ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / แฟนตาซี / แสนหลง / แก่นวิญญาณ...65

แชร์

แก่นวิญญาณ...65

ผู้เขียน: เนื้อทราย
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-08 23:25:08

“เธอชื่ออะไร?”

หันมาคุยกับผู้อำพรางที่เดินตามมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“โซเนียค่ะ”

ภูตสาวผิวขาวเหมือนหินอ่อนตอบกลับอย่างนอบน้อม นัยน์ตากลมโตเหมือนลูกปัดดูจะทอประกายประหลาดเมื่อมองจ้องยักษิณีสาวที่อยู่ตรงหน้า

“เธอไม่มีชื่อเป็นภาษาพื้นถิ่นของแถวนี้เลยเหรอ?”

แสนดีตั้งคำถาม เพราะโดยปกติชาวโลกบรรพกาลจะตั้งชื่อตามแนวเขตประเทศที่มิติซ้อนทับ ดังนั้นการที่ภูตสาวตรงหน้าเธอใช้ชื่อของทางตะวันตกจึงฟังดูแปลกหูสักหน่อย

“ไม่มีค่ะ โซเนียเพิ่งถูกส่งมาประจำที่นี่เมื่อสองสามปีที่แล้วค่ะ”

“ออ”

ผู้พิทักษ์ประตูกาลพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะเหลือบมองน้องสาวอีกที เห็นยังคงเอาแต่สะอึกสะอื้นก็หันกลับมาเปิดบทสนทนาอีกครั้ง

“จะว่าไปฉันสงสัยตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ...ว่าทำไมกำไรข้อมือของเธอถึงส่งกลิ่นหอมแปลก ๆ ออกมา”

ยักษิณีสาวย่นจมูกเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจึงไม่ทันรู้สึกตัว แต่พอเก็บกวาดเรียบร้อยค่อยได้กลิ่นหอมอ่อนชวนผ่อนคลาย

“ดูเหมือนว่าเธอเป็นพวกภูตแห่งขุนเขาสินะ”

“พ่อของโซเนียเป็นภูตแห่งขุนเขาค่ะ”

ภูตสาวอธิบายอย่างตื่นเต้น ก่อนจะยื่นข้อมือเล็ก ๆ ที่ผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้มาให้ยักษาตรงหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้นกว่าเก่า

“คุณแสนดีได้กลิ่นของมันจริง ๆ ใช่ไหมคะ?”

“อืม”

แสนดีพยักหน้ารับ ก่อนจะย่นจมูกแล้วสูดกลิ่นหอมนั้นอีกครั้ง

“กลิ่นมันเป็นยังไงเหรอคะ โซเนียสวมมันมานานแต่ไม่เคยรู้เลย?”

“หือ? จะไม่รู้ได้ไง กลิ่นมันออกจะชัดเจนขนาดนี้”

ภูตสาวยิ้มเก้อ ๆ ใบหน้ากลมเล็กและสองข้างแก้มที่เต็มไปด้วยกระ ดูจะแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น

“มันเป็นของผู้มีพระคุณของพ่อค่ะ พ่อบอกว่าให้ใส่เอาไว้...ถ้าใครที่ได้กลิ่นของมัน โซเนียจะต้องติดตามท่านผู้นั้นไปจนกว่า...”

ยังพูดไม่ทันจบประโยค หัวกลมเล็กของภูตสาวก็ล้มคว่ำลงไปกระแทกขอบโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’

ผู้พิทักษ์สาวที่กำลังนั่งท้าวคางฟังโซเนียพูดไปเพลิน ๆ ชะงักค้าง บรรยากาศรอบกายที่เคยสงบกลับปั่นป่วนจนเหมือนน้ำในอ่างที่ถูกกวนจนขุ่น ยักษิณีสาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอันตรายของอะไรบางอย่าง! สัญชาตญาณทำให้เพียงวินาทีเดียวที่ใบไม้ร่วงกระทบพื้น ร่างบางระหงแต่ให้ความรู้สึกมั่นคงประดุจภูผาก็มายืนขวางอยู่เบื้องหน้าน้องสาวที่ยังคงกอดร่างไร้วิญญาณของคนรักอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนบรรยากาศรอบข้างในทันที!

ดาบสีเงินคมกริบที่ตัวดาบถูกสลักลวดลายของปักษาอัคคี ถูกชักออกจากฝัก ศาสตราวุธชิ้นเดียวที่แสนดีเลือกใช้ในฐานะผู้พิทักษ์ประตูกาล แต่มันไม่เคยถูกเรียกออกมาใช้งาน...

เพราะเธอไม่เคยรู้สึกว่าอีกฝ่ายอันตรายจนไม่อาจรับมือได้!

ดวงตาสีดำอมทองเปลี่ยนเป็นสีอำพัน เขี้ยวสีขาวกลายสภาพเป็นสีเงินส่องประกายเมื่อเลือดในกายของยักษาเริ่มร้อนระอุ

“เฮ้อ! ข้าละเกลียดพวกยักษาก็เพราะอารมณ์รุนแรงแบบนี้นี่ละนะ”

เสียงหวานหยดที่สะท้อนในอากาศจนจับทิศทางไม่ได้ ทำให้ผู้พิทักษ์สาวสบถเสียงขุ่น แล้วเพียงวินาทีเดียวของความเคลื่อนไหวที่หางตา ยักษิณีสาวก็จับทิศทางของผู้มาเยือนได้

“แกเป็นใคร!?”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป

บทล่าสุด

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122

    ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121

    วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120

    “จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119

    สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั

  • แสนหลง   ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118

    งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล

  • แสนหลง   บทส่งท้าย 117

    แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status