เข้าสู่ระบบแชร์
เลือดที่แสนบริสุทธิ์ 62
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:22:52“เฌอแตม…ผมรักคุณนะ”
แสนหลงรู้สึกเหมือนทุกอย่างดับไปชั่ววูบ หัวใจของเธอกำลังเจ็บปวดจนแทบจะแตกสลาย ภาพของข้ามสมุทรที่ล้มลงไปตรงหน้ามันกำลังซ้อนทับกับช่วงเวลามากมายที่ได้ใช้ร่วมกัน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นที่จะมีไว้เพื่อเธอเสมอ...นับต่อจากนี้ มันจะไม่มีอีกแล้ว?
ทุก ๆ อย่างกำลังจะหายไปตลอดกาล
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!”
เสียงกรีดร้องและร่างเล็ก ๆ สีขาวที่เปล่งแสงสว่างจ้า! แรงระเบิดมหาศาลฉีกร่างของคนที่อุ้มเสือขาวตัวน้อยไว้จนแหลกละเอียดไปพร้อม ๆ กับบ่วงดักขโมย!?
ไม่กี่วินาทีเลือดและเศษชิ้นเนื้อของมนุษย์ก็ค่อย ๆ ร่วงลงมาจากท้องฟ้าเหมือนห่าฝน ร่างบางระหงที่แสนงดงามแม้จะย้อมไปด้วยเลือด ดวงตาคู่หวานที่เคยมีสีดำอมม่วงกลายสภาพเป็นสีแดงเปล่งประกายเหมือนทับทิมน้ำงามที่หาได้ยากยิ่ง ในมือของยักษิณีสาวผู้งดงามยังหิ้วแขนข้างหนึ่งที่ขาดร่องแร่งไว้ไม่ยอมปล่อยราวกับบังเอิญถือติดมือมา...เมื่อก้มลงมอง กรงเล็บคมกริบก็ฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี
“ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคน!”
เสียงหวานใสเหมือนกังสดาลแก้วเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น
สิ้นถ้อยคำร่างบางระหงก็พุ่งเข้าไปหาคอลเล็กเตอร์รายแรกทันที กรงเล็บคมกริบฉีกกระชากแขนข้างหนึ่งออกมาเหมือนฉีกกระดาษ เศษเนื้อขาดวิ่นและกระดูกสีขาวห้อยร่องแร่งติดอยู่กับไหล่หนา
“อ๊าาากก!”
เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วบริเวณ แต่เหมือนจะเปล่าประโยชน์เมื่อแขนอีกข้างถูกหักเป็นชิ้นแล้วบิดไปมาเหมือนลูกโป่งตามงานเลี้ยงที่ถูกบิดเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ ก่อนกรงเล็บคมกริบจะแทงทะลุอกข้างซ้ายแล้วกระชากเอาหัวใจที่ยังเต้นตุบ ๆ ออกมา...
“ฉันจะกระชากหัวใจพวกแกออกมา...พวกแกจะได้เข้าใจ ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง?” นางยักษาบอกเสียงเย็น ก่อนจะบีบหัวใจที่กำลังเต้นตุบ ๆ ในมือจนแตกกระจาย
เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วบริเวณ ไม่กี่นาทีเลือดแดงฉานก็ไหลอาบไปทั่วทุกพื้นที่ สนามหญ้าเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนของมนุษย์กระจัดกระจายจนแยกไม่ออกว่าเป็นร่างกายของใครบ้าง...ทั้งลูกตา แขน ขา ตับ ไต ไหลนองเต็มพื้นไปหมด!
คอลเล็กเตอร์ที่เหลือรอดเพียงคนเดียว ผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
“ฉะ...ฉันจะบอกทุกอย่างเกี่ยวกับคอลเล็กเตอร์! ดะ...ได้โปรดไว้ชีวิต”
ยักษิณีสาวมองจ้องร่างสั่นผวาที่คุกเข่าขอชีวิตอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
“มันสายไปแล้ว ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะฆ่าพวกแกทุกคน”
เธอบอกอย่างไม่ยี่หระ มือข้างหนึ่งบีบคอหนาของชายฉกรรจ์ไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ขยับกางเล็บคมกริบออกมาให้เห็น
“ฮือออ ได้โปรดไว้ชีวิตฉันเถอะ”
กรงเล็บแหลมคมพุ่งเข้าใส่อกข้างซ้ายของคนที่กำลังร้องขอชีวิตด้วยความรวดเร็ว!
“หยุดนะยายหลง!”
น้ำเสียงทรงอำนาจและมือบางที่กระชากขวางแรงมหาศาลของแสนหลงไว้ได้แบบฉิวเฉียด
“...พี่ดี?”
สติที่หลุดลอยเหมือนจะกลับมาคืนได้แล้วบางส่วน ดวงตาแดงก่ำไหลอาบไปด้วยน้ำตาที่เหมือนจะกลั้นไว้นานแล้ว
“พี่อยู่นี่แล้วนะ พี่อยู่นี่”
ผู้พิทักษ์ประตูกาลปลอบน้องสาวเสียงอ่อน ก่อนจะแกะลำคอหนาของคอลเล็กเตอร์ที่ถูกบีบแน่นจนสลบไปแล้วออกจากมือของแสนหลง รับร่างบางที่สั่นเทาเข้ามากอดไว้แน่น ๆ ด้วยความกังวล
ดวงตาสีดำอมทองกวาดตามองภาพตรงหน้าพลางถอนใจ รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจที่ตัวเองมาช้าเกินไปจนเรื่องทุกอย่างลุกลามบานปลายขนาดนี้
“พี่ดี...”
เสียงหวานเครือสะอื้นเรียกชื่อพี่สาวออกมาเบา ๆ ราวกับว่ามันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในเวลานี้
“...นายครามตายแล้ว”
แสนหลงร้องบอกพี่สาวอย่างน่าสงสาร ร่างบางระหงทรุดตัวลงกับพื้นเหมือนไร้เรี่ยวแรงจะพยุงตัวเองได้อีกต่อไป
“หลงจะอยู่ต่อไปยังไง? หลงอยู่ไม่ได้นะพี่ดี...อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”
“...!?”
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ
สุขนิรันดร์2.1K viewsพระเอกหลงยุค
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k934 viewsสามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์3.6K viewsโคตรงูชู้รัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ1.0K viewsให้ชะตากรรมนำทาง
Sanassetong 7.2K viewsหลินหลินกับระบบมิติผันผวน
หลินหลินสาวน้อยนักผจญภัย13.7K viewsเพราะงูตัวนั้นคือรักเก่าของฉัน
Tawan miki47 viewsภรรยาข้าคือนางร้าย
malinee1.4K views
