เมื่อไม่อาจย้อนคืน...80

“คุณอยู่ที่นี่ใช่ไหม...เฌอแตม?”

แปลกที่หัวใจกระตุกวูบ!? ข้ามสมุทรรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง...แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง…

เขาพบว่ามี ‘ใครบางคน’ ยืนรอเขาอยู่ที่ปลายทางเดินอีกด้าน!?

ร่างบางระหงในชุดเดรสสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อยีนสีซีด ผมดำขลับยาวสยายที่ถูกปล่อยตามธรรมชาติ จะมีก็เพียงแค่ทัดผมไว้กับใบหูเล็กน่ารักเท่านั้น...ใบหน้าหวานสวยสะกดสายตาไม่ต่างจากภาพแรกที่เคยพบกัน ริมฝีปากจิ้มลิ้มระบายยิ้มกว้างอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบสายตากับเขา

ดวงตาสีดำอมม่วงคู่สวยยังคงสุกสกาวเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน

“นายคราม...”

เธอเรียกเขาเสียงเครือ เบาเท่ากระซิบแต่เขากลับได้ยินมันชัดเจน

“คุณหายไปไหนมา?”

ข้ามสมุทรตั้งคำถามเสียงสั่น พยุงร่างที่เหมือนจะเหนื่อยหนักกว่าเดิมหลายเท่าทั้งนั่งพักไปแล้วให้ยืนขึ้นมาด้วยความยากลำบาก แต่เพียงแค่ก้าวเดียวที่ขยับจากจุดเดิม...หัวใจของเขาก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกมีดกรีดออกมาเป็นชิ้น ๆ

“อึก!?”

ก้อนของเหลวบางอย่างตีรวนขึ้นมาจากภายในร่างกาย ข้ามสมุทรต้องยกมือขึ้นปิดปากในทันที เมื่อรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะสำลัก?

เลือดแดงฉานไหลทะลักออกมาจนเต็มฝ่ามือหนา ร่างสูงที่ยืนอยู่ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว! เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงฉีกกระชากอีกระลอกที่กำลังเกิดขึ้นภายในร่างกายของตัวเอง?

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นยังคงจับจ้องร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหน ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มเปลี่ยนเป็นซีดขาวด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาสีดำสุกสกาวกลับไหวหวามเหมือนกำลังหวาดกลัวบางอย่าง...เธอก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย ทำท่าเหมือนพร้อมจะวิ่งหนีไปในทันทีที่เขาเดินเข้าไปหา

“อย่าหนีนะ!”

ข้ามสมุทรแค่นเสียงบอก รู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ จากแรงฉีกกระชากที่เกิดขึ้นจากภายใน แต่ก็ยังฝืนร่างกายแล้วยืนขึ้นมาอีกครั้งอย่างคนดื้อด้าน

“ผมยอมตาย! ดีกว่าจะปล่อยให้คุณหายไปอีก”

เขากระซิบบอกเสียงกร้าว เช็ดเลือดออกจากมุมปากคล้ายไม่ใส่ใจว่ามันจะไหลออกมาอีกหรือไม่ มองจ้องดวงตาสีดำอมม่วงที่กำลังสั่นไหวแล้วก้าวเดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ  แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากเท่าไร ร่างกายของเขากลับยิ่งทรุดลงมากเท่านั้น!? แค่เพียงไม่กี่ก้าวที่เดินเข้าไปหา...ข้ามสมุทรก็สำรอกเลือดกองโตออกมาจนเต็มพื้นทางเดิน! ผู้คนในหอศิลป์ต่างกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

ความโกลาหลเกิดขึ้นไปทั่วบริเวณทั้งที่คนสองคนยังยืนนิ่งไม่ยอมขยับ จนมีเจ้าหน้าของหอศิลป์วิ่งมาพยุงร่างของข้ามสมุทรที่ทรุดอยู่กับพื้นด้วยความตื่นตระหนก หญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมค่อยเริ่มขยับตัวอีกครั้ง

ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะมีรอยยิ้มเศร้า ๆ ผุดขึ้นมาให้เห็น เธอถอยหลังออกไปช้า ๆ เหมือนต้องการเพิ่มระยะห่างระหว่างกัน...น่าเจ็บใจ! เมื่อทุกย่างก้าวที่เธอถอยห่าง ความเจ็บปวดที่กดทับและพยายามฉีกกระชากร่างกายของข้ามสมุทรจากภายในกลับค่อยทุเลาเบาบางลง?

“ดูเหมือนเราคงต้องลาจากกันจริง ๆ แล้วละ...”

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสั่นระริกไปกับการพลัดพรากอีกครั้งที่กำลังจะเกิด

“ลาก่อนนะ นายคราม”