กรรมตามสนอง

ค่ำคืนนี้ไร้ดวงดาว หมู่เมฆหนาทึบบดบังดวงจันทร์จนไร้แสงเรืองรองลงมาจากฟากฟ้า เฟิงเหยาอยู่ในชุดรัดกุมสีดำสนิทเฉกเช่นยามที่นางทำภารกิจในโลกก่อน ฝีเท้าของนางแผ่วเบาราวกับแมวป่าขณะเหยียบย่างไปบนหลังคาของจวนตระกูลจู

ใช่ว่าจวนแห่งนี้จะไร้องครักษ์ ทว่าเฟิงเหยากลับจัดการพวกมันจนสลบเหมือดไปหมดแล้วโดยที่ไม่มีใครทันได้รู้ตัว การจัดการกับคนระดับนี้ถือเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนักสำหรับนักฆ่ามือหนึ่งขององค์กรเช่นนาง

วันนี้จะเป็นวันแห่งการสะสางหนี้แค้น นางจะทวงคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าของร่างเดิมและมารดา หลังจากที่นางจัดการถอนรากถอนโคนพวกมันแล้ว นางจะพามารดาไปใช้ชีวิตที่สงบสุขและดีกว่าเดิม โดยไม่คิดจะหวนกลับมายังเมืองหลวงแห่งนี้อีกหากไม่จำเป็น

เฟิงเหยาทิ้งตัวลงมาตรงหน้าเรือนเก็บสมบัติของตระกูลจู สถานที่แห่งนี้มีการคุ้มกันที่แน่นหนาอยู่ไม่น้อย นางจึงนำยาสลบชนิดระเหยจากมิติออกมาหมายจะจัดการผู้ที่เฝ้าอยู่ให้สิ้นฤทธิ์

มันคือยาสลบสูตรพิเศษที่คล้ายกับกำยาน ไร้กลิ่น ไร้สี และไร้ควันจนไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กำยานนี้เป็นสิ่งที่องค์กรนักฆ่าของนางคิดค้นขึ้นเองเพื่อใช้ในภารกิจลับ ซึ่งมันให้ผลลัพธ์ที่ดีเกินคาดเสมอ

เฟิงเหยานำหน้ากากกันยาสลบออกมาสวมใส่ ก่อนจะเริ่มจุดกำยาน ยาสลบเจือจางระเหยกระจายไปทั่วบริเวณ เพียงไม่กี่อึดใจบรรดาผู้คุ้มกันที่เฝ้าเรือนแห่งนี้ก็ล้มพับสลบไสลไปตามๆกัน 

เฟิงเหยามุ่งตรงไปยังประตูเรือนที่คล้องโซ่กุญแจแน่นหนา ทว่ามันกลับมิใช่ปัญหาสำหรับนางเลยแม้แต่น้อย ลวดเพียงเส้นเดียวถูกสอดเข้าไปสะเดาะกลไกออกได้อย่างง่ายดาย

เมื่อก้าวเข้ามาภายในเรือน ทรัพย์สมบัติมหาศาลของตระกูลจูที่วางเรียงรายทำให้เฟิงเหยากระตุกยิ้มมุมปาก นางไม่รอช้าจัดการกวาดของมีค่าทุกชิ้นเข้าสู่มิติส่วนตัวอย่างรวดเร็ว จนหลงเหลือเพียงห้องที่ว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีสิ่งใดวางอยู่ก่อน

แม้แต่ห้องครัวใหญ่ของจวนนางก็กวาดเอาวัตถุดิบและเสบียงอาหารไปจนหมดสิ้น นักฆ่าอย่างนางไม่มีคำว่าปรานี อยากให้พวกมันลองลิ้มรสการอดอยากปากแห้งดูบ้าง คงไม่ถึงขั้นลงแดงตายหรอกกระมัง 

จากนั้นนางก็เร้นกายมาหยุดอยู่ตรงปลายเตียงของจูฟางเฟยที่กำลังหลับลึกด้วยฤทธิ์ยาสลบ โดยหารู้ไม่ว่าหายนะกำลังมาเยือนถึงที่

เฟิงเหยาหยิบโซ่ชนิดพิเศษออกมาจากมิติ มันเป็นโซ่ที่ทำจากโลหะหายากซึ่งไม่มีสิ่งใดตัดขาดได้ นางนำมันมาล่ามเข้ากับข้อเท้าของจูฟางเฟยพร้อมตั้งรหัสลับที่มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ หากหมุนรหัสไม่ถูกต้องก็จะไม่มีวันปลดพันธนาการนี้ออกได้ชั่วชีวิต

“จงถูกล่ามไว้เช่นนี้เถิด เจ้าจะได้รู้ซึ้งถึงรสชาติของการถูกจองจำไปจนวันตายจูฟางเฟย”

เฟิงเหยาเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นางแสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในผลงาน

จากนั้นนางจึงเร้นกายเข้ามายังห้องนอนของฮูหยินรองที่มีใต้เท้าจูนอนเคียงข้างอยู่ นางจุดกำยานยาสลบทิ้งไว้ล่วงหน้าแล้ว เฟิงเหยาเดินเข้าใกล้เตียงนอนของทั้งคู่ ใบหน้าของคนทั้งสองยามหลับช่างดูมีความสุขจนน่าหมั่นไส้

“หึ จงเสพสุขไปเถิด เพราะเมื่อลืมตาตื่นพวกเจ้าจะพบแต่ความหายนะ”

เฟิงเหยาหยิบยาพิษชนิดพิเศษออกมาจากมิติแล้วกรอกเข้าปากฮูหยินรอง มันคือพิษร้ายที่ทำให้ร่างกายทรุดโทรมเจ็บป่วยออดๆแอดๆ และไร้เรี่ยวแรงจนไม่อาจแม้แต่จะถือช้อนกินข้าว ที่สำคัญคือวิธีการผลิตยาพิษนี้มาจากโลกอนาคตทำให้หมอในยุคนี้ไม่มีวันหาทางรักษาได้อย่างแน่นอน

จากนั้นนางก็นำยาพิษอีกขวดกรอกใส่ปากใต้เท้าจู พิษตัวนี้พุ่งเป้าทำลายความเป็นชายของเขาโดยเฉพาะ 

ในเมื่อเป็นบุรุษชั่วช้าเป็นบิดาที่ไร้สำนึก ก็ไม่สมควรที่จะมีบุตรหรือหาฮูหยินใหม่มาปรนเปรอความใคร่ได้อีกต่อไป

“ข้าขอให้พวกเจ้าครองคู่กันไปจนวันตาย”

ประหนึ่งผีเน่ากับโลงผุที่เหมาะสมกันยิ่งนัก นางมิได้รู้สึกผิดแม้เพียงกระผีกริ้น มีเพียงความสะใจที่เอ่อล้น 

เพราะบุรุษผู้นี้หาใช่บิดาของนางไม่ ส่วนบรรดาบ่าวรับใช้ที่เคยรังแกร่างเดิม เฟิงเหยาก็จัดการมอบยาพิษให้ถ้วนหน้า เป็นพิษที่จะบันดาลความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสทุกครั้งที่พวกมันกลืนอาหารเข้าปาก จนร่างกายของพวกมันจะผ่ายผอมลงและสิ้นใจไปเอง

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เฟิงเหยาก็เร้นกายออกจากจวนสุนัขแห่งนั้นแล้วกลับมายังโรงเตี๊ยม ยามเห็นลี้จิงซู่ยังคงหลับสบาย นางจึงหลบเข้าสู่มิติส่วนตัวเพื่อสำรวจกองทรัพย์สมบัติมหาศาลที่ยึดมาจากตระกูลจู

ความจริงแล้วสมบัติเหล่านี้สมควรเป็นของร่างเดิมและมารดาแต่แรก เพราะสินเดิมที่ท่านแม่นำมาจากตระกูลลี้นั้นมีมูลค่ามหาศาล ทั้งกิจการทำเงินมากมายที่ใต้เท้าจูหน้าด้านยึดครองไว้ จนทำให้ตระกูลจูร่ำรวยฟุ้งเฟ้อขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้

แต่ก่อนจวนตระกูลจูมิได้ร่ำรวยมากมาย เพียงพอมีฐานะอยู่บ้าง แม้จะเป็นถึงขุนนางแต่หากเทียบความมั่งคั่งกับตระกูลลี้ที่เป็นตระกูลแม่ทัพแล้ว กลับห่างชั้นกันหลายเท่านัก นี่คงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ตระกูลจูพยายามเชื่อมความสัมพันธ์กับตระกูลลี้

ยามที่ตระกูลลี้ต้องโทษและถูกยึดทรัพย์สินไปจนหมดสิ้น แม้ใต้เท้าจูจะอยู่ในฐานะที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้แต่เขากลับเพิกเฉยเสีย เพราะทรัพย์สินที่ถูกยึดมานั้นเขาได้รับส่วนแบ่งด้วย นับว่าเป็นคนบัดซบโดยแท้

ทว่าตอนนี้ร่างนี้กับตระกูลสารเลวนั้นขาดสะบั้นลงแล้วไม่มีสิ่งใดต้องเกี่ยวข้องกันอีก นางก็ได้เตรียมออกเดินทางในยามรุ่งสาง 

รถม้าขนาดพอเหมาะสำหรับสองถึงสามคนที่ซื้อไว้ถูกเตรียมพร้อม ด้านในปูด้วยผ้านวมหนานุ่มที่นางนำออกมาจากในมิติเพื่อใช้สำหรับพักผ่อน

แม้การเดินทางอันยาวนานอาจมีอันตรายเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อแต่นางหาได้เกรงกลัวไม่ ตอนนี้นางมิต้องกังวลเรื่องความลำบากในการใช้ชีวิตอีกต่อไป เฟิงเหยานอนลงข้างกายลี้จิงซู่แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไป

ยามรุ่งสางมาถึง เฟิงเหยาพาลี้จิงซู่มายังรถม้าที่ฝากเอาไว้ข้างโรงเตี๊ยม เมื่อลี้จิงซู่เห็นรถม้าก็มีสีหน้าตกตะลึง

“เฟิงเหยา รถม้าคันนี้เจ้าได้มาจากที่ใดกัน” ลี้จิงซู่เอ่ยถามเพื่อคลายความสงสัยของตน

“ท่านแม่ ข้ามิได้ขโมยมาหรอกเจ้าค่ะ ข้าซื้อมาด้วยเงินเก็บของท่านและเถ้าแก่ร้านก็ใจดีลดราคาให้ข้าด้วย ท่านแม่อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ รอข้าอยู่บนรถม้าสักครู่ ข้าจะไปซื้อซาลาเปาตรงโน้นประเดี๋ยวเดียว”

เฟิงเหยาเดินไปยังร้านขายซาลาเปาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“พี่ชาย ข้าเอาซาลาเปาสี่ลูก”

นางสั่งซาลาเปาพลางนึกถึงกฎในมิติของนาง หากนางนำของใหม่ใส่เข้าไป ของสิ่งนั้นจะไม่เพิ่มจำนวนขึ้นส่วนที่จะเพิ่มพูนขึ้นได้นั้น มีเพียงสิ่งของดั้งเดิมที่มีอยู่ในมิติแต่แรกเท่านั้น

“ลูกละสามอีแปะ ทั้งหมดสิบสองอีแปะ”

เฟิงเหยาจ่ายเงินแล้วหมุนตัวก้าวกลับไปยังรถม้า

“ท่านแม่ ทานซาลาเปานี่ก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางยื่นห่อซาลาเปาให้ลี้จิงซู่

“เฟิงเหยา เจ้าบังคับรถม้าเป็นหรือ?”

ลี้จิงซู่ถามด้วยความกังวล เพราะบุตรสาวของนางไม่เคยฝึกบังคับรถม้ามาก่อน อีกทั้งชั่วชีวิตที่ผ่านมายังเคยนั่งรถม้าเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น

เฟิงเหยามิได้ตอบคำถามเป็นคำพูด แต่นางสะบัดบังเหียนบังคับรถม้าให้เคลื่อนตัวออกไปในทันที