บทที่ 4 งานเลี้ยงชมดอกไม้

บทที่ 4 งานเลี้ยงชมดอกไม้

        

         “องค์ชายได้เวลาไปร่วมงานเลี้ยงในวังแล้วขอรับ” คนสนิทเดินเข้าตามหงฟางซิน เมื่อได้เวลาเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ในวังตามคำสั่งของฮองเฮา

         หงฟางซินลุกขึ้นแต่งกายด้วยชุดที่สง่างามเป็นพิเศษ เขาหันไปหาคนสนิทอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “เรื่องคุณหนูเจียงที่ข้าให้ไปสืบเป็นเช่นใดบ้าง”

         “ข้าน้อยให้คนตรวจสอบแล้ว คุณหนูเจียงจะเข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วยขอรับ”

         รายงานที่คนสนิทบอกมาทำให้หงฟางซินยิ้มกริ่มขึ้นมาด้วยความเบิกบานใจ ท่าทางเบื่อหน่ายก่อนหน้าหายวับไปในทันที ปรากฏเพียงความตื่นเต้นที่มีบนใบหน้า

         “เช่นนั้นก็รีบไปเถิด”

         หงฟางซินรีบเดินทางไปยังวังหลวงในทันที ภายในใจร้อนรนอยากเจอหน้าหญิงสาวผู้นั้นอีกสักหน ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าก้าวไปตามทางเดินด้วยใจที่เหม่อลอย ฉับพลันร่างบางก็ปะทะเข้ากับแผงอกของเขาเข้าอย่างจัง

         “โอ๊ย...” เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ลอยหวือจนเกือบจะก้มลงไปกับพื้น

         หงฟางซินยกมือขึ้นคว้าเอวบางเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณพร้อมกับดึงร่างบางเข้าหาตัวเองก่อนที่ร่างของนางจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น แรงกระชากส่งผลให้ทั้งสองสะดุด ก่อนจะล้มลงไปนอนกับพื้น ร่างบางทาบทับบนแผงอกหนา หน้าผากมนนูนกระแทกลงไปที่คางของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง

         “ปึก...โอ๊ะ” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นอีกครั้ง

         หงฟางซินนอนแผ่หลาด้วยความจุกเจ็บ แม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะบอบบางอยู่มากนัก แต่แผ่นหลังที่กระแทกลงบนพื้นหิน กับแรงกระแทกของศีรษะเล็กที่เสยเข้าที่คางของเขาอย่างจัง ก็ทำให้เขารู้สึกจุกเจ็บจนเสียอาการไปเลยทีเดียว

          “ท่าน...ท่านเป็นอะไรหรือไม่” เสียงหวานร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

         หงฟางซินลุกขึ้นอีกครั้ง มือของเขายกขึ้นลูบคางที่ตอนนี้มีรอยแดงเรื่อเกิดขึ้น “ข้า...ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่”

         “ข้าไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบกลับในทันที สายตายังคงจับจ้องที่ไปที่รอยแดงตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดในใจ

         “เช่นนั้นก็ดี...เมื่อไม่มีอันใดแล้ว ข้าต้องขอตัวก่อน” หงฟางซินกล่าวปัดพร้อมขอตัวลา ด้วยความไม่สบอารมณ์กับเหตุการณ์ดังกล่าว ดังนั้นเขาจึงแทบมิได้ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าเสียด้วยซ้ำไป

         เมื่อหงฟางซินกล่าวจบ ชายหนุ่มก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินจากไปในทันที

         “เจ้าไปนำชุดมาให้ข้าเปลี่ยนที เสื้อผ้าข้าเปรอะเปื้อนหมดแล้ว” หงฟางซินปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับหันไปสั่งองครักษ์ข้างกายด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว จากนั้นเขาก็ตรงดิ่งไปยังเรือนรับรองด้านข้างเพื่อผลัดเปลี่ยนชุดใหม่อีกครั้ง

         เมื่อหงฟางซินจัดแจงเสื้อผ้าจนเป็นที่เรียบร้อย เขาก็รีบสาวเท้าตรงไปยังงานเลี้ยงอย่างไม่รอช้า

         “องค์ชายห้าเสด็จ” เสียงร้องของขันทีดังก้องไปทั่วบริเวณงาน

         หงฟางซินก้าวเดินเข้ามาภายในงานเลี้ยง สายตาของหญิงสาวนับสิบคู่ต่างจับจ้องไปที่เขาอย่างไม่วางตา แววตาหวานซึ้งต่างพากันทอดมองราวกับต้องการเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่ชายหนุ่มกลับหาได้สนใจไม่ เขาได้แต่นิ่วหน้าอย่างนึกรำคาญใจ

         จนกระทั่งหงฟางซินเดินมาจนเกือบด้านหน้าของงานเลี้ยง สายตาของเขาก็ปรายตามองไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับเผยรอยยิ้มยกออกมาเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่พึงใจนั่งอยู่

         “องค์ชายห้าเจ้ามาแล้วเหรอ แล้วพี่ชายของเจ้าเล่า” เม่งฉีเต๋อร้องทักออกมา หว่างคิ้วของนางนิ่วลงด้วยความขัดเคืองใจ แม้จะรู้ว่าบุตรชายตัวดีของนางจะเบี้ยวนางอีกหน แต่ก็ยังอดที่จะถามออกมาไม่ได้

         “เสด็จพี่ติดราชกิจจึงมิอาจปลีกตัวได้ เสด็จแม่...ข้าก็มาแล้วเช่นใด ท่านก็อย่าได้ขัดเคืองเลย” หงฟางซินรีบเข้าไปนั่งด้านข้างพร้อมกล่าวประจบเอาใจมารดาอย่างรู้งาน

         “พวกเจ้านี่นะ...” เม่งฉีเต๋อบ่นกระปอดกระแปดออกมา แต่เมื่อนางสังเกตเห็นสายตาของบุตรชายคนเล็กที่เอาแต่จับจ้องไปยังเจียงอันเล่อ บุตรสาวของเจียงเสิ่นเย่ว ท่านโหวแห่งสกุลเจียงอย่างไม่วางตา นางก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความพึงพอใจ

         แม้สกุลเจียงจะมิได้มีตำแหน่งหรืออำนาจในราชสำนักในทางตรง แต่เพราะเป็นเชื้อสายของราชวงศ์เก่าทำให้เขาได้รับความยำเกรงและมีอำนาจภายนอกราชสำนักเป็นอันมาก หากบุตรชายของนางได้เกี่ยวดองกับสกุลเจียง เช่นนั้นต่อไปภายภาคหน้าบุตรชายทั้งสองของนางย่อมไม่ตกที่นั่งลำบากเป็นแน่

         “เอาเถิดในเมื่อเจ้าก็มาแล้ว เช่นนั้นก็เริ่มงานเถิด ข้าปล่อยให้เหล่าคุณหนูทั้งหลายรอเสียนานเช่นนี้ ช่างเสียมารยาทยิ่งนัก” เม่งฉีเต๋อหันไปสั่งขันทีข้างกาย

         หงฟางซินหัวเราะแห้งออกมา ก่อนจะลุกขึ้นกล่าวออกไปอย่างถ่อมตน “ข้าต้องขออภัยทุกท่านด้วย” เขากล่าวออกไปแต่ก็ยังมิวายจับจ้องไปยังเจียงอันเล่ออีกครั้ง

         บรรดาหญิงสาวพยักหน้ารับด้วยความเหนียมอาย พวกนางเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ชายตามองชายหนุ่มสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างหวานซึ้ง รอยยิ้มหวานส่งผ่านมายังหงฟางซินราวกับต้องการเชื้อเชิญให้เขาเมียงมองและสนใจ

         หงฟางซินมิได้สนใจท่าทีของคนเหล่านั้นมากนัก เพราะความสนใจทั้งหมดของเขากับพุ่งตรงไปยังเจียงอันเล่อแต่เพียงผู้เดียว

         แต่ในขณะนั้นเจียงอันเล่อกลับยังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทีที่เรียบเฉย ใบหน้ายู่คล้ายจะรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่ในที

         หงฟางซินที่สังเกตเห็นท่าทางเช่นนั้นกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกถูกดึงดูดและสนใจในตัวหญิงสาวเพิ่มมากขึ้นไปอีก

         ตลอดทั้งงาน เม่งฉีเต๋อพยายามแนะนำหญิงสาวจากตระกูลต่างๆ ให้หงฟางซินได้รู้จัก แต่เขาก็ทำเพียงยิ้มบางรับอย่างไม่ใคร่จะสนใจมากนัก

         “ซินเอ๋อร์...เจ้าน่ะเก็บอาการสักนิดเถิด” เม่งฉีเต๋อหันไปกระซิบแซวกับบุตรชายอย่างต้องการหยอกเย้า

         หงฟางซินยกมือขึ้นลูบลำคอด้วยความเก้อเขินที่ถูกมารดาจับพิรุธได้ “เสด็จแม่ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มรีบเฉไฉ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกมาในทันที