การจากลา... 71

แปลกประหลาดที่บนโต๊ะมีกระดาษเขียนแบบถูกกางทิ้งไว้ แต่ข้ามสมุทรก็เลือกหยิบดินสอขึ้นมาเพื่อวาดอะไรสักอย่างบนความว่างเปล่านั้น ลากเส้นอยู่นานจนเหมือนลืมวันเวลา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมากระดาษกลับยังคงว่างเปล่า?   

คงเพราะดินสอคมไม่พอ? รูปที่วาดถึงไม่ปรากฏขึ้นบนกระดาษ

แต่ความสงสัยก็อยู่ได้ไม่นานเช่นเดียวกับดินสอที่เขาหยิบขึ้นมาเหลาเพื่อเพิ่มความคม เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาข้ามสมุทรกลับพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่แปลงกุหลาบ? ในมือมีพลั่วอันเล็กที่ใช้ขุดพรวนดิน เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

แปลก? ตั้งแต่แม่ตายไป เขาไม่ยักจำได้ว่าตัวเองกลับมาเหยียบที่นี่?

คิดไปก็ขุดพรวนดินไปด้วยความสงสัย ทำไปสักพักกลับรู้สึกเหมือนอากาศเริ่มจะเย็นลงทุกที ซ้ำบรรยากาศรอบกายก็เริ่มเงียบสงบจนกลายเป็นความสงัด

‘คราม นั่นลูกใช่ไหม?’

น้ำเสียงอ่อนโยนที่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกโหยหาดังขึ้นในความเงียบ พร้อมกับสตรีร่างท้วมที่เดินเข้ามาทักทาย ในมือของเธอมีตะกร้าหวายใบใหญ่ที่ภายในเต็มไปด้วยดอกกุหลาบแสนสวย

‘แม่!?’

ข้ามสมุทรอุทานด้วยความแปลกใจ ใบหน้าคมคายที่มักจะมีรอยยิ้มเพียงเล็กน้อยประดับไว้ เวลานี้กลับฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะตาหยี ตรงดิ่งเข้าไปกอดและหอมมารดาอย่างรักใคร่ คนถูกกอดก็รับร่างนั้นไว้จนเต็มสองแขน ลูบหลังลูบแก้มทำราวกับคนตรงหน้าเป็นเด็กอายุไม่กี่ขวบ

‘แม่มาได้ไงครับ?’

‘หือ? ลูกต่างหากที่แวะมาหาแม่’

คนที่เป็นฝ่ายแวะมาหาเลิกคิ้วคล้ายสงสัย แต่ก็ไม่คิดจะใส่ใจในเรื่องเล็กน้อยนั้น เลือกประคองบุพการีไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้แปลงกุหลาบ ยังจำได้ดีว่าสมัยก่อนมักจะพามารดามานั่งเล่นเสมอ

สมัยก่อนอย่างนั้นเหรอ?...อืม นานเท่าไรนั้นกลับจำไม่ค่อยได้แล้ว?

ความทรงจำที่ขาดออกเหมือนถูกตัดทำให้ข้ามสมุทรขมวดคิ้วขุ่น เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากทิ้งไว้ รวมถึงสถานที่บางแห่งก็กำลังจะไกลห่างออกไปทุกที

‘ครามเป็นอะไรหรือเปล่าลูก?’

‘ไม่มีอะไรครับแม่ แค่คิดอะไรเพลิน ๆ’

ว่าจบก็ทิ้งตัวนอนหนุนตักของมารดาเหมือนสมัยก่อน แต่พอทิ้งตัวลงกลับพบเพียงความว่างเปล่า? ห่างออกไปค่อยเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินจากไปแล้ว! ลุกขึ้นได้ก็วิ่งตามไปจนสุดกำลัง...

‘แม่จะไปไหนครับ!?’

สตรีร่างท้วมคลี่ยิ้มละมุน ก่อนจะลูบแก้มสากของบุตรชายเพียงคนเดียวอย่างรักใคร่

‘ต้องกลับแล้ว แม่แค่แวะมาตัดกุหลาบ...ลูกก็ควรจะกลับไปได้แล้ว’

‘กลับไป?’

ข้ามสมุทรถามด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะรั้งแขนมารดาที่ทำท่าจะเดินจากไปอีกครั้งไว้แน่น

‘ให้ผมไปกับแม่ได้ไหม?...ผมคิดถึงแม่นะครับ คิดถึงแม่มาตลอด’

‘...แต่ถ้ามาอยู่กับแม่ ลูกจะไม่ได้กลับไปอีกแล้วนะ’

คำถามของคนเป็นแม่ทำให้ข้ามสมุทรนิ่งคิดไปชั่วอึดใจ

‘ไม่เป็นไรครับแม่ เพราะถึงไม่ได้กลับไปอีก...ก็ไม่มีอะไรที่ต้องนึกเสียดาย’

‘ถ้าลูกคิดดีแล้ว แม่ก็จะไม่ห้ามจ้ะ’