ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 

“มื้อเย็นเสร็จแล้วนะคะ เชิญคุณทั้งสองคนที่ห้องอาหารค่ะ”

หลังจากใช้เวลาอย่างเพลิดเพลินอยู่ในห้องหนังสือ กิ่งแก้วก็เข้ามาแจ้งว่าถึงเวลามื้อเย็นแล้ว 

พระนายปิดหนังสือลงด้วยความเสียดาย หลังจากที่นั่งอ่านมานานหลายชั่วโมง ล้วนแล้วมีแต่เรื่องน่าสนใจทั้งสิ้น จนแทบไม่อยากละสายตาจากตัวหนังสือไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว

พระนายตัดสินใจถ่ายหน้าปกของหนังสือเอาไว้ เผื่อจะสามารถไปหาซื้อมาอ่านได้จากพวกร้านหนังสือเก่าที่เขาเคยไป ก่อนที่จะเดินตามกิ่งแก้วและเอกรินทร์ไปที่ห้องอาหาร

“เชิญนั่งค่ะ...”

“ที่นี่เราไม่ได้รับประทานอาหารหรูหราอะไร คุณสองคนคงพอรับประทานได้นะครับ”

เอกรินทร์และพระนายมองไปยังเมนูอาหารเกือบสิบอย่างบนโต๊ะที่เจ้าบ้านบอกว่าเป็นเพียงมื้อธรรมดาไม่ได้พิเศษ หากแต่เต็มไปด้วยเมนูอาหารระดับภัตตาคารที่คาดคะเนคร่าว ๆ ว่ามื้อนี้คงไม่ต่ำกว่าหลักแสนบาท

“ได้ครับพวกผมกินได้ นี่มันมากเกินไปด้วยซ้ำ”

“ยินดีครับ ถือว่าเป็นการเลี้ยงฉลองที่เราได้ร่วมงานกัน”

ภาคินทร์ผายมือออกเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนจานสเต๊กของตัวเองมาทานโดยไม่สนใจอาหารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย

พระนายเฝ้ามองด้วยความแปลกใจ แต่ก็อาจจะเป็นเพราะเขาชินชากับอาหารประเภทนี้อยู่แล้ว ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรคล้ายเมนูที่กินปกติในทุกวัน 

“รสชาติอาหารถูกปากไหมคะ”

เพลงพรเอ่ยถามขึ้น

สองหนุ่มพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม สร้างความพอใจให้กับภาคินทร์เป็นอย่างมาก

“หกโมงแล้ว กิ่งแก้วไปพักผ่อนเถอะ ทางนี้ฉันจัดการเอง”

“ค่ะคุณเพลงพร”

“เดี๋ยวกิ่งแก้ว!!!”

เสียงของภาคินทร์เอ่ยเรียกชื่อแม่บ้าน นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ทำงานมาที่เธอได้ยินเจ้านายเรียกชื่อของเธอ

“คืนพรุ่งนี้ เพลงพรบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร”

“ค่ะคุณท่าน”

“ดี...ไม่มีอะไรแล้วไปได้”

กิ่งแก้วเดินกลับออกมาที่บ้านพักของตัวเอง พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดของเธอ แต่เธอจะไม่สามารถอยู่ในบ้านได้ เธอจึงจำเป็นต้องหาที่สำรองที่จะให้เธอไปพักชั่วคราว อย่างน้อยก็หนึ่งวันเพื่อให้ผ่านพ้นวันหยุดของเธอไป

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจคำสั่งนักแต่เธอก็บอกตัวเองว่าอย่าไปสอดรู้สอดเห็นในสิ่งที่เจ้านายไม่อยากให้เห็น

“ดิฉันขอโทษที่ไม่ได้กำชับให้ดีเรื่องการที่จะพาพระนายมาหาคุณท่าน”

“ไม่เป็นไร เรายังพอมีเวลา พระนายมีความอยากรู้อยากเห็นตามประสามนุษย์ทั่วไป เราอาจจะไม่ต้องไปตามเขากลับมาหาเราเลยก็ได้”

ภาคินทร์มองไปยังท้ายรถตู้ที่เคลื่อนตัวออกไปเพื่อส่งเอกรินทร์และพระนายกลับบ้าน

สายลมเอื่อยค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้นราวกับพายุใหญ่กำลังเคลื่อนตัวมา 

หนังสือเล่มหนาที่ถูกอ่านทิ้งเอาไว้ในห้องหนังสือถูกลมพัดจนพลิกเปิดไปมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมาหยุดในหน้าสำคัญหน้าหนึ่งอันจารึกเรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างแวมไพร์กับมนุษย์ เมื่อหลายพันปีก่อน...

นั่นคือสิ่งที่เป็นเหตุผลทำให้ภาคินทร์มั่นใจว่าพระนายจะกลับมาอย่างแน่นอน

บ้านพระนาย / พระพาย

“อะ ไอ้นายนี่ค่าผ่อนบ้านเดือนนี้”

“พี่พาย ถ้าพี่ยังไม่มีก็เก็บไว้ใช้ก่อนก็ได้นะผมยังพอมีเงินอยู่”

“หยุด...พูดเหมือนสมเพชฉันเดี๋ยวนี้ ส่งอาหารก็ไม่ได้ลำบากขนาดนั้น ฉันเป็นพี่แกนะ ฉันจัดการชีวิตฉันเองได้”

“พี่ก็เป็นซะแบบนี้”

พระนายจำเป็นต้องเก็บเงินของพี่ชายใส่ลิ้นชักเพราะเบื่อที่จะทะเลาะด้วย

พระพายกับพระนายสูญเสียพ่อและแม่ไปเมื่อสามปีก่อนและทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันสองพี่น้องมาตลอด ด้วยความที่ญาติพี่น้องที่มีต่างก็กระจายแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตกันคนละทิศคนละทาง

บ้านหลังนี้ถูกซื้อในชื่อของเขาทั้งสองคนและตกลงกันว่าจะช่วยกันผ่อนคนละครึ่งทุกเดือน

แต่เพราะพี่ชายที่ตกงานมาได้สามเดือน และยึดอาชีพคนส่งอาหารแบบนี้พระนายจึงมีความเป็นห่วงกลัวว่าพี่จะลำบาก

แต่ดูเหมือนตัวพระพายเองก็ยังไม่อยากรับความช่วยเหลือของน้องชายตัวเองสักเท่าไร

“แล้วนี่แกทำอะไรอยู่”

“ผมกำลังหาหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ พอดีวันนี้ไปบ้านลูกค้าไปเจอหนังสือน่าสนใจ พออ่านแล้วมันสนุกดี อีกอย่างผมคิดว่าพี่เองก็น่าจะชอบ”

“หนังสือ...หนังสืออะไรวะ”

“ประวัติตระกูลอีแวนสัน”

“อีแวนสัน...ทำไมมันคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินจากไหน...”

พระพายหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงนอนในห้องน้องชาย พยายามคิดว่าตัวเองเคยได้ยินนามสกุลนี้ที่ไหนมาก่อน

“อีแวนสัน ใช่ตระกูลที่เขาบอกว่าเป็นเชื้อสายแวมไพร์ไหม”

“อืมใช่ ตระกูลนั้นแหละ ผมก็อุตส่าห์ถ่ายรูปหน้าปกมากะจะเอามาหาจากในเน็ตว่าที่ไหนพอจะมีขาย แต่ไอ้รูปที่ถ่ายมาก็ดันเสียเฉย สงสัยรีบกดถ่ายไปหน่อย”

พระนายเปิดดูภาพถ่ายหนังสือจากในมือถือ ที่มีเพียงสีแดงคล้ายมีคนสาดไฟใส่กล้องมือถือ จนทำให้ไม่สามารถจับภาพของหนังสือเล่มนั้นได้ 

และหลังจากที่นั่งหาข้อมูลหนังสือจากใน Internet มาสักพักก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเจอหนังสือเล่มที่ตามหา

แต่เพราะเนื้อหาที่อ่านค้างไว้มันน่าสนใจจนทำให้เขาบอกตัวเองว่าคงต้องหาหนังสือเล่มนั้นให้เจอให้ได้