ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

“แล้วแกไปเจอหนังสือเล่มนั้นได้ไง”

“ก็...บริษัทผมได้เซ็นสัญญาร่วมลงทุนธุรกิจกับคุณภาคินทร์ อีแวนสัน แล้ววันนี้เขาเชิญไปเซ็นสัญญาที่บ้าน ผมบังเอิญได้เข้าไปห้องหนังสือเขาแล้วเจอเข้า เสียดายอยากอ่านให้จบ”

“แกพูดซะฉันอยากอ่านด้วยเลยว่ะ ประวัติของตระกูลนี้มีน้อยมากใน internet แต่มีการพูดถึงอย่างกว้างขวางว่าเป็นตระกูลแวมไพร์เพียงไม่กี่ตระกูลที่เหลืออยู่”

พระพายผู้ชื่นชอบเรื่องราวของแวมไพร์เป็นชีวิตจิตใจ ทั้งในรูปแบบของนวนิยาย ภาพยนตร์ เรื่องเล่า ล้วนแล้วแต่เคยอ่านผ่านตามาแล้วทั้งนั้น ยิ่งได้ยินว่าน้องชายบังเอิญได้เห็นหนังสือประวัติของตระกูลดังก็ยิ่งสนใจ 

“จะว่าไปคุณภาคินทร์อะไรนั่นก็แปลกจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าบอกว่าเป็นแวมไพร์ก็คงมีคนเชื่อ”

“ยังไง”

“ก็นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ทำตัวลึกลับ ผมสีขาว ตาเป็นสองสี ตัวก็ขาวซีดอย่างกับคนไม่มีเลือดฝาด...”

“น่าสนใจจริง ๆ ด้วย แกไปหามาให้เจอนะฉันอยากอ่าน...”

“โอ๊ยย ไม่ต้องมาเนียนเลย กลับห้องตัวเองไปได้แล้วอะไรของพี่เนี่ย  ออกไปผมจะทำงาน”

พระนายเอ่ยปากไล่พี่ชายตัวเองออกจากห้อง แล้วหันกลับมาคิดทบทวนเรื่องหนังสืออีกครั้ง

ตั้งแต่เขาออกมาจากคฤหาสน์ของภาคินทร์ ไอ้เรื่องราวของหนังสือยังติดอยู่ในหัวเขาอยู่ตลอดราวเป็นมนตร์สะกด จนบางทีเขาอาจจะลองเอ่ยปากขอยืมหนังสือกับทางภาคินทร์ดู เขาจะได้เลิกฟุ้งซ่านสักที

รุ่นเช้า พระนายตัดสินใจโทร.ติดต่อไปยังเพลงพรเพื่อขอยืมหนังสือประวัติของตระกูลอีแวนสัน

[ถ้าคุณพระนายอยากได้หนังสือก็เข้าไปที่บ้านช่วงเย็นได้เลยค่ะ ดิฉันน่าจะเสร็จธุระพอดี]

“ไม่เป็นการรบกวนทางคุณเพลงพรกับคุณภาคินทร์ใช่ไหมครับ”

[ไม่เลยค่ะ คุณท่านน่าจะดีใจ... ที่มีคนสนใจเรื่องของตระกูลอีแวนสันด้วย]

เพลงพรพูดเพียงเท่านั้นก่อนที่จะวางสายจากพระนาย

เหตุผลที่เขาตัดสินใจยืมหนังสือหลัก ๆ ก็คงมาจากพี่ชายที่ช่วงนี้พระพายดูเครียด ๆ ถึงปากจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่น้องชายฝาแฝดแบบเขารู้จักพี่ชายตัวเองดีกว่าใคร

ส่วนเรื่องหนังสือที่เขาอยากจะอ่านเองก็เป็นส่วนหนึ่งเท่านั้น

ยิ่งพอนึกถึงพี่ชายขึ้นมาถ้าหากได้หนังสือเล่มนั้นไปฝากพระพาย เจ้าตัวก็คงดีใจมากแน่ ๆ อย่างน้อยก็พอจะช่วยเยียวยาความรู้สึกแย่ ๆ ของพี่ชายไปได้บ้าง

หลังจากวางสายเพลงพรเขาก็รีบส่งข้อความไปหาพี่ชายด้วยความดีใจ พร้อมกับบอกพี่ชายว่าวันนี้จะเอาหนังสือเล่มนี้ไปฝาก

18.30 น.

หลังเลิกงานพระนายขับรถมาจอดที่หน้าคฤหาสน์ 

ในช่วงเวลาโพล้เพล้แบบนี้ทั้งคฤหาสน์เงียบสงบราวกับไร้สิ่งมีชีวิต พระนายโทร.เข้ามือถือของเพลงพรแล้วรอสัญญาณดังไม่นานก็มีคนรับสาย

[คุณพระนายเปิดเข้ามาได้เลยค่ะพอดีดิฉันติดธุระอยู่ หนังสือวางเอาไว้ตรงโถงหน้าตู้นาฬิกาโบราณนะคะ]

“เข้าไปได้เลยเหรอครับ คือผมเกรงใจ ให้ผมรอคุณเพลงพรเสร็จธุระก่อนก็ได้นะครับ”

[น่าจะอีกนาน เดี๋ยวมันจะมืดค่ำเสียก่อน ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เข้าไปได้เลย]

เพลงพรไม่รอฟังคำโต้แย้งจากพระนาย เธอกดวางสายทันที 

ดวงตาสีแดงเฝ้ามองพระนายอยู่บนชั้นสามของคฤหาสน์ อีกนิดเดียวเขาก็จะได้ครอบครองเลือดบริสุทธิ์จากมนุษย์คนนั้นแล้ว 

แค่คิดก็รู้สึกกระหายขึ้นมาทันที

พระนายจอดรถไว้ที่หน้าบ้านแล้วเปิดประตูบานเล็กเข้ามาด้านใน เขาเดินตรงไปยังห้องโถง สอดส่องสายตาเผื่อว่าจะเจอกิ่งแก้ว แต่ดูเหมือนว่าทั้งคฤหาสน์วันนี้จะไม่มีใครอยู่เลย แม้แต่ภาคินทร์เจ้าของที่นี่

พระนายเดินมาจนถึงหน้าตู้นาฬิกาเรือนเก่า ก็พบว่ามีหนังสือที่ถูกวางเอาไว้อย่างดี

ก่อนที่พระนายจะหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาเขาเหลือบไปเห็นปลายของกระดาษสีขาวยื่นออกมาจากหนังสือ เขาค่อย ๆ ดึงมันออกช้า ๆ ด้วยกลัวว่าอาจจะเป็นของสำคัญที่ติดมา

ทว่าทันทีที่เขาดึงมันออกมากลับปรากฏเป็นควันสีขาวลอยฟุ้งในอากาศ 

เพียงเขาเผลอสูดหายใจเข้าไปด้วยไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงก็ค่อย ๆ ล้มลงพร้อมกับสติที่เลือนหายเหลือเพียงความมืดดำเท่านั้น