LOGINShare
การผจญภัยครั้งใหญ่ 16
Last Updated:
2026-01-08 22:47:59การเดินทางโดยรถไฟของแสนหลงถือได้ว่าเป็นวิธีการเข้าออกโลกต่างมิติที่คลาสสิกที่สุด เพราะจัดว่าเป็นการปะปนเข้าไปแบบเนียน ๆ โดยที่พวกมนุษย์ไม่ค่อยสังเกต
ส่วนวิธีการนั้นก็ง่ายมาก ยกตัวอย่างเช่น รถไฟที่แสนหลงนั่งออกจากโลกบรรพกาลจะมีลักษณะและหมายเลขตรงกับรถไฟในโลกมนุษย์ทุกประการ และเมื่อวิ่งผ่านอุโมงค์หรือช่องแคบในช่วงเวลาเดียวกัน รถไฟของโลกบรรพกาลที่ถูกร่ายมนตร์ไว้ก็จะถูกรวมเข้ากับรถไฟของพวกมนุษย์...และเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เวทมนตร์ที่ร่ายไว้ก็จะสลายหายไป
มนุษย์นี่ก็แปลก...ชอบนับจำนวนคนขึ้นรถ
แต่ไม่เห็นเคยนับจำนวนคนลงรถ?
แสนหลงกระโดดลงจากชานชาลารถไฟเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง ดวงตาสีดำอมม่วงภายใต้แว่นตาสีชากวาดมองสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ และผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ไปมาด้วยความตื่นเต้น
เธอเพิ่งเคยเจอมนุษย์เยอะแยะขนาดนี้เป็นครั้งแรก!
ยักษิณีสาวยิ้มกริ่มก่อนจะเดินตามผู้คนส่วนใหญ่ที่เพิ่งลงจากรถเช่นกัน เห็นหลายคนขึ้นไปนั่งบนรถสองแถวสีแดงก็ตั้งใจว่าจะทำตามเขาไปก่อน เหมือนกับสำนวนของพวกมนุษย์ที่ชอบพูดกันว่า...
เข้าเมืองตาหลิว ก็ต้องหลิวตาตาม!
กระชับกระเป๋าเป้ใบโปรดของตัวเองเล็กน้อย แล้วเดิมแกมวิ่งตามรถสองแถวที่กำลังจะแล่นออกจากสถานีด้วยความรวดเร็ว
“ว๊ากกกก จ่วยโต๊ยนะเจ้า!”
เสียงร้องโหยหวนจากทางด้านหลัง ทำให้ยักษิณีสาวที่กำลังคิดว่าจะวิ่งให้ทันรถสองแถวแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งแบบเนียน ๆ ต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะหันขวับกลับมามองด้านหลังของตัวเอง
อืม...มีชายแก่ผอมกะหร่องติดมากับกระเป๋าเป้ของเธอเหมือนพวงกุญแจห้อยกระเป๋าไม่มีผิดเลยแฮะ?
“ลุง...เป็นใครเนี่ย?”
แสนหลงมองมนุษย์สูงวัยที่ตัวเองลากมาไกลหลายเมตรด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดขัดใจเมื่อรถสองแถวสีแดงที่ตัวเองหมายตาไว้หายไปจากระยะสายตาแล้ว
“แล้วลุงมาเกาะกระเป๋าฉันทำไม? จะขโมยของเหรอ!”
เธอถามตาวาว
“บ่ใจ่จะอั๊น!”
คนที่ถูกลากมาไกลแก้ตัวเสียงสูง รีบปล่อยมือจากหูกระเป๋าเป้ที่จับไว้ในตอนแรกทันที
“ลุงฮื่อจะถามว่าแม่ญิ่งมาเตี่ยวใช่ก่อ ลุงจะนำเตี่ยว คึดตังบ่แพงโต๊ย...บ่ทันไต๊ถาม แม่ญิ่งกะวิ่งไว๊ป่านว๊อก”
“...”
แสนหลงขมวดคิ้วขุ่น เอาจริง ๆ เธอไม่ได้เก่งภาษาของพวกมนุษย์มากนักหรอกนะ ที่ฟังอยู่ตอนนี้ก็แปลออกแบบป้อแป้เต็มที
“ขอโทษละกันนะ แล้วลุงเจ็บตรงไหนไหม?”
“บ่เป็นหยังเล๊ย”
ถึงมนุษย์ลุงตรงหน้าจะบอกออกมาแบบนั้น แต่สภาพคลุกดินและการทรงตัวขึ้นจากพื้นแบบทุลักทุเลก็ให้ความรู้สึกต่างจากนั้นมาก
“ไปโรง’บาลไหมลุง?”
“บ่ ๆ แม่ญิ่งอยากไปแอ่วตี่ใดก่อ?”
ความพยายามในการขายเป็นเลิศจริง ๆ แฮะ
“ลุงกึ๊ดบ่แพง ๆ ไปก่อ ๆ”
“ก็ได้อยู่หรอก แต่ลุงต้องเป็นคนนำเที่ยวนะ...เพราะฉันเพิ่งมา ‘ที่นี่’ เป็นครั้งแรก ไม่รู้ทางหรอก”
คำว่า ‘ที่นี่’ ของยักษิณีสาวคงต่างจากความเข้าใจของคู่สนทนาเล็กน้อย แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ปัญหาอะไรเท่าไร เพราะมนุษย์ลุงที่แสนหลงได้ทำความรู้จักในภายหลังว่าชื่อ ‘คำปัน’ นั้น...หลังจากก้งเหล้ากันแล้ว
ก็จัดว่าเป็นมนุษย์ที่คบค้าสมาคมด้วยได้!
เมื่อตกลงราคาค่านำเที่ยวเสร็จเรียบร้อย ลุงคำปันก็ทำท่าจะช่วยแสนหลงถือกระเป๋าเป้ใบเล็กไปที่รถ แต่แสนหลงคิดว่ามนุษย์ลุงคนนี้คงจะล้มหงายหลังจนต้องหามส่งโรงพยาบาลอย่างแน่นอนจึงบอกผ่าน
รถนำเที่ยวของลุงคำปันเป็นรถสองแถวสีแดงเหมือนรถคันก่อนหน้าที่แสนหลงตั้งใจจะวิ่งตามไป นั่นทำให้ยักษิณีสาวคึกคักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว
“เอาตี่นอนก่อ?” ลุงคำปันเอ่ยถาม เพราะโดยปกตินักท่องเที่ยวที่มากันน้อย ๆ จะชอบให้ใส่เบาะนอนไว้ เพื่อความสะดวกในการพักผ่อนหย่อนใจ
“ไม่เป็นไร ๆ หลงถือมาแล้ว”
กระเป๋าเป้ใบเล็กในมือที่แกว่งไปมาเหมือนอวด สามารถเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนถามได้อย่างดี แต่คำปันคงไม่รู้ว่าในกระเป๋าใบเล็ก ๆ จะมีหมอน ผ้าน่วม เบาะนอน ไปจนถึงตุ๊กตาหมีตัวโปรดของแสนหลงยัดอยู่ในนั้นจริง ๆ
“จะอั่นกะออกเดินทางกันเต๊อะ”
“ไปกันเลย!”
เดิมทีแสนหลงวางแผนไว้ว่าจะเดินทางท่องเที่ยวแบบพวกมนุษย์ไปสักพัก เที่ยวจนหนำใจแล้วค่อยลองหางานทำจะได้ลองใช้ชีวิตแบบพวกมนุษย์ดูบ้าง แต่ใครจะคาดคิด...ว่า ‘ทริป’ แรกของการท่องเที่ยวในโลกมนุษย์ จะทำให้แผนการอันแสนน่าสนุกของแสนหลงพังพินาศจนกู่ไม่กลับ...
เพราะเหล้าขวดนั้นของลุงคำปันแท้ ๆ เชียว!
Latest chapter
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
You may also like
ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี 1980
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง4.3K viewsแค้นรักนายอสรพิษ
เหมือนแพ1.1K viewsเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์3.2K viewsสวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา
rasita_suin2.1K viewsเหมันต์เหน็บหนาว จันทราเดียวดาย
rasita_suin1.3K viewsจิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด
หลิวซินอี้995 viewsStarry Night ค่ำคืนใต้หมู่ดาวมีเพียงแค่สองเรา
Avox411 viewsจิ้งจอกเก้าหาง
ต้าเหนิง676 views
