ความเป็นจริง 49

“ไปไหนมา?”

น้ำเสียงเหมือนจะขุ่นในปลายเสียงเอ่ยขึ้นในทันทีที่เสือขาวตัวน้อยก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ร่างสูงโปร่งที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่นจนถึงเมื่อครู่วางหนังสือลงแล้ว

‘ไปวิ่งเล่นแถวนี่ละ ไม่ได้ไปไหนไกล’

ร่างเล็กของเสือขาวตัวน้อยวิ่งปุเลง ๆ ไปหาข้ามสมุทรที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้างทันที

ก่อนจะกระโจนขึ้นไปนั่งบนตักแล้วถูไถใบหน้าไปกับแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อน เห็นเขาไม่ยอมลูบหัวเหมือนที่ชอบทำประจำก็เอียงคอมองด้วยความไม่เข้าใจ

“เมื่อกี้เดินหารอบบ้านก็ไม่เจอ...”

พูดแค่นั้นก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ ปล่อยให้เสือน้อยนอนกลิ้งไปมาบนตักต่อไปโดยไม่สนใจสักนิด

แสนหลงมองท่าทีเมินเฉยของคนที่ตัวเองนั่งอยู่บนตักคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะใช้อุ้งเท้าสีขาวนุ่มนิ่มทั้งสี่ข้างเกาะแขนหนาข้างหนึ่งของข้ามสมุทรไว้ ทำประหนึ่งตัวเองเป็นลูกลิงที่ชอบห้อยโหนโจนทะยาน แล้วตามด้วยการถูไถใบหน้าเล็ก ๆ ไปกับแขนแกร่งอย่างออดอ้อนออเซาะ

‘นายคราม...นายจะกล้าเมินฉันจริง ๆ เหรอ?’

ยักษิณีสาวผู้มั่นใจในความน่ารักน่าเอ็นดูของตัวเองเอามาก ๆ ร้องถามในใจด้วยน้ำเสียงคึกคัก

เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

เสือขาวตัวน้อยที่กลายร่างเป็นลูกลิงไปแล้วยังคงห้อยต่องแต่งอยู่บนท่อนแขนไม่ยอมปล่อย แถมยังไต่ขึ้นไปได้เรื่อย ๆ จนอีกนิดเดียวก็น่าจะตะกายขึ้นไปนอนแหมะอยู่บนหน้าหนังสือได้แล้ว...

แต่คงเพราะเธอไม่ใช่ลิงเลยปีนได้ไม่มั่นคงเท่าไร พอข้ามสมุทรขยับพลิกหน้าหนังสือ ร่างเล็ก ๆ จึงหงายหลังตกลงไปกระแทกพื้นเสียงดัง ‘โครม!’

“เฌอแตม!?”

เสียงของข้ามสมุทรเหมือนจะตกใจมากจริง ๆ ที่เห็นเสือขาวตัวน้อยนอนหงายท้องขาชี้ฟ้าอยู่แบบนั้น

ส่วนแสนหลงเองก็...กำลังรู้สึกอับอายมาก!

ยักษิณีสาวในคราบเสือขาวตัวน้อยรีบกลิ้งเข้าไปในมุมเล็ก ๆ ใต้โซฟาทันที ก่อนจะกอดตัวเป็นก้อนกลมเหมือนต้องการอยู่เงียบ ๆ ตนเดียว...เอาจริงเธอก็ทำเรื่องน่าอายมาเยอะ! และปกติก็ไม่ค่อยจะมียางอายสักเท่าไร?

แต่ปัญหาหลักของความอายก็คือ…ถ้าเรานึกได้เมื่อไรว่าเรื่องที่เราทำลงไปมันน่าอาย ความรู้สึกอับอายก็จะตามมาทันที!