Partager

บทที่ 3 สหาย

Auteur: Luffy.g
last update Date de publication: 2025-07-12 11:56:03

บทที่ 3 สหาย

        

         ทางด้านหงเฟยหย่าที่เดินทางกลับมายังตำหนักของตน เขาก้าวเท้าตรงไปยังห้องนอนด้วยท่าทางอ่อนเพลียยิ่งนัก ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า และอ่อนใจกับสิ่งที่มารดาของเขาพยายามยัดเยียดให้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดระหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นจนแทบจะเป็นปมขึ้นมา

         หลิวรั่วอันเดินมารินน้ำชาให้กับชายหนุ่มตรงหน้า ท่าทางอ่อนน้อมเมื่อสักครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกันเองและผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

         “เฟยหย่า...ท่านจะลำบากใจอันใดกันนักหนา กับแค่หญิงสาวข้างกายเพียงไม่กี่คน ท่านก็รับเข้าตำหนักหลังก็เพียงพอแล้ว” หลิวรั่วอันเอ่ยปากออกมาอย่างเป็นกันเอง คำเรียกขานที่ดูเป็นทางการก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสนิทสนมขึ้นมา

         อันที่จริงหลิวรั่วอันนั้นเป็นเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของหงเฟยหย่ามาตั้งแต่เด็ก พวกเขาเรียกได้ว่าแทบจะตัวติดกันไปเสียทุกเวลาทีเดียว ชายหนุ่มเป็นบุตรชายของหลิวฟู่เว่ย เสนาบดีกรมคลัง แต่เพราะชายหนุ่มชื่นชอบการต่อสู้ตั้งแต่ยังเล็ก ดังนั้นเขาจึงมุ่งความสนใจไปกับการฝึกซ้อมวรยุทธ์ และได้กลายเป็นสหายร่วมเรียนกับหงเฟยหย่า จนกระทั่งบัดนี้เขาได้กลายมาเป็นองครักษ์ข้างกายของชายหนุ่มในที่สุด

         หงเฟยหย่ายกน้ำชาขึ้นมาจิบพร้อมกับปรายตามองชายหนุ่มด้านข้างอย่างไม่สบอารมณ์ขึ้นมา

         “เฮอะ...เจ้าก็อีกคน นี่ข้าคงจะตามใจเจ้ามากเกินไปเสียแล้ว เจ้าถึงกล้าสั่งสอนข้าเช่นนั้น”

         หลิวรั่วอันหัวเราะในลำคอออกมาอย่างนึกอ่อนใจกับความหัวแข็งของสหาย “ท่านก็อย่าได้โมโหไปเลย อันที่จริง สิ่งที่ฮองเฮาตรัสออกมาก็มิได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว ท่าน เป็นถึงรัชทายาทของแคว้น แต่กลับยังมิมีทายาทแม้แต่คนเดียว เช่นนั้นภายภาคหน้าตำแหน่งของท่านอาจสั่นคลอนได้จากเรื่องนี้ ดังนั้นการที่ฮองเฮาจะทรงวิตกกังวลก็มิได้นับว่าแปลกอันใด” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างมีเหตุผลโดยมิได้สนใจท่าทีฮึดฮัดของเขาแต่อย่างใด

         “เช่นนั้นเจ้าก็คิดว่าข้าควรรับหญิงสาวสักคนเข้ามาในหลังตำหนักแห่งนี้เช่นนั้นหรือ” หงเฟยหย่ากล่าวเยาะออกมาพร้อมจ้องมองใบหน้าของหลิวอันรั่วอย่างประชดประชัน

         “ก็สมควรเป็นเช่นนั้น...หากข้าเป็นท่านจะรีบรับพวกนางเข้ามาและใช้เวลาชื่นชมความงามของเหล่าบุปผา แค่เพียงคิดข้าก็นึกครึ้มใจยิ่งนัก” หลิวรั่วอันตอบกลับพร้อมดวงตาลุกวาว ดวงตายิ้มหยีเมื่อนึกถึงเหล่าหญิงสาวที่เอาแต่ล้อมหน้าล้อมหลัง ออดอ้อนปรนนิบัติเขาในทุกวี่วัน

         หงเฟยหย่ามองท่าทางเช่นนั้นก็นึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างมิอาจห้าม เขาเบือนหน้าพร้อมกำหมัดแน่น “เจ้าเลิกพูดมากได้แล้ว หากเจ้าอยากได้หญิงสาวเหล่านั้น ข้าจะขอให้เสด็จแม่ประทานพวกนางให้เจ้าสักโหลจะเป็นไร”

         “อ่า...ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น” หลิวรั่วอันรีบปฏิเสธออกมา ก่อนจะปิดปากเงียบด้วยรู้ดีว่าเวลานี้พูดไปก็รังแต่จะทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าหัวฟัดหัวเหวี่ยงมากยิ่งขึ้น

         “เจ้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าที...ข้าเหนื่อยแล้ว อยากจะพักผ่อนเสียที” หงเฟยหย่ากล่าวตัดบทออกมา พร้อมกับลุกขึ้นยืนกางแขนรอให้เขาปรนนิบัติ

         “เฮ่อ...” เสียงถอนใจหนักดังขึ้นตามด้วยเสียงบ่นอุบขึ้นมา “ท่านมีสาวใช้ตั้งมากมาย เหตุใดเอาแต่ใช้ข้าทำเรื่องเช่นนี้อยู่เรื่อย”

         หงเฟยหย่าไม่ตอบคำถามใดๆ ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงพร้อมกับรอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก

         หลิวรั่วอันก้าวเข้ามาด้านหน้าของหงเฟยหย่า พร้อมกับบรรจงถอดเสื้อคลุมออก จากนั้นจึงเอื้อมตัวปลดเข็มขัดของเขาอย่างชำนาญ มือเรียวยาวปลดเข็มขัดที่คาดแน่นตรงเอวออก เผยให้เห็นเรือนกายแข็งแกร่งภายใต้ชุดชั้นในตัวบาง กล้ามเนื้อแน่นตึงสะท้อนถึงความอุตสาหะในการฝึกฝนวรยุทธ์ตลอดปีที่ผ่านมา

         ร่างสูงใหญ่ทว่ากลับผอมเพรียวได้รูปของหลิวอันรั่ว เมื่อยืนตรงหน้าของชายหนุ่มที่สูงใหญ่ไม่แพ้กัน ทำให้ชายหนุ่มต้องย่อตัวลงต่ำเพื่อให้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ง่ายขึ้น

         แต่แล้วหลิวรั่วอันก็สัมผัสกับลมหายใจอุ่นที่กระทบบนใบหน้าของเขา ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหงเฟยหย่าที่ก้มลงมองเขาอย่างไม่ละสายตา

         “ท่านก็แหงนหน้าขึ้นเสียหน่อย ข้าจัดการไม่สะดวกนัก” ชายหนุ่มบ่นออกมาในทันที

         เสียงหัวเราะหึๆ ดังขึ้นในลำคอของหงเฟยหย่า ก่อนที่เขาจะยอมแหงนใบหน้าขึ้นโดยมิได้ปริปากอันใดออกมา

         หลังจากที่หลิวรั่วอันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้านายและเป็นสหายคนสนิทในเวลาเดียวกันเรียบร้อย

         ชายหนุ่มยังคงบ่นกระปอดกระแปดออกมาไม่หยุดเช่นเคย “ต่อไปงานเช่นนี้ ท่านก็สั่งสาวใช้ในตำหนักให้จัดการเสียเถอะ ข้าเป็นองครักษ์ของท่าน มิใช่คนรับใช้เสียหน่อย”

         หงเฟยหย่ายกมือขึ้นปัดเสื้อผ้าอย่างเนิบนาบ ก่อนจะปรายตามองหลิวรั่วอันอีกครั้ง “ก็ใครใช้ให้เจ้าปรนนิบัติข้าดีเช่นนี้ ข้าคงหาสาวใช้ที่ถูกใจได้ยากเสียแล้ว”

         หลิวรั่วอันค้อนขวับใส่หงเฟยหย่าด้วยความหมั่นไส้ ขึ้นมา “ท่านลืมแล้วหรือว่าข้าเป็นองครักษ์ของท่าน แถมยังเป็นสหายของท่านอีกด้วย”

         “แต่เจ้าก็ไม่เคยปฏิเสธข้านี่นา” หงเฟยหย่ากล่าวออกมาอย่างเอาแต่ใจ

         หลิวรั่วอันพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง เขาได้แต่ส่ายหน้าระอากับความเอาแต่ใจของชายหนุ่ม อันที่จริงนับตั้งแต่เติบใหญ่ขึ้นมา เขาก็มิเคยเห็นชายหนุ่มข้องแวะกับสตรีนางใด วันๆ นอกจากราชกิจที่ได้รับ เขาก็เอาแต่หมกมุ่นกับการฝึกซ้อมวรยุทธ์ร่วมกับตน ดังนั้นหลิวรั่วอันก็ยังมิเห็นทางที่ชายหนุ่มจะมีหญิงข้างกายตามพระประสงค์ของฮองเฮาแม้แต่น้อย

         “ข้าเหนื่อยจะพูดกับท่านแล้ว หากไม่มีธุระอันใดอีก เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” หลิวรั่วอันกล่าวจบก็โค้งตัวลาในทันที เขาเองก็อยากกลับไปพักผ่อนเสียเต็มประดาแล้ว

         “เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปเถิด เห็นหน้าเจ้าแล้วมีแต่ทำให้ข้าหงุดหงิดมากขึ้น” หงเฟยหย่ากล่าวไล่ พร้อมกับเดินตรงไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ ก่อนจะหย่อนกายลงนอนโดยมิได้สนใจหลิวรั่วอันอีกต่อไป

         หลิวรั่วอันจึงหันกายเดินออกจากห้องไปในทันที

         หงเฟยหย่าเบนหน้ากลับมามองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับสายตา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อีกครั้ง สายตาเหม่อลอยมองไปยังประตูที่ปิดสนิท พร้อมกับความคิดมากมายที่พรั่งพรูขึ้นมาในหัว

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 58 ความจริงดั่งฝัน

    ตอนที่ 58 ความจริงดั่งฝัน หลังจากกลับมาจากการเยี่ยมเยียนเจียงอันเล่อที่สกุลหาน หงฟางซินก็นิ่งเงียบไปจนตลอดทาง สายตาดูเหม่อลอยออกไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ เฉินเส้าหว่านจ้องมองชายหนุ่มอย่างผิดสังเกต แต่นางก็ไม่อยากเซ้าซี้เขาให้รู้สึกรำคาญใจ ดังนั้นนางจึงยังรักษาอาการเอาไว้ และพยายามขบคิดอย่างหนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มกันแน่ ภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยาน หงฟางซินถอดเสื้อตัวนอกออก พร้อมกับปลดสายคาดเอวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขานั่งลงบนโต๊ะ มือหนึ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบ พลางทอดสายตามองออกไปด้านนอกด้วยความรู้สึกหวิวโหวงอย่างบอกไม่ถูก “พี่เฟย...ท่านเป็นอันใดไป เหตุใดตั้งแต่กลับมาจากจวนสกุลหานถึงได้ดูเคร่งขรึมเช่นนี้” เฉินเส้าหว่านที่อดรนทนไม่ไหวจึงเอ่ยทักออกมา เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูไม่สู้ดีของสามี “ตอนนี้ใต้เท้าหานก็มีบุตรชายบุตรสาวเป็นของตัวเองแล้ว แต่ว่าข้ากลับยังไร้วี่แวว” หงฟางซินบ่นอุบออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ยิ่งได้เห็นความน่ารักน่าเอ็นดูของหลานทั้งสอง เขาก็ยิ่งรู้สึกอิจฉาขึ้นมาจับใจ “พี่เฟย...ท่านอย่าคิดมาก

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 57 มิพรากจาก

    ตอนที่ 57 มิพรากจาก ยามรุ่งสางของวัน หลิวรั่วอันปรือตาตื่นขึ้น เขานั้นราวกับอยู่ในความฝัน เมื่อร่างกายรู้สึกถึงสัมผัสที่เล้าโลมขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มขยับกายดิ้นรนด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่าง และเมื่อตื่นเต็มตา เขาก็ได้เห็นหงเฟยหย่าที่กำลังคลอเคลียอยู่บนตัวเขาไม่ห่าง “เฟยหย่า...เจ้าคนลามก” เสียงโวยวายดังขึ้นอีกหน สองมือพยายามปัดและผลักไสคนบนร่างออกห่าง “เมื่อคืนข้าตามใจเจ้าแล้ว เช้านี้เจ้าตามใจข้าสักครั้งไม่ได้หรือ” หงเฟยหย่ากระซิบเสียงสั่นอย่างออดอ้อนออเซาะ ท่าทางเช่นนี้ยิ่งทำให้หลิวรั่วอันเริ่มโมโหขึ้นมาอีกครั้ง “เมื่อคืนเจ้าทำข้าจนปวดเมื่อยไปทั้งตัว...นี่เจ้าคิดจะทำอยู่อีกหรือ...หรือเจ้าอยากให้ข้าตายไปเสีย” หงเฟยหย่าทำหน้าสลดลงไป เขาทอดสายตามองหลิวรั่วอันอย่างนึกน้อยใจ “ข้าผิดหรือที่ข้ารักเจ้ามากเกินห้ามใจ...ข้ายอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อมีเจ้าอยู่เคียงข้าง...แต่แค่เวลาไม่ถีงปี เจ้ากลับเบื่อหน่ายและรำคาญข้าเช่นนี้” หงเฟยหย่าโอดครวญอย่างมีมารยา หลิวรั่วอันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างพยายามหักห้ามอารมณ์ นี่นับเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเชียว ที

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 56 เคียงกัน

    ตอนที่ 56 เคียงกัน ลมหนาวจากเทือกเขาฉางหลงพัดวูบผ่านสายลม ลมเย็นโบกพัดสัมผัสใบหน้าคมเข้มจนรู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่กำลังมา เสียงฝีเท้าของม้ายังคงย่ำก้าวไปตามทางอย่างต่อเนื่อง บุรุษสองคนควบขี่ม้าเคียงกันไปราวกับภาพวาด “เฟยหย่า...ข้าว่าเราควรพักที่โรงเตี๊ยมด้านหน้าเสียก่อน” เสียงเข้มของหลิวรั่วอันดังขึ้น พร้อมขยับชายเสื้อเข้าหาตัวด้วยความรู้สึกเหน็บหนาว “ข้าตามใจเจ้า” หงเฟยหย่าตอบกลับอย่างว่าง่าย พร้อมเร่งบังเหียนควบขี่ไปยังโรงเตี๊ยมที่อยู่ด้านหน้า บุรุษทั้งสองลงจากหลังม้าก้าวเข้าไปด้านในโรงเตี๊ยม หลิวรั่วอันหยิบตำลึงในชายเสื้อยื่นให้กับเถ้าแก่ “ห้องพักหนึ่งห้อง พักสองคน” เมื่อได้รับเงินดังกล่าว เถ้าแก่ก็รีบพาคนทั้งสองไปยังห้องพักที่อยู่ด้านบนสุด หลังจากที่หงเฟยหย่าหลบลี้ตนเองออกจากความวุ่นวาย เขาก็ออกเดินทางพร้อมกับหลิวรั่วอันไปยังสถานที่ต่างๆ บ้างก็หยุดพักแรม บ้างก็อยู่ชั่วคราว แต่เมื่อมีคนเริ่มจับสังเกตได้ พวกเขาก็ออกเดินทางต่อไปอย่างไม่มีจุดหมาย ห้องพักของโรงเตี๊ยมอยู่ชั้นบน แม้จะไม่หรูหราสะดวกสบายมากนัก แต่ก็สะอาดสะอ

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 55 จดหมายลึกลับ

    ตอนที่ 55 จดหมายลึกลับ หลังพิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่ของหงฟางซินกับเฉินเส้าหว่านผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน ภายในตำหนักของหงฟางซินก็คึกคักขึ้นอีกครั้ง เมื่อหงจูเหลียงมีราชโองการแต่งตั้งหงฟางซินขึ้นเป็นรัชทายาทแห่งแคว้นเจี้ยน และแต่งตั้งเฉินเส้าหว่านเป็นพระชายารัชทายาท ราชโองการถูกประกาศออกไปโดยถ้วนหน้า เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างพากันแวะเวียนมาเยี่ยมและแสดงความยินดีต่อรัชทายาทคนใหม่ ผู้ที่จะขึ้นเป็นฮ่องเต้ในอนาคต เม่งฉีเต๋อเองก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าโปรดปรานลูกสะใภ้ของตนมากเพียงใด นางไม่เพียงมอบเครื่องประดับและข้าวของอันมีค่ามากมายให้แก่เฉินเส้าหว่าน แต่ยังออกปากอย่างหนักแน่นว่าหากมีผู้ใดกล้าลบหลู่ลูกสะใภ้ของตน นางจะจัดการอย่างเด็ดขาด แม้อยากตายก็มิอาจตายได้ นั่นยิ่งทำให้เฉินเส้าหว่านกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่มีแต่คนเคารพและยำเกรง แม้กระทั่งจวนสกุลเฉินเองที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลุ่มคน ทั้งขุนนางและพ่อค้าที่พากันมาร่วมยินดีกับเฉินกวนซีและเฉินซูเถิงที่ได้เป็นถึงพ่อตาแม่ยายของรัชทายาทแห่งแคว้น สกุลเฉินจึงมีหน้ามีตาขึ้นมาในชั่วพริบตา สร้างความปลาบปลื้มใจให

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 54 คืนเข้าหอ

    ตอนที่ 54 คืนเข้าหอ หลังจากความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เฉินเส้าหว่านก็ยังนั่งนิ่งอยู่เช่นเดิม ความประหม่าและเขินอายเข้ามาแทนที่ สองมือเรียวกำชายกระโปรงแน่นจนเนื้อผ้าแทบจะฉีกขาด ปลายนิ้วสั่นระริกอย่างไม่รู้จะทำตัวเช่นใด หงฟางซินโน้มใบหน้าเข้าหาหญิงสาว “เจ้าสวยเหลือเกิน...” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นเบาๆ ทำเอาหญิงสาวถึงกับสะท้านไหว เฉินเส้าหว่านสบตากับชายหนุ่มในที่สุด น้ำเสียงสั่นพร่าดังแผ่วออกมา “พี่เฟย...” หงฟางซินเอื้อมมือแตะมือบางของเธออย่างเชื่องช้า ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาหญิงสาวอีกครั้ง ริมฝีปากประกบลงบนริมฝีปากบางอย่างหิวโหย ลิ้นร้อนดูดดื่มเกี่ยวพันด้านในอย่างรุกล้ำรุนแรง เฉินเส้าหว่านหอบหายใจอย่างยากลำบาก สองมือบีบกำไหล่กว้างของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ลำแขนของหงฟางซินค่อยๆ โอบกระชับร่างบางเข้ามาแนบไว้ที่แผงอก เฉินเส้าหว่านสั่นเทาเล็กน้อย แต่นางก็มิได้ขัดขืนสัมผัสอันเรียกร้องและเร่าร้อนนั้นแต่อย่างใด นางกลับทำเพียงยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอของเขา ตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เมื่อริมฝีปากของทั้งสองค่อยๆ ผละจากกัน ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาว

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 53 พิธีแต่งงาน

    ตอนที่ 53 พิธีแต่งงาน หลังจากที่หงฟางซินปรับความเข้าใจกับเฉินเส้าหว่านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในวันรุ่งขึ้นหงฟางซินก็รีบส่งจดหมายไปยังมารดาของตนโดยทันที เกี้ยวของฮองเฮาออกเดินทางตรงไปยังจวนสกุลเฉินอย่างยิ่งใหญ่เปิดเผย เฉินกวนซีจำต้องรีบออกมาต้อนรับฮองเฮาอย่างมิอาจเลี่ยงได้ “ใต้เท้าเฉิน...เชิญตามสบายเถิด” เม่งฉีเต๋อกล่าวออกมาเมื่อนั่งลงภายในห้องโถง เฉินกวนซีและเฉินซูเถิงแสดงสีหน้าอย่างกระอักกระอ่วนใจ “ข้ามาในวันนี้คงมิได้เป็นการรบกวนพวกท่านหรอกนะ” คำกล่าวทักดังกล่าวทำเอาคนทั้งสองได้แต่โค้งกายลงอย่างนอบน้อม “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ” “ข้ามาในวันนี้เนื่องจากมีเรื่องสำคัญจะปรึกษากับพวกท่าน...เส้าหว่านเป็นหญิงสาวที่ข้ารักและเอ็นดูยิ่งนัก ข้าจึงอยากสู่ขอนางให้เป็นพระชายาขององค์ชายเก้า พวกท่านมีความเห็นเป็นเช่นใด” เม่งฉีเต๋อกล่าวความต้องการอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงนั้นดูราบเรียบแต่ทว่าฉายแววบีบคั้นอยู่ในที เฉินกวนซีมองหน้าภรรยาอย่างเลิ่กลั่ก เขารู้สึกงุนงงกับท่าทีของหงฟางซินยิ่งนัก เหตุใดก่อนหน้าจึงได้ตัดสัมพันธ์อย่างแล้งน้

  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   บทที่ 8 ค้างคืน

    บทที่ 8 ค้างคืน รุ่งสางของวันใหม่ ร่างของชายสองคนขึ้นควบม้าออกเดินทางออกจากเมืองหลวง หงเฟยหย่าในชุดสีน้ำตาลเรียบง่ายไม่ต่างจากหลิวรั่วอันที่ควบม้าเคียงข้างกันไปราวกับภาพวาดของคู่หูจอมยุทธ์พเนจรที่เดินทางร่อนเร่เคียงข้างกันไปอย่างรู้ใจ “เมืองเจี้ยนหนานอยู่ห่างจากเมืองหลวงราวสามวัน

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 52 งอนง้อ

    ตอนที่ 52 งอนง้อ เพียงไม่นานหงฟางซินก็มาปรากฏตัวที่หน้าจวนสกุลเฉินในช่วงยามเย็น สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง เมื่อพ่อบ้านเปิดประตูออกมา เขาก็ยืนชะงักค้างอย่างไม่รู้จะทำเช่นใดดี เพราะนับแต่เกิดเรื่อง นายท่านก็ออกคำสั่งไม่ต้อนรับองค์ชายอีกเลย

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-02
  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 51 เจ้าแผนการ

    ตอนที่ 51 เจ้าแผนการ ณ ห้องโถงภายในตำหนักฮองเฮา เม่งฉีเต๋อนั่งจิบชาด้วยท่าทางอารมณ์ดี นางเพียงรอคอยคนผู้หนึ่งอยู่ด้านในด้วยท่าทีที่สงบและเยือกเย็น ไม่นานขันทีรู้ใจก็เข้ามารายงาน “ทูลฮองเฮา...ใต้เท้าโม่มาเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เม่งฉีเต๋อสะบัดมือให้เขาเข้ามาพบอย่างไม่เร่งรีบ รอ

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-02
  • แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย   ตอนที่ 50 เปิดเผย

    ตอนที่ 50 เปิดเผย เวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าที่เม่งฉีเต๋อจะค่อยๆ ฟื้นตัว แม้ว่ายังมีความเศร้าโศกและทุกข์ทม แต่ทว่าบัดนี้นางเริ่มคิดถึงและกังวลถึงบุตรชายคนเล็กขึ้นมา ก่อนหน้านี้นางปฏิเสธการแต่งงานของบุตรชาย นั่นทำให้เขาเสียใจเป็นอันมาก และแม้ว่านางจะรู้ดี แต่ทว่าเพราะหัวใจอันมืดบอดทำให้นางเลือก

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status