เมื่อไม่อาจย้อนคืน...81

ร่างบางระหงในชุดเดรสสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อยีนสีซีดทิ้งตัวลงบนโซฟากว้างที่กลางห้องชุดสุดหรูของเพื่อนสนิทโดยไม่ยอมพูดอะไรสักคำ ทำเอายักษาที่เดินตามมาต้องถอนใจเฮือกใหญ่ แล้วนั่งลงบนโซฟาอีกด้านที่ยังพอเหลือพื้นที่ว่างอยู่อีกเล็กน้อย

“มันเกิดอะไรขึ้น?”

พนาตั้งคำถามเสียงเรียบ ไม่รู้ว่าเวลาแค่สองสามนาทีที่ออกไปคุยโทรศัพท์เรื่องงานใหม่ จะสามารถทำให้ยักษิณีที่อยู่ข้างกายเขาอารมณ์เสียจนไม่ยอมกินบุฟเฟต์ที่เอาแต่บ่นถึงว่าอยากกินนักหนามาตลอดสัปดาห์ไปได้ง่าย ๆ แบบนี้

“คงไม่ได้แทะรูปในหอศิลป์จนโดนเจ้าหน้าที่ลากตัวออกมาใช่ไหม?”

พนาตั้งข้อสังเกต ก่อนจะลูบเรือนผมยาวสลวยของเพื่อนสนิทที่ซุกหน้าไว้กับหมอนจนน่ากลัวว่าจะหายใจไม่ออกคล้ายปลอบ

“ไม่ต้องเสียใจไปนะ ถ้าอยากชิมรูปวาดพวกนั้นจริง ๆ พนาซื้อให้ก็ได้”

ยักษิณีที่ถูกกล่าวหาว่าอยากชิมรูปวาดในหอศิลป์ดีดตัวขึ้นมามองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าที่อีกฝ่ายอ่านไม่ออก

“แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก ไม่รู้เหรอว่าพนารวยมากเลยนะ”

แสนหลงเบ้ปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้เมื่ออีกฝ่ายยังคงลูบหัวปลอบใจไม่เลิก ก่อนจะปล่อยโฮออกมาจนเต็มเสียง เล่นเอาพนาที่กำลังปลอบใจออกอาการลนลานขึ้นมาทันที

“ฮือออออ ฮึก!...ฮือออออออออ!”

แสนหลงเอาแต่ร้องห่มร้องไห้เสียจนพนาไปต่อไม่ถูก จะลูบหัวเพื่อปลอบใจก็กลัวจะร้องหนักกว่าเก่าอีกหลายเท่าตัว ลังเลอยู่ครู่เดียวก็ตัดสินใจตบไหล่มนเบา ๆ อย่างปลอบโยน

“สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

ยักษาเอ่ยถามอีกครั้ง คาใจว่าอะไรทำให้ยักษิณีที่แสนร่าเริงสดใสของเขาร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจเช่นนี้...เขี้ยวสีเงินเปล่งประกายวูบวาบคล้ายตั้งใจจะกลับไปเล่นงานตัวต้นเหตุที่ทำให้แสนหลงร้องไห้เป็นเขื่อนทำนบแตกเต็มที่

“หลงเกือบทำเขาตายอีกแล้ว...ฮึก! ฮือออ!”

ร้องไห้มากเสียจนเสียงหวาน ๆ อู้อี้ไปหมด แทบฟังไม่รู้เรื่อง

“หลงลืมไปอ่ะพนา ฮือออ!...ลืมไปว่าแก่นวิญญาณของหลงอยู่ที่เขา แล้วหลงก็กำลังบาดเจ็บอยู่ยังไม่หายเลย พอเข้าใกล้กัน...”

ยักษิณีสาวเบ้ปากอีกรอบ แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างน่าสงสาร

“ความเจ็บปวดก็เลยหารสองไปด้วย!”

“...”

พนารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหน้าตึงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่ตบไหล่มนเบา ๆ คล้ายปลอบเหมือนจะลังเลไปชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ตบปลอบต่อไปด้วยความรู้สึกอึดอัดที่หาคำอธิบายไม่ได้

“...เขามีแก่นวิญญาณของหลงตั้งครึ่งนะ แค่นั้นไม่ตายหรอก”

ปลายเสียงเหมือนจะแกว่งไปทางไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ชัดเจนจนนางยักษ์ที่เอาแต่สั่งน้ำมูกเพราะร้องไห้มากเกินไปจะได้ทันสังเกต

“แต่เขาเป็นมนุษย์นะพนา แค่มนุษย์ธรรมดาคนนึง”

แสนหลงร้องบอกเสียงเครือ ภาพตอนข้ามสมุทรทรุดตัวลงแล้วกระอักเลือดออกมาในปริมาณมากยังติดตาเธออยู่เลย!

“หลงเป็นยักษ์หลงยังเจ็บหนักขนาดนี้เลย เขาเป็นมนุษย์จะเจ็บมากแค่ไหนก็ไม่รู้?”

ยักษาผู้ทำหน้าที่ปลอบใจอยากจะมองค้อนเพื่อนสนิทเข้าให้สักที แต่สุดท้ายก็ทำเพียงแค่ตบไหล่มนเพื่อปลอบใจต่อไป

“เฮ้อ! พนาเบื่อจะฟังหลงเป็นห่วงไอ้หมอนั่นแล้วนะ...ไหน ๆ ก็เข้าใกล้กันไม่ได้อยู่แล้ว เลิกพูดถึงไปเลยน่าจะดีกว่านะ”

“...”

“ทำได้ไหม?”

“...น่าจะทำได้”