บทที่ 5 ทำความรู้จัก

บทที่ 5 ทำความรู้จัก

        

         ภายใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่ที่ปลูกเรียงรายริมสระน้ำกลางสวนหลวง เสียงพิณที่บรรเลงแผ่วเบาจากศาลาริมน้ำลอยละล่องมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของบุปผานานาพรรณ

         กลุ่มบุตรสาวของขุนนางจวนต่างๆ ต่างพากันจับกลุ่มสนทนา หัวร่อต่อกระซิบกันโดยบทสนทนาเหล่านั้นล้วนไม่พ้นเรื่องที่ฮองเฮาต้องการหาคู่ครองเคียงกายให้กับองค์รัชทายาทและองค์ชายห้า

         เจียงอันเล่อที่รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก มิใช่ว่านางจะไม่รู้วัตถุประสงค์ของการจัดงานครั้งนี้ แต่เพราะหัวใจของนางยึดติดอยู่กับเพียงหานอี้หลงผู้เดียวเท่านั้น นางจึงเลือกหลบมานั่งอยู่เพียงลำพังใต้ต้นหลิว แววตาเหม่อลอยอย่างมิได้ใส่ใจกับเรื่องราวดังกล่าวทำเพียงนั่งรอฆ่าเวลาจนกว่างานเลี้ยงจะสิ้นสุดลง

         ทว่าเจียงอันเล่อก็ต้องสะดุ้งตัวโยนขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง

         “คุณหนูเจียง...” เสียงทุ้มและนุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับร่างของหงฟางซินที่ก้าวมาหยุดตรงด้านหน้าของนาง

         เจียงอันเล่อเงยหน้าขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นย่อกายเคารพตามธรรมเนียมอย่างสุภาพ “คารวะ...องค์ชายเก้า”

         หงฟางซินยิ้มกว้างออกมา พลางยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองด้วยความเก้อเขิน “คุณหนูเจียง...อย่าได้มากพิธีนักเลย ข้าเห็นเจ้านั่งเหม่ออยู่นาน จึงได้เข้ามาทักทาย”

         เจียงอันเล่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยพร้อมก้มหน้าหลุบต่ำลง

         บรรยากาศรอบข้างเริ่มอึมครึมและกระอักกระอ่วน เมื่อทั้งสองต่างเงียบงันและไม่รู้จะสนทนาเช่นใดต่อกันอีก

         หงฟางซินเห็นท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าที่ดูอึดอัดใจ เขาก็ชะงักอึ้งไปเล็กน้อย มือของเขาสอดเข้ากันไว้ด้านหลังอย่างรู้สึกไม่มั่นใจนัก “ข้ามิรู้ว่าข้ามารบกวนเวลาของเจ้าหรือไม่”

         “มิได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงพูดไม่เก่งเท่านั้น...” เจียงอันเล่อตอบกลับอย่างรู้สึกเกรงใจ นิ้วมือเรียวบางบีบกันไปมาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยด้วยความรู้สึกอึดอัดอีกครั้ง

         “เป็นเช่นนี้หรือ” หงฟางซินค่อยมีรอยยิ้มปรากฏออกมาด้วยความใจชื้นขึ้น เขารีบชวนหญิงสาวพูดคุยต่อไปเพื่อทำความสนิทสนมกันมากขึ้น “เช่นนั้นเอาไว้ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าที่จวนบ่อยๆ ทำความคุ้นเคยกันให้มากขึ้น วันหน้าพวกเราอาจมีเรื่องให้พูดคุยมากกว่านี้ก็เป็นได้”

         เจียงอันเล่อชะงัก ก่อนจะหลุบตาลง “คงเช่นนั้นกระมัง”

         แม้การตอบรับของเจียงอันเล่อจะดูเหมือนเสียไปที แต่หงฟางซินกลับรู้สึกมีความหวังขึ้นมา หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

         ทันใดนั้นเสียงสดใสแฝงความเจื้อยแจ้วก็ดังแทรกขึ้นมา “คารวะองค์ชายเก้าเพคะ”

         เฉินเส้าหว่านปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มสดใสในอาภรณ์หรูหราสีชมพูกลีบบัว นางเดินเข้ามาอย่างอ่อนช้อยพร้อมย่อกายคำนับหงฟางซิน ก่อนจะหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับเจียงอันเล่อ เพื่อนรักของนางอย่างรู้ใจ

         เจียงอันเล่อแอบลอบถอนใจอย่างนึกโล่งอก นางรู้สึกขอบคุณเพื่อนรักอย่างสุดซึ้งที่เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้เสียที

         หงฟางซินละสายตาจากเจียงอันเล่อเพื่อหันไปมองหญิงสาวที่เดินมาหยุดตรงหน้า ดวงหน้าที่รู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก แต่เขาก็มิได้ใคร่จะสนใจมากนัก

         “ข้าน้อย...เฉินเส้าหว่าน บุตรสาวใต้เท้าเฉินกวนซี” เฉินเส้าหว่านรีบแนะนำตนเองอย่างฉะฉาน

         “คุณหนูเฉิน...” หงฟางซินตอบรับอย่างมิใคร่ใส่ใจมากนัก เขาเบนกายกลับมาหาเจียงอันเล่ออีกครั้ง

         “องค์ชายพูดคุยสิ่งใดกับอันเล่ออยู่หรือเพคะ ข้ามาขัดจังหวะหรือไม่” เฉินเส้าหว่านยังคงพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับขยับกายไปแนบชิดกับเจียงอันเล่อ สองมือสอดคล้องลำแขนของนางด้วยความสนิทสนม

         “มิได้ ข้าเพียงแวะมาทักทายคุณหนูเจียงเท่านั้น” หงฟางซินตอบกลับอย่างนึกหงุดหงิดใจที่หญิงสาวตรงหน้าพยายามขัดจังหวะเขาไม่หยุด

         “เช่นนั้นหรอกหรือ...” เส้าหว่านเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปรายตามองเพื่อนรักด้วยแววตาที่คล้ายจะล้อเลียนแกมหยอกเย้า จนเจียงอันเล่อถึงกับเผลอตัวถลึงตาใส่นางเข้าให้หนหนึ่ง

         “องค์ชายห้า...ปกติอันเล่อพูดคุยไม่ค่อยเก่งนัก หากองค์ชายต้องการคู่สนทนา ข้าเกรงว่าเพื่อนข้าจะมิใช่คนที่เหมาะสมเสียแล้ว”

         หงฟางซินนิ่งไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าที่มีอยู่ก่อนหายไปในปลิดทิ้ง คิ้วหนาเริ่มนิ่วขึ้นอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์มากนักที่คนตรงหน้าเอาแต่เจื้อยแจ้วไม่หยุด

         เจียงอันเล่อถึงกับหลุดยิ้มเล็กน้อยออกมาอย่างนึกขบขันแกมชอบใจ นางรู้ดีว่าเพื่อนรักของตนกำลังยื่นมือเข้ามาช่วยตนจากสถานการณ์ดังกล่าว

         “องค์ชายห้าคงจำข้ามิได้ เมื่อเช้าข้าได้เสียมารยาทจนชนท่านเข้าให้ ข้านึกอยากขอโทษท่านอีกครั้งหนึ่ง” เฉินเส้าหว่านยังคงชวนคุยต่อ นางย่อกายขอโทษชายหนุ่มอีกครั้ง พร้อมกับจ้องมองไปยังบริเวณคางของเขาที่พิจารณา

         หงฟางซินเบิกตากว้างขึ้น พร้อมกับเพ่งสังเกตคนตรงหน้าอีกครั้ง “อ้อ...ที่แท้คนเมื่อเช้าก็คือเจ้านี่เอง ข้าต้องขอโทษเช่นกันที่ไม่ทันระวังตัว ทำให้คุณหนูเฉินได้รับบาดเจ็บ”

         “มิได้เจ้าค่ะ” เฉินเส้าหว่านยิ้มกริ่มขึ้นมาพร้อมกับลูบท้ายทอยเล็กน้อยด้วยความเคอะเขินกับความซุ่มซ่ามของตนเอง “อันเล่อ...เมื่อครู่ข้าเห็นโต๊ะขนมตรงด้านโน้นมีขนมเปี๊ยะไส้เกาลัดเจ้าชอบมาก พวกเราไปทานกันเถิด...องค์ชายห้าสนใจไปด้วยกันหรือไม่”

         หงฟางซินเลิกคิ้วขึ้นอย่างใคร่รู้เมื่อได้ยินความชอบของเจียงอันเล่อ เขารีบพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ ก่อนจะผายมือเชิญหญิงสาวทั้งสองเดินนำไป

         เจียงอันเล่อหันมาพยักหน้ารับให้กับเฉินเส้าหว่านอย่างรู้ทัน ก่อนที่หญิงสาวทั้งสองจะคล้องแขนเดินนำออกไปในทันที

         “อันเล่อ...ข้าว่าองค์ชายห้าต้องหมายตาเจ้าเป็นแน่” เฉินเส้าหว่านอดที่จะกระเซ้าใส่เพื่อนรักอย่างอดปากไม่ไหว

         เจียงอันเล่อได้แต่ค้อนขวับใส่นาง “เจ้าอย่าได้พูดมากไป”

         เฉินเส้าหว่านหัวเราะคิกคักอย่างนึกชอบใจ ก่อนจะหันไปชำเลืองมองหงฟางซินที่เดินตามมาติดๆ อย่างนึกสงสารอยู่ในที “องค์ชายห้าที่สูงศักดิ์ดันหมายปองหญิงสาวเช่นเจ้า ช่างน่าสงสารจริงๆ” หญิงสาวมิวายสัพยอกออกมาอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับส่ายหน้าไปมา