัมผัสได้ว่าบุตรสาวคนนี้เปลี่ยนไปอย่างมาก ทั้งท่าทาง อุปนิสัย แววตาหรือแม้แต่ร่างกายที่ดูจะแข็งแรงขึ้นอย่างประหลาด รวมไปถึงความสามารถที่แตกต่างจากเฟิงเหยาคนเดิมอย่างสิ้นเชิง

แต่ไม่ว่าบุตรสาวจะเปลี่ยนไปเพราะเหตุใด นางก็รู้สึกยินดียิ่งนักที่เห็นเฟิงเหยาเข้มแข็งขึ้นจนสามารถดูแลตนเองได้เช่นนี้

“ข้าไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่รอข้าสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าจะรีบทำอาหารเย็นมาให้ท่าน”

“เฟิงเหยา แม่ดีใจนะที่เจ้าเติบโตขึ้นแล้ว”

คำว่าเติบโตขึ้นของลี้จิงซู่นั้น หมายถึงการเติบโตทางความคิด การใช้ชีวิต และความสามารถที่ดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวอย่างสมบูรณ์ เฟิงเหยามองหน้าลี้จิงซู่แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้

“ข้าโตขึ้นมากแล้วจริงๆเจ้าค่ะ”

จากนั้นเฟิงเหยาก็เริ่มลงมือทำอาหารง่ายๆ เพียงไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย ถึงแม้ในชีวิตก่อนนางจะมิได้ชื่นชอบการทำอาหารเป็นพิเศษ 

แต่ก็ใช่ว่าฝีมือการทำอาหารของนางจะไม่อร่อยเสียเมื่อไหร่กัน กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณที่พักแรม ช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งวันได้เป็นอย่างดี