INICIAR SESIÓNCompartir
การผจญภัยครั้งใหญ่ 15
Última actualización:
2026-01-08 22:47:16ยักษิณีสาวกระโดดเหยง ๆ มือบางคล้องท่อนแขนแข็งแรงของเพื่อนสนิทไว้ทันทีเหมือนกลัวหาย ก่อนจะยิ้มหวานอย่างประจบประแจงเช่นที่ชอบทำเสมอเวลาต้องการให้พนาช่วยทำการบ้านให้
“นึกว่าจะต้องหลงทางอยู่ในขนส่งจนอดตายแล้ว พนาช่วยพาหลงไปส่งที่ชานชาลาหน่อยนะ”
“...”
“น๊าาาาา ไปส่งหน่อยนะ”
“เออ ๆ”
พนารับปากพลางถอนใจเฮือกใหญ่กับความใจอ่อนของตนเอง ตอนแรกก็แค่ตั้งใจจะมาแอบดูเฉย ๆ แต่ไม่รู้ทำไม? พอเห็นยายตัวแสบเดินวนจนทั่วอาคารอยู่เกือบชั่วโมงแล้วอดไม่ได้
“ส่งก็ส่ง แต่ห้ามบอกใครนะ...ไม่งั้นพนาต้องโดนลุงธิปกกับป้าแสนหักคอจิ้มน้ำพริกแน่!”
“ไม่บอกใครหรอกน่า” ยักษิณีสาวรับปากเสียงหวาน ก่อนจะกระชับวงแขนที่คล้องไว้เล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “รีบไปเร็วสิ! เดี๋ยวหลงจะตกรถนะ”
“...”
“น๊าาาา พี่พนาสุดหล่อของน้องหลง”
ยักษ์หนุ่มหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางออดอ้อนของเพื่อนสนิท อดไม่ได้จนต้องยีกระหม่อมเล็กที่แนบลงกับท่อนแขนของตัวเองจนแทบจะสิงอยู่แล้วหนัก ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว
“ยักษ์ขี้ประจบเอ๊ย!”
“แต่ก็น่ารักใช่ไหมล๊า”
“หลงตัวเอง”
“แน่น๊อน!”
ระยะทางจากทางแยกไปจนถึงชานชาลารถไฟหมายเลขเจ็ดไกลกว่าที่แสนหลงคิดไว้มาก และถ้าไม่มีพนาเดินมาส่งเธอคงเดินหลงอยู่ในนี้ได้อีกหลายวัน แล้วก็น่าจะต้องเดิมวนกลับไปขอตั๋วใบใหม่จากเจ้าหน้าที่อีกหลายรอบแน่ ๆ
“สวยจัง!”
เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องบอกอย่างตื่นเต้น
ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงมองดูห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีรถไฟจอดเรียงรายกันอยู่เกือบพันเส้นทางด้วยดวงตาเป็นประกาย เงยหน้ามองฝ้าเพดานที่ถูกร่ายเวทมนตร์ไว้ ให้ฉายภาพท้องฟ้าตามเขตของเวลาในพื้นที่นั้น ๆ ฝ้าเพดานจึงไล่เรียงเฉดสีไปตามช่วงเวลาได้อย่างงดงามน่าอัศจรรย์
กำแพงรอบห้องสลักลวดลายแบบโบราณนิยม เมื่อแตะที่ภาพ ลวดลายสลักจะเคลื่อนไหวเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของการสร้างโลกบรรพกาล และที่น่าสนใจไม่แพ้กันคือเสาค้ำขนาดใหญ่ทั้งสี่ต้น...เพราะมันถูกสลักเป็นรูปสัตว์เทวะที่สาบสูญ!
เล่าต่อ ๆ กันมา ว่าความจริงแล้วเสาทั้งสี่ต้นนี้ไม่ใช่รูปสลักแต่มันคือสัตว์เทวะที่หลับใหลไปชั่วนิรันดร
“พนาว่ามันยังมีชีวิตไหม? หรือจริง ๆ แล้วก็เป็นแค่รูปสลักที่เรามโนกันเอง”
แสนหลงตั้งคำถามขึ้นหลังจากลูบ ๆ คลำ ๆ เสาต้นหนึ่งอยู่นาน
“ไม่รู้สิ แต่ถ้าบอกว่าหลับอยู่...ก็ถือว่านอนนานจนลืมโลกเลยละ”
“นั่นสิเนอะ ถ้านอนนานขนาดนั้นจะต้องฝันจนเหนื่อยแน่ ๆ” แสนหลงว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะลูบหัวของมันอย่างเบามือ “ว่าแต่ หลงต้องไปทางไหนต่อละเนี่ย?”
“โน่นเลยจ้ะแม่คุณ! ป้ายชานชาลาหมายเลขเจ็ดตัวใหญ่เท่าฝาบ้าน”
พนาว่าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งให้เพื่อนสนิท
“พกไปด้วย”
“เพื่อ?”
เพราะยักษ์สามารถใช้โทรจิตได้ไกลเกือบพันกิโลเมตร เครื่องมือสื่อสารของพวกมนุษย์จึงไม่ค่อยจำเป็นกับยักษ์เท่าไร
“โลกมนุษย์มันมีคลื่นแทรกเยอะ โทร.หากันสะดวกกว่า”
“ออ ๆ”
“ถึงแล้วก็โทร.หาด้วยนะ เมมเบอร์ไว้ให้หมดแล้ว...ใช้เป็นใช่ไหม?”
“อืม ปกติก็มีเครื่องนึงเอาไว้เล่นเกม”
“...”
ยักษิณีสาวแกว่งมือถือไปมาจนน่าหวาดเสียวว่าจะแตกหักก่อนได้โทร.ออกสักครั้ง จนพนาต้องถอนใจเฮือกใหญ่แล้วรีบเก็บยัดใส่กระเป๋าเป้ให้แทน
“...ระวังตัวด้วยนะ”
“อื้ม”
พนามองเพื่อนสนิทที่ดูจะเริ่มกระตือรือร้นกับการผจญภัยครั้งใหญ่ของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วต้องถอนใจเฮือกใหญ่ กุมมือบางทั้งสองข้างไว้หลวม ๆ แล้วจุมพิตลงบนหลังมือนุ่มนิ่มแทนคำอวยพรให้เธอโชคดี
“พนาจะรอหลงนะ”
“รอ?”
“...กลับมาเมื่อไร จะพาไปเลี้ยงไอติมมะพร้าวแบบกินไม่อั้น”
พนาว่ายิ้ม ๆ
“พูดแล้วนะ! กลับมาหลงจะกินให้พุงกางเลย”
“ยักษ์ตะกละ”
“ตะกละและหน้าตาดี”
แสนหลงว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะปล่อยมือเพื่อนสนิทเมื่อได้ยินเสียงหวูดรถไฟ
“ไปก่อนนะ”
“...”
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
También te puede gustar
สมบัติแห่งขุนเขา
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ9.9K vistasเมื่อฉันเข้ามาในนิยายที่ฉันอ่านจบแล้ว ชีวิตของฉันก็หวานหมูสิ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.6K vistasขุนศึกทะลุมิติ
นักเขียนบ้านนา879 vistasออกจากวงการบับเทิงเพื่อมาเป็นแม่หมอ
เฉินม่านอิ๋ง2.9K vistasดาบพิฆาตสลับนภา
Prince_White3.6K vistas(จบแล้ว ) 70‘s หยางซีซีฮองเฮาทะลุมิติพร้อมมือวิเศษ
primพริมโรส23.0K vistasฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.7K vistasคุณสามีไร้ค่า เรามาหย่ากันเถอะ
หลิงเฟิง(泠风)5.0K vistas
