เข้าสู่ระบบใครใจกว้างนะ ไหนลองพูดใหม่อีกทีสิ?
แสนหลงที่กำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นห้องอาบน้ำภายในห้องนอนของตัวเองตั้งคำถาม เบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าถมึงทึงของข้ามสมุทร
โกรธมากแค่ไหนไม่รู้? แต่ที่รู้คือเธอนี่ละที่จะโดนดีไม่ใช่น้อย!
ย้อนกลับไปสักประมาณห้านาทีที่แล้วตอนที่ข้ามสมุทรเห็นสภาพห้องน้ำ เขาก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วถามว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง? พอบอกว่าตักฟองไปกองไว้ที่มุมห้องน้ำเท่านั้นละ...เขาก็ลากเธอกลับมาเก็บที่ห้อง ซ้ำยังสั่งให้อาบน้ำสระผมให้เรียบร้อย!
“ถ้ายังไม่ยอมอาบน้ำ ผมจะเข้าไปอาบให้นะ”
เสียงทุ้มที่ดังมาจากหน้าประตูห้องน้ำ ทำให้ยักษ์ที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นสะดุ้งโหยง เพราะคิดว่าเขากลับห้องตัวเองไปแล้ว
“เร็ว ๆ ผมรออาบต่อ”
เขาท้วงอีกครั้ง น้ำเสียงเหมือนจะหงุดหงิดขึ้นมานิด ๆ
“เข้าใจแล้ว ๆ”
แสนหลงตอบกลับ รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะติดเป็นนิสัย...ก็ที่บ้านของเธอเป็นห้องอาบน้ำรวมนี่นะ ใช้กันอยู่สามตนพี่น้อง ถ้าอาบน้ำช้าจนพี่สาวตนรองต้องรอนานก็มีแนวโน้มจะถูกนางยักษ์หักคอเอา!
ยักษิณีสาวเลยติดนิสัยลนลานนิด ๆ เวลาที่รู้ว่ามีคนรอเข้าห้องน้ำต่อ
สิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน ร่างบางระหงในชุดนอนลายคิตตี้ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นข้ามสมุทรนั่งรออยู่ที่โซฟาตรงมุมห้องด้วยสภาพแทบจะเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบไว้หลวม ๆ ก็เสมองทางอื่น
“ห้องน้ำว่างแล้ว”
เริ่มทำความเข้าใจสถานการณ์ไปทีละนิด ค่อยคิดได้ว่าเป็นเพราะฟองมหาศาลที่ท่วมล้นห้องน้ำของข้ามสมุทร ชายหนุ่มก็เลยต้องระเห็จมาใช้ห้องอาบน้ำร่วมกับเธอแบบไม่เต็มใจนัก...อืม ส่วนที่เร่งให้รีบอาบน้ำ...ก็คงเพราะเขาแก้ผ้านานแล้วเลยเริ่มหนาว?
คนที่ถูกกล่าวหาว่าหนาวเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำทันที ประมาณสิบห้านาทีก็กลับออกมาในชุดนอน เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงนอนขายาวสีเทา
หือ? เลิกถอดเสื้อนอนแล้วเหรอ?
เกือบจะหลุดปากถาม แต่ดีที่ยั้งปากไว้ได้ทัน
แสนหลงยังคงนอนเล่นเกมมือถืออยู่บนโซฟากว้างที่มุมห้อง เหล่มองข้ามสมุทรเล็กน้อย เห็นเขาเช็ดผมเปียก ๆ ของตัวเองอยู่หน้ากระจกก็ละความสนใจ เล่มเกมต่อไปอีกสักพักใหญ่ค่อยเงยหน้ามองอีกรอบ เห็นเขาปีนขึ้นไปนอนบนเตียงเสร็จสรรพก็ขมวดคิ้วงุนงง
“ไม่กลับห้อง?”
เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถาม
“ไม่กลับ”
คนถูกถามตอบกลับแบบไม่ใส่ใจนัก ซ้ำยังหยิบหนังสือที่งอกมาอยู่บนโต๊ะข้างเตียงตอนไหนไม่รู้ขึ้นมาอ่านหน้าตาเฉย
“แล้วทำไมถึงจะไม่กลับ”
แสนหลงถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
“แล้วทำไมต้องกลับ?”
ดวงตาสีน้ำตาลที่ยังสนใจหนังสือในมือมากกว่าคู่สนทนาตอบเรียบ ๆ
“ก็...นี่มันห้องฉัน คุณก็กลับไปนอนห้องคุณสิ!”
คราวนี้เหมือนจะได้ผล ข้ามสมุทรละสายตาจากหนังสือในมือแล้วมองสบตาของคู่สนทนาอย่างตรงไปตรงมา ครู่เดียวค่อยเห็นใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นที่เคยไร้อารมณ์กลับวาวระยับจนน่าขนลุก
“คุณเด็กรับใช้ครับ คุณเพิ่งละเลงพื้นห้องน้ำในห้องของผมด้วยสบู่? ถ้าลุกไปเข้าห้องน้ำตอนดึก ๆ แล้วลื่นล้มหัวฟาดพื้นใครจะรับผิดชอบ”
“...”
คุณเด็กรับใช้ยิ้มแห้งเหมือนจะยอมจำนนโดยง่าย เพราะที่ข้ามสมุทรพูดมานั้น...ไม่ผิดสักคำ
“ถ้าเข้าใจก็มานอนได้แล้ว”
ว่าจบก็ตบที่นอนข้างตัวเบา ๆ คล้ายเรียก มองดูคุณเด็กรับใช้ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วเอียงหัวเล็กน้อยคล้ายกำลังประมวลผลอยู่บนโซฟาตัวยาว ก็ตบที่นอนซ้ำอีกหน พอเห็นแสนหลงยอมเดินมานั่งบนเตียงโดยง่ายค่อยระบายยิ้มออกมา
“...แต่ความจริงนายนอนห้องตัวเองก็ได้นะ จะเข้าห้องน้ำค่อยเดินมาเคาะประตูเอา?”
“นอนได้แล้ว”
พูดจบข้ามสมุทรก็ดึงร่างบางระหงของแสนหลงเข้าไปกอดแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที ปล่อยเวลาและความเงียบให้ไหลผ่านไปเรื่อย ๆ ในช่วงที่กำลังจะผล็อยหลับแสนหลงค่อยได้ยินเสียงข้ามสมุทรถอนใจเฮือกใหญ่ พอเธอขยับตัวก็รู้สึกเหมือนว่าวงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย
“…นอนได้แล้วนะ”
เสียงทุ้มที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดกระซิบบอก
“ยังไม่ค่อยง่วงเลย คุยกันก่อน...”
ความจริงกำลังง่วงมาก แต่แสนหลงรู้สึกว่าตัวเองยังอยากคุยกับเจ้าของอ้อมกอดให้นานมากนี้อีกหน่อย
“อยากจะคุยอะไร?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
เสี้ยวสติที่เริ่มจะเลือนรางลงทุกทีตอบกลับเสียงอู้อี้
“ถามได้ไหม?”
“อือ...”
“คุณชื่ออะไร?”
“...แสนหลง”
เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ จากคนที่นอนกอดอยู่ ในฝันยังนึกโกรธที่เขาหัวเราะเยาะชื่อของเธอ แต่ยังไม่ทันจะได้โกรธ ริมฝีปากหยักก็จุมพิตกระหม่อมบางของเธอแล้วพูดว่า…
“ก็น่า ‘หลง’ จริง ๆ นั่นละ”
“...”
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ


![[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




