การผจญภัยครั้งใหญ่ 14

สถานีขนส่งมวลชนต่างมิติของโลกบรรพกาลนั้นมีความซับซ้อนมาก เพราะรวมวิธีการเดินทางทุกรูปแบบของมนุษย์ไว้ในสถานที่เดียวกัน แสนหลงผู้เคยมาเป็นครั้งแรกจึงหลงทางหลังเดินวนหาชานชาลารถไฟหมายเลขเจ็ดอยู่เกือบสามสิบนาที...ยักษิณีสาวเงยหน้ามองป้ายทางเข้าลานจอดเรือดำน้ำหมายเลขเจ็ดแล้วขมวดคิ้วขุ่น

ฉันมาทำอะไรที่นี่?

เพลงเก่าของศิลปินคนโปรดจากโลกมนุษย์ลอยผ่านมาในห้วงความคิด ยักษิณีสาวเอียงหัวมอง ‘เรือดำน้ำ’ ขนาดใหญ่ในลานจอดด้านในที่เห็นอยู่ไกลลิบ ๆ แล้วถอนใจเฮือกใหญ่...เรือดำน้ำเนี่ยนะ!?

บางทีเธอก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าพวกมนุษย์คิดอะไรอยู่?

แสนหลงสะบัดไล่คำถามมากมายในหัวทิ้งไป ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ไปอีกทางเพราะหมดความสนใจในวิธีการเดินทางด้วยเรือดำน้ำแล้ว แวะซื้อวอฟเฟิลไส้เนื้อที่ขายตรงหัวมุมทางเดินอยู่สองสามนาทีเพราะสั่งแบบใหญ่พิเศษ

“ป้าค่ะ ชานชาลารถไฟหมายเลขเจ็ดไปทางไหนเหรอ?”

ถามไปทั้งที่เคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่เต็มสองกระพุ้งแก้ม

“เลี้ยวซ้ายข้างหน้านะ แล้วพอตรงไปจะเจอสามแยกให้เลี้ยวขวา เสร็จแล้วก็ขึ้นบันไดไปจะอยู่สุดทางเดินด้านซ้าย”

“ขอบคุณค่ะ”

ยักษิณีสาวยิ้มจนตาหยีกับคำอธิบายนั้น ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำเบา ๆ คล้ายท่องจำ

“ซ้าย แล้วก็ขวา...แล้วก็ขึ้นบันไดซ้าย”

ยักษิณีสาวกัดวอฟเฟิลไส้เนื้อไปพลางท่องจำไปพลาง เดินดุ่ม ๆ ไปตามเส้นทางที่คุณป้าเจ้าของร้านแนะนำทันที

“แม่หนู!”

“คะ?” แสนหลงชะงักเมื่อถูกคุณป้าเจ้าของร้านเรียกไว้

“หนูเป็นพวกเลือดบริสุทธิ์ไปโลกมนุษย์ก็ระวัง ‘คอลเล็กเตอร์’ ด้วยนะ”

“...ขอบคุณค่ะ”

แม้ว่าสิ่งมีชีวิตพิเศษที่อาศัยอยู่ในโลกบรรพกาลจะเป็นเพียงเรื่องเล่าขานและตำนานปรัมปราสำหรับโลกมนุษย์ แต่ก็มีมนุษย์บางกลุ่มที่รู้ว่าชาวโลกบรรพกาลนั้นมีตัวตนอยู่จริง! ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา พวกเขายังคงพยายามลักลอบเข้ามาในโลกบรรพกาลอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ

สุดท้ายจึงกลายเป็นการไล่ล่าชาวโลกบรรพกาลที่อาศัยอยู่ในโลกมนุษย์แทน และเราเรียกมนุษย์พวกนั้นว่า...คอลเล็กเตอร์!

แสนหลงเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับ ‘คอลเล็กเตอร์’ อยู่บ่อยครั้งจากแสนดี เพราะพี่สาวตนรองของเธอรับหน้าที่เฝ้าประตูกาลที่เกิดจากรอยเลื่อนของแผ่นเปลือกโลก จึงต้องปะทะกับ ‘คอลเล็กเตอร์’ ที่พยายามลักลอบเข้ามายังโลกบรรพกาลอยู่บ่อย ๆ 

แสนดีบอกเธอเสมอว่า ‘คอลเล็กเตอร์’ อาจน่ากลัวสำหรับเผ่าพันธุ์อื่นแต่ไม่ใช่สำหรับยักษ์...เพราะยักษ์ไม่มีจุดอ่อน และไม่มีจุดตาย!

ยักษิณีสาวจึงไม่ค่อยใส่ใจคำเตือนของป้าเจ้าของร้านเท่าไรนัก เพราะถึงเธอจะเป็นพวกเลือดบริสุทธิ์ที่หาได้ยากยิ่งในโลกบรรพกาล แต่เธอก็ยังเป็นยักษ์! เผ่าพันธุ์ที่ ‘คอลเล็กเตอร์’ ไม่อยากเข้าใกล้มากที่สุด!

“...สามแยกแล้วต้องไปทางไหนต่อนะ?”

เพราะมัวแต่คิดเพลิน ๆ ก็เลยลืมไปแล้วว่าตัวเองต้องเดินไปทางไหนต่อ แสนหลงเหลียวซ้ายแลขวาแล้วขมวดคิ้ว ค่อยส่งวอฟเฟิลไส้เนื้ออีกครึ่งชิ้นเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ โดยที่ยังไม่ยอมขยับไปไหน

“ไม่ซ้ายไม่ขวา?...งั้นก็เดินไปตรงกลางเลยละกัน”

ยังไม่ทันได้ก้าวขา สายกระเป๋าเป้ก็ถูกดึงรั้งไว้ ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นหูที่ทำให้จอมหลงทางต้องยิ้มกว้างกว่าเก่า

“ป้าเขาบอกว่า สามแยกแล้วให้เลี้ยวขวา...จะตรงไปไหนไม่ทราบ?”

“พนา!”