ฝีเข็มพิสูจน์ ฝีมือ

วันแรกผ่านไปอย่างเงียบเชียบ กระท่อมเล็กยังคงไร้เงาผู้คน ชุนเซียงนั่งอยู่ตรงธรณีประตู ละสายตาจากเข็มด้ายบ่อยครั้ง                                                               

วิ่งออกไปชะโงกมองทางเดินดินที่ทอดผ่านหน้าบ้านอยู่เนือง ๆ หัวใจเต้นแรงทุกคราที่ได้ยินเสียงฝีเท้าหรือเสียงเกวียนคลอนผ่าน แต่ทุกครั้งก็เป็นเพียงชาวบ้านที่เดินเลยไปโดยไม่แลแม้ป้ายไม้เล็ก ๆ ที่เขียนว่า “รับปะชุนเสื้อผ้า”

ชุนเซียงได้แต่เดินวนออกมาดูทางดินครั้งแล้วครั้งเล่า หูเงี่ยฟังทุกเสียงฝีเท้า แต่เมื่อใดที่เห็นเพียงชาวบ้านเดินเลยไปโดยไม่แลก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกทิ่มแทงทีละเล็กทีละน้อย

ระหว่างที่นั่งถอนใจอยู่นั้น เด็กชายตัวเล็กสองคนวิ่งเล่นใกล้ ๆ กระท่อม หนึ่งในนั้นสะดุดหกล้มทำให้ตุ๊กตาผ้าขาดเป็นรอย เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดตุ๊กตาแน่นเพราะเป็นของเล่นชิ้นเดียวที่มี

ชุนเซียงเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้า เอื้อมมือไปรับตุ๊กตา

“ไม่ต้องร้องนะเจ้าหนู พี่สาวจะช่วยซ่อมให้”

 น้ำเสียงอ่อนโยนและสายตาที่เต็มไปด้วยเมตตาทำให้เด็กลดเสียงสะอื้นลง

นางหยิบเข็มด้ายขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เย็บรอยขาดเล็ก ๆ นั้นอย่างประณีตไม่ต่างจากเสื้อผ้าของผู้ใหญ่ ครู่เดียวตุ๊กตาก็กลับมาแนบสนิทราวกับไม่เคยชำรุดมาก่อน เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายทั้งน้ำตา

“ขอบคุณขอรับ พี่สาวใจดีจริง ๆ”

เด็กทั้งสองโค้งหัวเล็กน้อยก่อนวิ่งจากไปอย่างร่าเริง

ชุนเซียงมองตามด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน แม้ยังไม่มีลูกค้าจริง ๆ สักราย แต่เพียงได้คืนรอยยิ้มให้เด็กเล็กสองคน หัวใจของนางก็อุ่นขึ้นอย่างประหลาด ดุจได้กำลังใจเล็ก ๆ มาหล่อเลี้ยงความหวังให้ยังคงอยู่

วันที่สองก็ยังคงเงียบงันไม่ต่าง นางตื่นเช้ากว่าทุกครั้ง จัดวางป้ายใหม่ให้อยู่ในมุมที่แดดยามสายส่องถึง หวังเพียงใครสักคนจะหยุดมอง แต่ทั้งวันก็ได้เพียงเสียงลมพัดใบหม่อนพลิ้วไหวเป็นเพื่อน                                 

ชุนเซียงเริ่มใจสั่นราวกับความหวังจะหล่นหายไปพร้อมแสงตะวัน นางเดินวนรอบกระท่อมครั้งแล้วครั้งเล่า บางคราก็เอามือแตะแผ่นท้องที่หิวโหย บางคราก็พนมมือขอพรต่อฟ้าให้ส่งผู้คนผ่านมา

จนบ่ายวันที่สาม ขณะที่นางกำลังนั่งซ่อมเสื้อผ้าเก่า ๆ ของตนเองเพื่อกลบความกระวนกระวาย เสียงแหลมเล็กของสตรีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นหน้ากระท่อมเสียงนั้นดังขึ้นดุจสายฟ้าที่ผ่าความเงียบสงัดอันยาวนาน

"นี่รึ! กระท่อมของแม่นางคนใหม่ที่เขาว่ากัน! โถ...น่าสงสารเสียจริง"

เจ้าของเสียงคือสตรีร่างท้วมในชุดผ้าฝ้ายสีสด นางมีท่าทางกระฉับกระเฉง ดวงตาคู่เล็กเป็นประกายสอดรู้สอดเห็น นางคือ ป้าหยางอวี้ ขาเม้าท์อันดับหนึ่งและเป็นศูนย์กลางข่าวสารเคลื่อนที่ของหมู่บ้านชิงเหอ

ป้าหยางอวี้เดินวนรอบตัวชุนเซียง มองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นป้าย "รับปะชุนเสื้อผ้า" แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"แม่นาง...ดูท่าทางเจ้าก็ยังเด็ก ยังสาว จะทำงานเย็บปักถักร้อยเป็นรึ"                                                          

  นางถามอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก

ชุนเซียงวางเข็มในมือลง โค้งคำนับเล็กน้อยแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น                                 

"ข้าพอมีความสามารถอยู่บ้างเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านป้ามีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่"

ป้าหยางอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงเอาห่อผ้าออกมาจากแขนเสื้อ                                                           

"พอดีเลย เสื้อตัวเก่งของตาเฒ่าบ้านข้าดันไปเกี่ยวรั้วขาดเป็นรอยยาวเฟื้อย จะทิ้งก็เสียดายเพราะเป็นผ้าเนื้อดี ว่าจะเอาไปให้ร้านในตลาด แต่เห็นป้ายของเจ้าเสียก่อนเลยแวะมาดู...ไหน ลองว่าราคามาสิ"

ชุนเซียงรับเสื้อตัวนั้นมาพิจารณา มันเป็นผ้าฝ้ายเนื้อดีอย่างที่นางว่า รอยขาดเป็นทางยาวแต่ไม่ได้ทำลายเนื้อผ้าจนเกินไปนัก ด้วยเทคนิค "ฝีเข็มซ่อน" ที่มารดาสอนนางจะสามารถซ่อมมันจนแทบมองไม่เห็นรอยเดิมได้          

"รอยขาดเช่นนี้ หากต้องการให้งานออกมาเรียบร้อยสวยงาม ข้าขอคิดราคาห้าอีแปะเจ้าค่ะ"               

ชุนเซียงกล่าวอย่างมั่นใจ

"หา! ห้าอีแปะ!" ป้าหยางอวี้ร้องเสียงหลง               

"นี่เจ้าจะปล้นกันรึ! แค่เย็บผ้าธรรมดาๆ เหตุใดจึงแพงเช่นนี้ ร้านในตลาดยังคิดแค่สองอีแปะเอง"

ชุนเซียงยิ้มบางๆ ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวคำขู่ของหญิงสูงวัยเลย                                               

"ท่านป้าเจ้าขา...การเย็บผ้ามีหลายแบบเจ้าค่ะ หากเย็บแบบธรรมดา ข้าคิดท่านป้าเพียงหนึ่งอีแปะก็ได้ แต่รอยเย็บจะดูเป็นสันนูน ไม่สวยงามและอาจปริขาดได้ง่าย แต่หากท่านป้าต้องการให้เสื้อตัวเก่งของท่านลุงกลับมางดงามดังเดิม เนื้อผ้าเรียบสนิทจนแทบมองไม่เห็นว่าเคยขาดมาก่อน นั่นต้องใช้เทคนิคและเวลาที่มากกว่าเจ้าค่ะ ห้าอีแปะคือราคาของฝีมือ มิใช่ราคาของด้าย"

ป้าหยางอวี้ยืนอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าหญิงสาวท่าทางบอบบางคนนี้จะฉะฉานและมีหลักการถึงเพียงนี้ นางมองหน้าชุนเซียงสลับกับเสื้อในมืออย่างชั่งใจ

"เอาล่ะๆ!" ในที่สุดนางก็ตัดสินใจ                          

"ข้าจะลองดูสักครั้ง แต่ถ้างานออกมาไม่ดีอย่างที่เจ้าว่าล่ะก็ ข้าจะไม่จ่ายเงินให้เจ้าแม้แต่อีแปะเดียว!"

"ตกลงเจ้าค่ะ" ชุนเซียงรับคำอย่างหนักแน่น            

"พรุ่งนี้เช้า ท่านป้ามารับได้เลย"

เมื่อป้าหยางอวี้เดินลับไปแล้ว ชุนเซียงก็ถอนหายใจยาว นางมองเสื้อในมือด้วยแววตามุ่งมั่น นี่ไม่ใช่งานแรกของนางเท่านั้น แต่ยังเป็นการเดิมพันอนาคตทั้งหมดของนางในหมู่บ้านแห่งนี้ด้วย

นางจุดตะเกียงน้ำมันดวงเล็ก บรรจงสนเข็มแล้วเริ่มต้นลงมือเย็บ ฝีเข็มแต่ละฝีที่แทงขึ้นลงบนผืนผ้า ไม่เพียงแต่กำลังปะชุนรอยขาดของเสื้อผ้า แต่ยังกำลังปะชุนชีวิตที่ขาดวิ่นของนางให้กลับมามีความหวังอีกครั้ง...ทีละฝีเข็ม ทีละฝีเข็ม

ชุนเซียงทำงานทั้งคืนใต้แสงตะเกียงริบหรี่ สองมือที่เคยหยาบกร้านจากการทำงานหนักมาตลอดสี่ปี บัดนี้ได้กลับมาจับเข็มและด้ายอีกครั้ง