โลกนี้มันโหดร้าย

ผู้คนรอบข้างที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ต่างพากันเงียบกริบ เพื่อรอฟังคำตอบของเด็กหนุ่ม แม้ในใจของทุกคนจะเริ่มเดาได้ไม่ยากแล้วว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นคนโกหก

“เจ้าเอ่ยมาสิว่าเงินในถุงนี้มีอยู่เท่าใด”

เฟิงเหยาเอ่ยเร่ง นางอยากไปจากที่นี่เต็มทีแล้ว เพราะสัญชาตญาณนักฆ่าทำให้นางไม่ชอบการเป็นเป้าสายตาหรือตกอยู่ในวงล้อมของฝูงชน มันช่างทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก

“ข้าขายสมุนไพรที่ร้านยงเยิ่นถัง ได้เงินมาสองตำลึงเงินกับอีกยี่สิบอีแปะขอรับ”

เงินสองตำลึงยี่สิบอีแปะสำหรับชาวบ้านยากจนนั้นถือว่าเป็นเงินจำนวนไม่น้อย เฟิงเหยาจึงไม่รอช้า นางหยิบถุงเงินขึ้นมาแล้วเทเงินทั้งหมดออกมานับให้ทุกคนเห็นเป็นประจักษ์สายตา

“หนึ่ง...  สอง... รวมเป็นสองตำลึงยี่สิบอีแปะพอดี”

เฟิงเหยาเงยหน้าขึ้น แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าดูเย็นชาขึ้นหลายส่วน

“สรุปได้ว่าท่านเป็นคนโกหก คิดจะปล้นชิงเงินของเด็กทั้งที่มีอายุปูนนี้แล้ว มิควรทำเช่นนี้เลย รู้หรือไม่ว่านอกจากจะผิดกฎหมายบ้านเมืองแล้ว ยังแสดงให้เห็นว่าตัวท่านนั้นเลวทรามเพียงใด”

เฟิงเหยาแผดเสียงประกาศกร้าว จนบุรุษวัยกลางคนถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้นจนตัวสั่น

“นี่เจ้า! นังเด็กปากดี บังอาจมาว่าข้าเลวทราม ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก!”

เมื่อสิ้นคำ ชายวัยกลางคนก็พุ่งเข้าใส่พร้อมเงื้อเท้าเตะหมายจะทำร้ายเฟิงเหยา ทว่านางกลับกระโดดหลบได้อย่างรวดเร็วว่องไวราวกระต่ายป่า 

เมื่อเห็นว่าเท้าพลาดเป้า เขาจึงส่งหมัดขวาชกตรงมายังใบหน้าของนางทันที ทว่าเฟิงเหยากลับคว้าข้อมือนั้นไว้ได้ด้วยมือเปล่า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฝูงชนที่มุงดูอยู่

“หึ ท่านลุง คิดจะรังแกแม้กระทั่งเด็ก มิเลวทรามเกินคนไปหน่อยหรือ?”

เฟิงเหยาเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือคู่ต่อสู้จนกระดูกลั่น ก่อนจะบิดแขนข้างนั้นไพล่หลังอย่างแรงจนอีกฝ่ายเสียหลัก

“โอ๊ย!”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น แต่เฟิงเหยายังไม่ยอมหยุดเพียงเท่านี้ นางใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางจิ้มสกัดไปยังจุดสำคัญบนร่างกายของเขาด้วยความแม่นยำ นี่คือวิชาสกัดจุดที่เรียกว่า ‘เตี่ยนเสวี่ย’ ที่นางเคยฝึกฝนมาอย่างโชกโชนในอดีต

การโจมตีนี้มุ่งเน้นไปที่จุดรวมประสาทที่ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แม้บางจุดจะส่งผลถึงแก่ชีวิต แต่เฟิงเหยายังมีสติพอที่จะเลือกจุดที่เพียงแค่สร้างความทรมานเท่านั้น เพราะท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ หากนางพลั้งมือฆ่าคนตายคงเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โตเกินไป

“อ๊าก! ปะ...ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”

ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่จนชายร่างกำยำถึงกับทรุดลงทุรนทุราย เขาไม่คาดคิดเลยว่าสตรีร่างบางเพียงนี้จะมีศาสตร์การต่อสู้ที่ร้ายกาจและลึกลับถึงเพียงนี้ ในใจพลันบังเกิดความหวาดกลัวจนไม่กล้าคิดต่อกรอีกต่อไป

“เจ้าต้องเอ่ยขอโทษเด็กหนุ่มผู้นี้ก่อน ว่าอย่างไร จะยอมขอโทษแต่โดยดีหรืออยากจะลิ้มรสความทรมานยิ่งกว่านี้?”

เฟิงเหยาเอ่ยถามเสียงเย็น แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าขนลุก

“โอ๊ย! อ๊าก!”

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังระงมขึ้นอีกครั้ง เมื่อเฟิงเหยาเพิ่มแรงกดจุดลงไปอีก ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย นางมิคิดจะปล่อยให้คนผู้นี้จากไปโดยง่าย อย่างน้อยที่สุดเมื่อทำผิดก็ต้องรู้จักขอโทษผู้อื่นเสียก่อน

“ขะ...ข้า ยะ...ยอมขอโทษแล้ว”

ชายวัยกลางคนเค้นเสียงออกมาท่ามกลางความทรมาน มุมปากของเฟิงเหยากระตุกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นที่ดูน่าขนลุก

“พี่สาว ไม่เป็นไรหรอกขอรับ แค่ทุกคนรับรู้ว่าข้ามิใช่หัวขโมย ข้าก็พอใจแล้ว”

จื้อเผิงเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เขาหาใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น เมื่อความจริงปรากฏเขาก็เพียงอยากอยู่อย่างสงบและไม่อยากมีเรื่องราวกับผู้ใดอีก

“คนทำผิดก็ต้องขอโทษ ความจริงแล้วเรื่องนี้ไม่ควรจบลงเพียงแค่คำขอโทษด้วยซ้ำ”

เฟิงเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มาจากก้นบึงของหัวใจ “โลกใบนี้มันโหดร้ายยิ่งนัก สิ่งที่เจ้าเผชิญอยู่ในตอนนี้ยังมิอาจทำให้จิตใจของเจ้าแข็งแกร่งพอหรอกนะ”

นางรู้ซึ้งดีว่าโลกใบนี้รวมถึงโลกก่อนของนาง คนที่แข็งแกร่งมักจะรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอยู่เสมอ การให้อภัยเป็นเรื่องดี 

แต่มิควรใช้กับการให้อภัยคนที่จ้องจะทำร้ายเราอย่างพร่ำเพรื่อ หากคนทำผิดมิต้องชดใช้ด้วยสิ่งใดเลย พวกเขาก็จะกลับมาทำเรื่องเลวทรามเช่นเดิมอีกครั้ง

เมื่อจื้อเผิงได้ยินสิ่งที่เฟิงเหยาเอ่ย เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะคำพูดของพี่สาวท่านนี้คือความจริงทุกประการ ใช่แล้ว โลกใบนี้มันโหดร้ายยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

“ข้าขอโทษ วันหลังข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก”

คำขอโทษที่ฟังดูไร้ความจริงใจจากปากของบุรุษวัยกลางคนทำให้เฟิงเหยาไม่พึงพอใจนัก ทว่านางก็ยอมปล่อยมือไป อย่างน้อยก็นับว่าคนผู้นี้ได้เอ่ยปากขอโทษออกมาแล้ว

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์คลี่คลายลง ผู้คนที่มุงดูต่างก็แยกย้ายไปตามทางของตน เฟิงเหยาบังคับรถม้าไปจอดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง จื้อเผิงรีบก้าวตามไปหาเพื่อเอ่ยขอบคุณที่นางได้ยื่นมือเข้าช่วย

“พี่สาว ข้าต้องขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือข้าไว้ หากมิได้ท่าน ข้าคงมิรอดพ้นความลำบากในวันนี้แน่ขอรับ”

จื้อเผิงเอ่ยด้วยใจจริง เฟิงเหยาพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้า เห็นว่าเขาเป็นคนที่มีจิตใจดี ซื่อสัตย์ และไร้พิษภัย

ไม่นานนัก ลี้จิงซู่ก็เปิดประตูรถม้าออกมาตามคำบอกของบุตรสาว แม้ลี้จิงซู่จะมีอายุที่ล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่ทว่าผิวพรรณและโครงหน้ายังคงความงดงามอยู่ไม่น้อย 

ในระหว่างการเดินทางนี้เฟิงเหยาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ มิอยากให้ผู้ใดได้เห็นใบหน้ามารดานักเพราะเกรงจะนำปัญหามาให้ ใบหน้าของเฟิงเหยาในร่างนี้เองก็มีความคล้ายคลึงกับลี้จิงซู่อยู่หลายส่วน เพียงแต่ยังคงซูบผอมไปบ้างตามสภาพความเป็นอยู่เดิม

“ใครบอกว่าข้าช่วยเจ้า ข้าช่วยตนเองต่างหาก เหตุการณ์มันบังคับต่างหากเล่า” 

เฟิงเหยาเอ่ยปฏิเสธเสียงแข็งตามนิสัยเดิม ทว่าในใจกลับรู้สึกถูกชะตากับเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างประหลาด ทั้งที่ปกตินางมิเคยเปิดใจให้ผู้ใดง่ายๆถึงเพียงนี้

“แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็ต้องขอบคุณท่านจริงๆขอรับ” จื้อเผิงยังคงยืนยันด้วยความซาบซึ้ง

“เฟิงเหยา เด็กหนุ่มผู้นี้น่าสงสารยิ่งนัก หากน้องชายของเจ้ายังอยู่ ป่านนี้เขาก็คงมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กคนนี้”

คำพูดของลี้จิงซู่ทำให้เฟิงเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

นางเพิ่งได้รับรู้ความจริงที่มิเคยปรากฏในความทรงจำเบื้องต้นของร่างนี้ น้องชายของนางมิได้มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกเลยแม้แต่น้อย เพียงเพราะฮูหยินรองหวาดเกรงว่าหากลี้จิงซู่ให้กำเนิดทายาทชายขึ้นมา 

ความสำคัญของนางและบุตรสาวจะลดน้อยถอยลง ฮูหยินรองใจเหี้ยมจึงลงมือกำจัดเด็กที่ยังไม่ทันเกิดเพื่อมิให้ขวางทางอำนาจ ช่างชั่วช้าสามานย์ยิ่งนักที่ทำร้ายได้แม้กระทั่งทารกที่ยังไม่รู้เดียงสา

เฟิงเหยามองใบหน้าของมารดาที่บัดนี้มีน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเศร้าโศกพลางรู้สึกเวทนาจับใจ นางสัมผัสได้ว่าตนเองเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้  

หัวใจที่เคยเย็นชาของอดีตนักฆ่ากลับเริ่มรู้จักความเมตตาความสงสาร และเห็นใจผู้อื่นขึ้นมาอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน

นางได้มองเห็นสิ่งแปลกใหม่รอบตัวที่รายล้อมไปด้วยผู้คนหลากหลาย นี่คือโลกใบใหม่ที่นางเฝ้าถวิลหา แม้จะเป็นโลกที่อาจซ่อนความโหดร้ายเอาไว้บ้าง แต่สำหรับผู้ที่เคยผ่านวงการที่เหี้ยมเกรียมยิ่งกว่านี้มาแล้ว ย่อมมองว่าเรื่องเหล่านี้หาใช่สิ่งที่ต้องกังวลใจแต่อย่างใด

หากเทียบกับโลกเดิมที่จากมา เฟิงเหยาคิดว่าโลกใบนี้ช่างน่าอยู่กว่ามากมายนัก ในยามนี้นางมิปรารถนาสิ่งใดเพิ่มอีก เพราะสิ่งที่ได้รับมาในปัจจุบันก็นับว่ามากเกินกว่า ที่นักฆ่ามือเปื้อนเลือดอย่างนางจะกล้าคาดหวังหรือใฝ่ฝันถึงแล้ว

สัญชาตญาณนักฆ่าของนางอาจจะเปลี่ยนจากการ ฆ่าเพื่อภารกิจ มาเป็นการ ฆ่าเพื่อปกป้อง ซึ่งมันทำให้นางรู้สึกถึงคุณค่าของชีวิตใหม่นี้มากขึ้น