Mag-log in(คนนี้คือเมียผม)ทันทีที่ขวัญฤทัยควงแขนผู้เป็นสามีเดินเข้ามาสู่ตัวงานเลี้ยงสำคัญระดับโลก เป็นงานประกาศมอบรางวัลให้แก่บรรดาผู้บริหารชั้นนำทั่วประเทศ แสงแฟลชจึงระรัวสาดใส่เธอพร้อมด้วยสามีที่วันนี้เขาดูหล่อเหลายิ่งกว่าทุกๆวันเสียอีก แสงไฟวูบวาบส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน ขวัญฤทัยตัวแข็งข้างก้าวขาแทบไม่ออกกั
“สวย...แล้วก็น่าเอาสุดๆ”ดวงตามืดมนหรี่แคบยามสัมผัสไปตามเรือนร่างอรชรอวบอิ่ม น้ำคำเขาหวานยามเอ่ยชมเมียที่ตัวเองยืดอกรับไม่หยุดหย่อน ลำอวบในมือเขาเต้นตุบๆอยู่ในฝ่ามือนุ่ม ขวัญฤทัยช่ำชองมากฝีมือขึ้นเรื่อยก็เพราะเจ้าหล่อนมีครูดีอย่างเขาไง...“ผัวไม่ไหวแล้ว ขอเอาสักน้ำก่อนแล้วกันนะจ๊ะเมียจ๋า”ด้วยความอด
(ตื๊อ ดื้อด้านถึงจะสมหวัง)เกือบครบหนึ่งปีเลยทีเดียวที่ออสติน โคลต้องเดินทางไปและกลับระหว่างคอนโดส่วนตัวที่กรุงเทพฯกับร้านขนมของขวัญฤทัยที่ต่างจังหวัด เขาอาศัยความหน้าด้านหน้าทนเดินเข้าออกภายในร้านซึ่งเป็นตึกแถวถึงสามชั้นราวกับเป็นเจ้าของร่วม โดยไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งเป็นพักๆของเจ้าของร้านขนมตัวจริ
“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ที่นี่...”สรรพนามทุกอย่างถูกเปลี่ยนไปทันทีที่ขวัญฤทัยฝากส่งข้อความส่งไปบอกว่าเธอขอลาออกจากเขา คนถูกถามถอนหายใจหนัก ถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กยัดช่อดอกไม้ไปให้ ขวัญฤทัยที่รู้สึกเหนื่อย“ไม่มีเรื่องอะไรของขวัญที่ฉันไม่รู้...”“ร้านปิดแล้วค่ะ...ขนมก็ขายหมดเกลี้ยงแล้วด้วย...” เ
(คนจะถูกทิ้งที่ไม่ยอมถูกทิ้ง...)ผ่านไปราวเดือนเศษความวุ่นวายในชีวิตของออสติน โคลก็กลับมาสู่สภาวะสงบสุข เขาเพิ่งจะบินกลับมาจากงานแต่งงานชนิดสายฟ้าแลบของมิลาด้ากับเจ้าของร้านอาหารจีนในประเทศฮ่องกงหมอนั่นเป็นพ่อตัวจริงของลูกในท้องมิลาด้า เจ้าหล่อนเป็นคนสารภาพเองกับปาก ก่อนจะยอมรับสารภาพ เขาทั้งปลอบทั
(ต่อ) ภายในห้องโถงใหญ่ มาดามซือเฉียว โจวกำลังนั่งหน้าเคร่งเครียดส่งสายตาดุกร้าวมองมาทางบุตรสาวด้วยความรู้สึกผิดหวังรุนแรง ทั้งที่ครอบครัวเพิ่งจะจัดการแก้ปัญหาเรื่องหนี้สินของบริษัทจนครบแล้วแท้ๆ วันนี้ลูกสาวกลับเดินมาบอก เจ้าตัวกำลังท้อง เธอกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียว กำลังจะได้เป็นยายคน ยังไงอีกไม่นาน
(ร้านขนม กับว่าที่เจ้าบ่าว)เป็นหลายเดือนที่ขวัญฤทัยต้องเหนื่อยหนักกับการใช้ชีวิตในแต่ละวัน จะบอกว่าหัวหมุนเลยก็ว่าได้ ร้านขนมของเธอเริ่มจะตกแต่งภายใน ดังนั้นหญิงสาวจำต้องคอยหาจังหวะตอนเจ้านายหนุ่มบินไปดูงานต่างประเทศบ้าง หรือไม่ก็บินไปหาคนรักสาวบ้าง เพื่อเดินทางไปดูแลตัวร้าน เหนื่อยแต่มีความสุข ขว
“อะ...เจ้านาย” ขวัญฤทัยตกใจกับการถูกจู่โจมกะทันหัน “ชูว์...อย่าเสียงดัง” เขายกนิ้วปิดเรียวปากอิ่ม ส่งสายตาไปยังห้องของคนรักสาว ก้มกระซิบเสียงเบาไม่ให้ขวัญฤทัยส่งเสียง ร่างหนาที่โอบมาทางด้านหลังจึงดันให้เธอก้าวขาเข้าไปในห้องน้ำขวัญฤทัยไม่กล้าขัดขืนเพราะกลัวเสียงจะดังไปถึงห้องมิลาด้า“ฉันยังไม่อิ่
(เสียงทางมะพร้าวมันฟังดูแปลกพิกล) เสื้อยืดตัวสวยถูกดึงรั้งขึ้นไปค้างอยู่เหนือทรวงอกเต่งตึง ออสติน โคลปลดเพียงตะขอเสื้อชั้นในแต่ไม่ดึงออก เขาจุ้มใบหน้าหล่อเหลาซุกซบระหว่างก้อนเนื้อขาวละเอียดเด้งดึงอย่างหื่นกระหาย กางเกงผ้ายืดขาสั้นสีตุ่นโดนนิ้วเรียวยาวเกี่ยวจนหลุดร่วงลงกองบนพื้นทราย ขาเรียวข้างหนึ่ง
“เงียบเสียงเถอะ จะร้องโวยวายแหกปากเรียกให้ไอ้หนุ่มกลัดมันแถวๆนี้ มาร่วมวงเอาขวัญด้วยหรือไง...” ขวัญฤทัยแทบจะปล่อยโฮให้กับคำขู่ของเจ้านาย ถ้ามันน่ากลัวขนาดนั้นเขายังจะพาเธอมาร่วมรักตรงนี้อีกทำไม ไม่ห่วงเธอจะเป็นอันตรายบ้างหรือไงนะ...“แต่ว่าขวัญกลัวนี่คะ...”“ทีตอนออกมาเดินเล่นคนเดียว กลับไม่ยักจะกลั







