ชะตา...54

ในช่วงเวลาที่ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยกำลังหลับสบาย ใครบางตนที่ถูกนึกถึงเพียงเล็กน้อยเพราะเสียดายที่ไม่ได้ขอหยิบยืมเงิน กำลังวิ่งตามเงาสีดำทะมึนที่พุ่งตัดป่าลึกไปด้วยความเร็วเท่ารถตามสนามแข่ง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

ผู้พิทักษ์ประตูกาลผู้มีดวงตาสีดำอมทองจ้องเงาดำทะมึนเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ยักษิณีสาวผู้งดงามแยกเขี้ยวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าก้อนสีดำที่จับเด็กมนุษย์ติดมาด้วย ทำท่าจะกลืนกินร่างของเล็กคนนั้นลงไป!

เร็วเท่าความคิด! ลูกไฟสีแดงอมส้มขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือบอบบางของแสนดี

“อย่าขว้างนะหัวหน้า! ถ้าพลาดโดนเด็กขึ้นมาจะเท่ากับว่าเราสังหารมนุษย์”

“บ้าจริง…” เจ้าของลูกบอลเพลิงสบถเสียงขุ่น ก่อนจะดับเปลวเพลิงที่เต็มไปด้วยความพิโรธบนฝ่ามือลง แล้วร่ายมนตร์ออกมาเบา ๆ เสกบอลแก้วสีใสที่มีลักษณะคล้ายฟองสบู่ขึ้นมาแทน “ให้ตายสิ! ทำไมฉันต้องมาเสียเวลากับไอ้ตัวพรรค์นี้ด้วยนะ”

“ช่วยเด็กออกมาให้ได้ก่อนเถอะครับ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

ใบหน้างดงามพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย ก่อนจะขว้างบอลแก้วใส่ก้อนสีดำที่กำลังไหลเข้าสู่ร่างของเด็กมนุษย์ด้วยความรวดเร็ว! ลูกบอลแก้วเปล่งแสงสว่างวาบ ก่อนจะขยายตัวใหญ่ขึ้นแล้วดูดคลื่นสีดำขมุกขมัวเข้าไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงร่างเล็ก ๆ ของเด็กมนุษย์ที่กำลังร่วงลงมาจากความสูงเกือบห้าเมตร

ยักษิณีสาวดีดตัวจากพื้นขึ้นไปรับร่างนั้นไว้ด้วยความรวดเร็ว แต่ทันทีที่สัมผัสโดนตัวเด็กมนุษย์ ร่างนั้นกลับสลายกลายเป็นคลื่นความมืดที่แตกระเบิดออก!...เหมือนลูกโป่งถูกใส่น้ำเต็มล้นเกินขอบเขตที่ตัวมันจะรับไหว ละอองแตกกระจายออกเป็นเส้นสายสีดำบางเฉียบและคมกริบ คมจนเหมือนมีเข็มนับพันเล่มกระแทกเข้าใส่ร่างของแสนดี!?

“หัวหน้า!”

ยักษิณีสาวที่ร่วงลงไปตรงขอบผาพอดี ดีดตัวขึ้นมาราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ริมฝีปากแดงสดแสยะยิ้ม ดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีทองส่องประกายคุกรุ่นเหมือนเปลวเพลิงสีอำพัน กรงเล็บคมกริบที่งอกยาวออกมาเพราะอารมณ์กำลังพุ่งพล่าน ส่งผลให้เงาสีดำทะมึนที่ถูกดูดเข้าไปขังในบอลแก้วเป็นที่เรียบร้อยแล้วถึงกับสั่นผวา

“ใครส่งแกมา?” เธอเอ่ยถามเสียงเย็นยะเยือก

เงาทะมึนกระเพื่อมไหวเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอันตราย แต่ที่น่าหวาดผวากว่านั้น คือพลังงานเข้มข้นที่ล้อมรัดร่างบางระหงไว้เหมือนเกราะแก้วที่เคลือบไว้อีกชั้น

ม่านพลังงานบริสุทธิ์จากหนึ่งในเผ่าพันธุ์แห่งจิตวิญญาณที่สาบสูญ!?