ชะตา...53

แสนหลงมาคิดได้ว่าที่ข้ามสมุทรมีท่าทีหมางเมินใส่ตัวเองอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน ต้องเป็นเพราะว่าเธอไปขอแบบร่างของเขามาแบบฟรี ๆ โดยไม่ยอมจ่ายค่าเหนื่อยแน่ ๆ  ยักษิณีสาวพยักหน้าหงึกหงักให้กับตัวเองหลังจากดูสารคดีเกี่ยวกับการสร้างบ้านของทีวีช่องหนึ่งจบลง

ก็แล้วเธอจะไปรู้ได้ไงล่ะ? ว่าค่าออกแบบบ้านมันจะแพงขนาดนั้น!

เสือขาวตัวน้อยเบ้หน้าเมื่อนึกถึงตัวเลขเกือบหกหลักที่เป็นค่าตอบแทนของพวกนักออกแบบเก่ง ๆ  แล้วก็ได้แต่ถอนอกถอนใจที่ตัวเองเป็นเพียงนางยักษ์ไส้แห้งผู้ไม่มีเงินติดตัวสักบาท...

อย่าว่าแต่เงินติดตัวเลย ทุกวันนี้ที่ติดหนี้อยู่ก็ยังไม่ได้ใช้คืน!

ยักษิณีสาวเหลือบมองเจ้าหนี้ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ ถึงข้ามสมุทรจะเลิกเป็นสถาปนิกไปแล้ว แต่งานของอดีตสถาปนิกมือหนึ่งแบบเขาต้องแพงระยับแน่ ๆ  แล้วเธอก็ดันไปขอเอาง่าย ๆ เหมือนมันมีค่ามีราคาแค่บาทสองบาท?

การกระทำเมื่อช่วงบ่าย ต้องเป็นการทำร้ายจิตใจเขามากแน่ ๆ

เสือขาวตัวน้อยรู้สึกสลดจนหูลู่หางตกไปหมด รู้สึกผิดถึงขนาดที่ว่าจานสเต๊กวางลงตรงหน้าก็ยังไม่ค่อยจะอยากอาหาร กินไปได้แค่สองจานก็เดินสะบัดหางกลับไปนอนหมอบอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางหดหู่

ร้อนถึงคนทำอาหารที่ต้องตามมานั่งปลอบใจอยู่ข้าง ๆ

“เนื้อไม่อร่อย?” เสียงทุ้มเหมือนจะกังวลจาง ๆ

‘...’  

ไม่ตอบ แต่เสือขาวตัวน้อยก็เดินออกมาจากมุมโซฟาแล้วปีนป่ายขึ้นไปนอนบนตักของข้ามสมุทรพลางถอนอกถอนใจ

ค่อยมาคิดได้ว่าตอนที่เจอแสนดี เธอน่าจะขอเงินจากพี่สาวมาสักหน่อย อย่างน้อยก็พอได้พกติดตัวไว้เวลาไปไหนมาไหนจะได้ไม่จนกรอบจนน่าเวทนาแบบนี้ ดูสิ! ขนาดจะขอซื้อแบบร่างแค่แผ่นเดียวเธอก็ยังไม่มีปัญญาเลย...แต่เธอชอบแบบร่างแผ่นนั้นมากจริง ๆ นะ! 

“เป็นอะไรไป?”

ข้ามสมุทรถามเหมือนหนักใจ มือหนายังคงลูบขนสีขาวเบา ๆ อย่างเอาใจ ได้ยินเสียงถอนใจแล้วตามด้วยเสียงคราง ‘หงิง’ ก็ยิ่งเป็นห่วงหนัก

‘นายครามตอนนี้ฉันจนมากเลย ไม่มีตังสักบาทเดียว’

แสนหลงบ่นเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะทิ้งตัวไปตามมือหนาที่กำลังเกาคางให้เบา ๆ ด้วยท่าทีผ่อนคลายลงกว่าเก่า ไม่รู้คิดไปเองไหม? แต่เหมือนจะได้ยินข้ามสมุทรหัวเราะออกมาเบา ๆ

‘ขอโทษนะ ที่ขอแบบร่างแผ่นนั้นอ่ะ...ฉันรู้ว่ามันฟังดูแล้วเหมือนเป็นการดูถูกสถาปนิกเก่ง ๆ แบบนาย แต่ฉันก็ชอบมันมากจริง ๆ นะ’

“...”

มือหนาที่เกาคางอยู่นานชะงักไป ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองจ้องร่างเล็กที่นอนอยู่บนตักของตัวเองคล้ายกำลังใช้ความคิดบางอย่าง ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจเป็นไม่พูด

‘...ไว้สักวันค่อยมาขอซื้อก็ได้ แต่นายต้องสัญญามาก่อนนะว่าจะเก็บมันไว้ให้ฉันตนเดียว จะขายให้คนอื่นไม่ได้เด็ดขาด’

“...”

ข้ามสมุทรไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็เริ่มเกาคางให้เจ้าตัวแสบอีกรอบ

‘ไม่ตอบฉันจะถือว่านายสัญญาแล้วนะ ว่าจะเก็บมันไว้ให้ฉันตนเดียว’ 

ครู่เดียวก็เลื่อนลงไปเกาพุงให้เบา ๆ เพราะรู้ดีว่าสิ่งมีชีวิตสีขาวบนตักของตนเองชอบถูกเกาพุงเอามาก ๆ 

‘ดีจัง...นายคราม นายช่วยขยับมือไปทางขวาอีกนิดได้ไหม?’

แสนหลงบ่นอู้อี้ เริ่มจะง่วงหนักขึ้นเรื่อย ๆ เพราะถูกเกาพุงที่ชื่นชอบ พอมือหนาขยับไปตามที่ขออย่างรู้ใจก็เคลิ้มหลับไปอย่างง่ายดาย...ในห้วงฝันเหมือนเธอจะได้ยินข้ามสมุทรบ่นอะไรบางอย่างที่ฟังแล้วต้องหยุดคิด แต่เพราะง่วงหนักเกินไปเลยไม่ได้คิดตาม

“จะเก็บมันไว้ให้...แต่รู้ไว้อย่างนะ ว่าเงินไม่เคยใช่คำตอบสำหรับผม”