ช่วยเหลือเด็กหนุ่ม

เฟิงเหยาบังคับรถม้าเข้าสู่เขตเมืองลกเอี๋ยง แม้เมืองนี้จะใหญ่โตมิใช่น้อยแต่ก็ยังนับว่าเล็กกว่าเมืองหลวงเซี่ยตูอยู่บ้าง สภาพเมืองดูสงบและผู้คนมิได้จอแจเท่าใดนัก 

ทว่าในขณะที่เคลื่อนรถม้าไปตามถนน เฟิงเหยากลับสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองมายังรถม้าของนางอย่างผิดสังเกต

นางลอบระแวดระวังตัวในทันที แต่หากว่าคนพวกนี้มิได้เข้ามาก้าวก่ายนางก่อน นางก็มิคิดจะไปข้องแวะด้วยอย่างแน่นอน 

ทว่าในขณะที่นางกำลังบังคับรถม้าผ่านย่านชุมชน จู่ๆก็มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งถูกเตะจนกระเด็นมาล้มลงตรงหน้ารถม้าของนางพอดี เฟิงเหยาจำต้องรั้งบังเหียนหยุดรถม้ากะทันหันเพื่อมิให้ล้อรถเหยียบเด็กหนุ่มผู้นั้น

“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! เอาเงินของข้าคืนมาบัดเดี๋ยวนี้!”

ชายวัยกลางคนหน้าตาโหดเหี้ยมผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเด็กหนุ่มที่นอนกองอยู่บนพื้น ดูจากท่าทางแล้วเขาคงเป็นคนเตะเด็กหนุ่มผู้นี้จนกระเด็นมา

“ข้าบอกท่านแล้วว่าข้ามิได้ขโมยเงินของท่าน เงินนี้ข้าได้มาจากการขายสมุนไพร ข้าจะเอาไปซื้อข้าวสาร!”

เด็กหนุ่มตะโกนตอบโต้ด้วยความอัดอั้น ผู้คนเริ่มมาล้อมมุงดูเหตุการณ์ด้วยความสนใจ แต่กลับไม่มีผู้ใดคิดจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเด็กหนุ่มผู้นี้เลยสักคนเดียว

“เฟิงเหยา เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือลูก?” เสียงของลี้จิงซู่ดังขึ้นมาจากในรถม้าด้วยความตระหนก

ลี้จิงซู่เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความกังวล เมื่อเห็นว่ารถม้าหยุดลงกะทันหันพร้อมกับมีเสียงเอะอะโวยวาย ดังอื้ออึงมาจากภายนอก

“ข้างหน้าเกิดเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยเจ้าค่ะ ข้าจะบังคับรถม้าอ้อมไปทางอื่น”

เฟิงเหยาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นางมิได้มีจิตใจเมตตาเยี่ยงแม่พระ ในชีวิตก่อนนางคือนักฆ่ามือหนึ่งผู้มีชีวิตอยู่ท่ามกลางคาวเลือดและการเข่นฆ่า ความใจอ่อนหรือการยื่นมือช่วยผู้คนจึงมิเคยอยู่ในอุดมคติของนางแม้แต่น้อย

ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเบี่ยงรถม้าออกไปด้านข้าง เด็กหนุ่มที่ถูกรังแกเมื่อครู่กลับถูกเตะซ้ำอีกครั้งจนร่างลอยกระเด็นมาตกอยู่บนรถม้า ตรงจุดที่นางกำลังบังคับม้าอยู่อย่างพอดิบพอดี

จากที่ตั้งใจว่าจะผ่านไปเงียบๆ มิหาเรื่องใส่ตัว แต่สุดท้ายเรื่องกลับวิ่งมาหาอดีตนักฆ่าเช่นนางเองเสียอย่างนั้น เฟิงเหยาชั่งใจพลางก้มมองเด็กหนุ่มที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม จนดูไม่ได้ด้วยแววตาว่างเปล่า

“เฟิงเหยาเกิดอันใดขึ้น”

ลี้จิงซู่เปิดประตูรถม้าออกมาดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งล้มคว่ำอยู่ในสภาพโชกเลือดอยู่บนรถม้าของตน

“ท่านแม่หลบอยู่ข้างในก่อน อย่าเพิ่งออกมานะเจ้าคะ มันอันตราย”

เฟิงเหยาร้องเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ จิตสังหารจางๆเริ่มแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองไปยังบุรุษหน้าโหด ที่กำลังเดินย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทางคุกคาม

“เฟิงเหยา แม่ไม่อาจทิ้งเจ้าให้เผชิญกับอันตรายเพียงลำพังได้อีกแล้ว”

ลี้จิงซู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางตั้งมั่นว่าจะไม่ยอมให้บุตรสาวเพียงคนเดียวต้องเผชิญหน้ากับอันตรายตัวคนเดียวอีกต่อไป

“ท่านแม่ข้าจะไม่เป็นอันใด ท่านแม่โปรดหลบอยู่แต่ในรถม้าเถิดเจ้าค่ะ หากท่านอยู่ตรงนี้ข้าจะไม่มีสมาธิ”

น้ำเสียงและแววตาของเฟิงเหยาแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่า คำขอร้องกับท่าทางจริงจังนั้นทำให้ลี้จิงซู่จำต้องยอมกลับเข้าไปในรถม้าแต่โดยดี

ชายวัยกลางคนท่าทางหยาบช้ายังคงไม่หยุดมือ เขาเงื้อเท้าเตรียมจะขยี้เด็กหนุ่มที่นอนสะบักสะบอมอยู่อีกครั้ง ทว่าก่อนที่เท้าของเขาจะถึงตัวเด็กหนุ่ม เฟิงเหยาก็สะบัดแส้สำหรับบังคับม้าในมือฟาดลงไปที่ข้อเท้าของชายผู้นั้นอย่างแรง!

นางมิได้เบามือแม้แต่น้อย เสียงแส้แหวกอากาศดัง ขวับ! ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชาวเมืองลกเอี๋ยง

“โอ๊ย! นังเด็กนี่ มิใช่เรื่องของเจ้าก็อย่ายื่นมือเข้ามาแส่!” ชายผู้ถูกฟาดสบถออกมาอย่างหัวเสียพลางกุมข้อเท้าของตนเองไว้

“มันก็มิใช่เรื่องของข้าจริงๆนั่นแหละ” เฟิงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากหยักยิ้มเย็นชาที่ชวนให้คนมองรู้สึกสันหลังวาบ

“แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้าทำคนกระเด็นมาขวางทางรถม้าของข้า และข้าเองก็กำลังจะกลายเป็นผู้เสียหาย เช่นนั้นแล้วหากไม่ยื่นมือเข้าไปแส่ เห็นทีคงจะมิได้กระมัง”

แววตาของนางพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเหยียบ จิตสังหารที่ซ่อนเร้นอยู่เริ่มแผ่ซ่านออกมาอย่างที่คนธรรมดาไม่อาจเข้าใจได้ แต่น่าเกรงขามจนคนตรงหน้าต้องชะงักไป

“สตรีปากดีเช่นเจ้าอย่าหาว่าข้าไม่เตือน ทางที่ดีอย่าเข้ามายุ่งเรื่องของข้าจะดีกว่า หากไม่อยากเจ็บตัวฟรี!” ชายร่างใหญ่ขู่ตะคอกพลางก้าวเข้ามาหา

เฟิงเหยาแสยะยิ้มภายใต้ผ้าคลุมหน้าโดยที่ไม่มีใครมองเห็น ถึงแม้ร่างกายนี้จะดูผอมบางไปบ้าง แต่เค้าโครงหน้าเดิมนั้นหาได้ขี้เหร่ไม่ นางเลือกที่จะปิดบังใบหน้าไว้ภายใต้ผ้าคลุมสีดำลึกลับ เผยให้เห็นเพียงดวงตาหงส์ที่งดงามแต่คมกริบดุจใบมีดเท่านั้น

“น้องชาย ไหนเจ้าลองบอกข้าหน่อยสิว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น”

เฟิงเหยาเอ่ยถามเสียงเรียบ แม้เดิมทีนางตั้งใจจะเมินเฉยและผ่านทางไปเท่านั้น แต่ในเมื่อเรื่องราวมันบีบคั้นจนต้องก้าวเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว นางก็คงต้องทำใจยอมรับและจัดการให้จบสิ้นลงโดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นการเดินทางของนางอาจจะล่าช้าไปมากกว่านี้

“คือว่าข้าจะนำเงินในถุงนี้ไปซื้อข้าวสาร แต่จู่ๆ ท่านลุงผู้นี้ก็เข้ามาหาว่าข้าขโมยเงินเขา ข้ามิได้ขโมยจริงๆนะขอรับพี่สาว นี่คือเงินที่ข้าหามาได้จากการขายสมุนไพรจริงๆ”

เด็กหนุ่มละล่ำละลักบอกความจริงด้วยน้ำตานองหน้า เด็กหนุ่มผู้นี้มีนามว่า ‘จื้อเผิง’ เขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดเพียงลำพังในเมืองลกเอี๋ยง 

หลังจากที่ก่อนหน้านี้เกิดโรคระบาดใหญ่ขึ้น ครอบครัวของเขาที่มีฐานะยากจนและไร้เงินรักษา ต่างพากันสิ้นใจจากไปหมด เหลือเพียงตัวเขาที่ต้องสู้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว

ตัวเขาเองก็ติดโรคระบาดเช่นกัน แต่ด้วยพื้นฐานร่างกายที่แข็งแรงอยู่ไม่น้อย จึงทำให้เขารอดชีวิตมาได้ ทว่าการรอดชีวิตกลับมิได้ทำให้เขารู้สึกยินดีเลยแม้แต่นิด เขากลับนึกเสียใจที่ตนเองมิได้ตายตามครอบครัวไปเสียยังดีกว่า

การต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่แสนโหดร้ายเพียงลำพัง มันช่างโดดเดี่ยวและเหนื่อยล้า ทว่าเขาก็ต้องอดทนใช้ชีวิตให้ดีตามคำสั่งเสียสุดท้ายของมารดาที่ว่า

‘เจ้าจงมีชีวิตต่อไป อย่าได้สิ้นหวังหรือยอมแพ้ พ่อแม่และน้องของเจ้าจะอยู่ในนี้กับเจ้าเสมอ’ แล้วมารดาก็ชี้มาที่หัวใจของเขา

“ท่านลุง หากท่านบอกว่าเงินในถุงนี้เป็นของท่าน เช่นนั้นท่านก็คงจำได้กระมังว่าข้างในมีเงินอยู่เท่าใด?”

ดวงตาหงส์จ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนที่มีท่าทีเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด เหตุใดอดีตนักฆ่าอย่างนางจะมองไม่ออกว่าบุรุษผู้นี้เพียงต้องการชิงเงินของเด็กหนุ่ม ทั้งที่ไม่ใช่ของตนแต่กลับคิดจะปล้นชิงกันซึ่งหน้า ช่างเลวทรามต่ำช้าสิ้นดี

“ว่าอย่างไร ตอบมิได้หรือ? ไฉนจึงนิ่งเงียบไปเล่า ทั้งที่เมื่อครู่ยังยืนยันหนักแน่นมิใช่หรือว่าเงินถุงนี้เป็นของท่าน”

เฟิงเหยาใช้น้ำเสียงกดต่ำถามข่มขวัญจนอีกฝ่ายเริ่มไปไม่เป็น ท่ามกลางสายตาของชาวเมืองที่พากันมาล้อมมุงดู และรอฟังคำตอบด้วยใจระทึก

“ผู้ใดมันจะไปจำได้! ข้าซื้อของไปตั้งมากมาย แล้วจะไปจำได้อย่างไรว่าในถุงเหลือเงินอยู่เท่าใด!”

ชายผู้นั้นตวาดกลบเกลื่อน ทว่าในสายตาของเฟิงเหยา นี่เป็นเพียงการแถเอาตัวรอดไปเรื่อยเท่านั้น นางมิได้ใส่ใจท่าทีนั้นแต่กลับหันมาทางจื้อเผิงแทน

“น้องชาย แล้วเจ้าเล่าจำได้หรือไม่ว่าเงินในถุงนี้มีอยู่เท่าใด?”

“แน่นอนขอรับพี่สาว ข้าย่อมต้องจำได้แม่นยำ”

จื้อเผิงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ทันทีที่สิ้นคำพูดของเด็กหนุ่ม บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นก็เริ่มมีสีหน้ากระสับกระส่ายและหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด