LOGINซะ..เซย์จิฮึก..ช่วยฉันด้วยT^T”
“เฮ้!นี่เธอขึ้นไปทำอะไรบนนั่นน่ะ”ฉันมองหน้าเซย์จิอย่างขอร้องทั้งมือและขาของฉันสั่นเพราะความกลัวที่ดันใจกล้าปีนขึ้นต้นมะม่วงเพราะฉันหิวและทนรอไอวินที่ไปซื้อหาที่ดาวไหนก็ไม่รู้ฉันชูมะม่วงในมือให้เซย์จิดูก่อนที่เจ้าตัวจะกุมขมับอย่างปลงๆ
“เซย์จิฉันลงไม่ได้T^T”ฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไอตอนขึ้นมาก็ไม่กลัวหรอกแต่พอจะลงเท่านั้นแหละทำไมฉันปีนขึ้นมาสูงแบบนี้ล้าและนั่นก็ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะปีนกลับลงไปเคยคิดจะกระโดดลงแต่ก็กลัวตายใต้ต้นมะม่วงมันน่าอายจะตายที่มีข่าวเด็กนักศึกษาสาวหิวมากเลยปีนต้นมะม่วงหวังจะเอามากินแต่สุดท้ายพลาดตกลงมาตายใต้ต้นมะม่วง
แค่คิดพ่อแม่ฉันก็คงจะอายจนไม่กล้าจัดงานศพเลยด้วยซ้ำมั้ง
“ใจเย็นๆตั้งสติแล้วค่อยๆก้าวลงมา”เซย์จิเอ่ยบอกอย่างใจเย็นแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะขาฉันมันสั่นเกินกว่าจะก้าวลงไปได้
“ฉันทำไม่ได้เซย์จิช่วยฉันด้วยT^T”ฉันบอกอีกฝ่ายแล้วคือต้องทำยังไงอ่ะให้เซย์จิปีนมารับหรอมันก็ไม่ได้อยู่ดี
บันได ใช่ บันไดไง
“เซย์จินายช่วยไปเอา..”
“กระโดดลงมา”คำพูดของเซย์จิทำฉันชะงักไปทันทีนี่เขาพูดว่าอะไรนะ
“กระโดดลงมาเลยฉันจะรับเธอเอง”เขาพูดอย่างมั่นใจก่อนจะโยนกระเป๋าออกจากตัวพร้อมกับตั้งท่ารอรับฉัน
“นายจะบ้าหรอมันไม่ได้!”
“ได้!”เซย์จิค้านทันทีใบหน้าของเขาดูจริงจังมากจนฉันเริ่มจะเชื่อใจเขาแต่ฉันก็ไม่กล้าไม่ใช่เพราะกลัวตายเอออันนั้นก็กลัวแต่ฉันกลัวเซย์จิเจ็บนี่สิ
“หรือเธอจะให้ฉันโทรหากู้ภัยให้ดี”จู่ๆเซย์จิก็เปลี่ยนท่าทีทันทีและเหมือนว่าเขาจะสนใจวิธีนี้เป็นอย่างมากแต่เดี๋ยวก่อนถ้าเรียกกู้ภัยมาเพราะเรื่องแค่นี้แล้วถ้าเกิดเริ่มมีคนมามุงดูล่ะนี่มันโคตรจะน่าอายเลยไม่ใช่หรอ
“ดะเดี๋ยวก่อน..เซย์จิรับฉันได้แน่นะ”ฉันเอ่ยถามเขา
“ได้!”
“แน่นะ”
“แน่!”
“แต่ตัวฉันหนักนะ”
“ก็พอรู้อยู่..”ใบหน้าหล่อเกาจมูกตัวเองเบาๆแต่ฉันนี่สิรู้สึกอับอายเป็นอย่างมากใครมันไปบอกว่าฉันตัวหนักกันวะแต่จะมีใครได้นอกจากไอวินเพื่อนสมัยเด็กของฉันกัน
“โดดมาเถอะฉันรับได้อย่างแน่นอน”เซย์จิพูดด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้งฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อตั้งสติเอาจริงๆมันก็ไม่ได้สูงมากขนาดนั้น
ฉันทำได้ ฉันทำได้
“จะโดนแล้วนะ”
“มาเลย”
“ย๊ากกกก”ฉันหลับตาปี๋่อนจะโดนลงไปทันทีสิ่งแรกที่ฉันสัมผัสได้คือร่างกายกำยำของเขาพร้อมกับมือที่โอบรอบตัวฉันแน่นก่อนที่เราสองคนจะล้มตึงไปด้วยกัน
ไม่เจ็บเลย ไม่เจ็บสักนิด
“เซย์จิขอบใจ..”
ตุ้บ
“จุ้บ”เราสองคนเบิกตากว้างทันทีเมื่อฉันที่กำลังเงยหน้าจะพูดขอบคุณเซย์จิแต่มันดันมีไอมะม่วงลูกนึงตกลงมากลางหัวฉันพอดีและใช่แรงของมันทำให้หัวของฉันกดลงและปากของเราสองคนก็สัมผัสกันอย่างแรง
ตอนหลังจากตอนที่10ไปความยาวแบบอ่านจุใจแน่นอนฝากด้วยนะคะขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าด้วยเช่นกันค่ะ
3เดือนต่อมา“ครับๆรักกันเข้าไปครับ..ต่อให้กูอ้วกตรงนี้พวกมึงก็คงไม่สนใจกูหรอกใช่ไหม”ฉันมองไอวินที่มันบ่นอะไรของมันก็ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเป็นฝ่ายอกหักและเรียกฉันกับเซย์จิที่งานยุ่งทั้งคู่มานั่งดื่มแท้ๆยังจะมาบ่นอีกฉันก็แค่นั่งป้อนของกินให้เซย์จิเองหวานกันตรงไหน“มึงเป็นเด็ก3ขวบหรอที่จะมาอ้วกไม่เป็นที่เป็นทางอ่ะ”ฉันเอ่ยบ่นมันดูจากสภาพคงจะหนักเอาการแต่ก็อย่างว่าผู้หญิงคนไหนจะทนอยู่กับความใบโพล่าของมันได้กันแถมยังไม่ค่อยมีเวลาให้อีกเล่นไปเจอเขาเดือนละครั้งงี้ผู้หญิงคนไหนจะทนคบ“เออกูมันทำอะไรก็ผิดไปหมดนั่นแหละ!”ไอวินเพ้ออีกครั้งซึ่งฉันกับเซย์จิก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างเพลียๆ“ยังไม่เสร็จอีกหรอ?”ฉันละความสนใจจากไอวินปล่อยให้มันเพ้อไปแบบนั้นแหละเดี๋ยวก็ซัดเหล้าจนเมาหลับไปเองแต่เซย์จินี่สิแม้ขนาดอยู่ร้านเหล้าเขายังคงนั่งทำงานอยู่เลยมือไม่ว่างจนฉันต้องมาป้อนข้าวเขาแทนเนี่ย
กึกๆกักๆฉันค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรบกวนแปลกๆภายในห้องมืดสนิทดูจากที่ฉันไม่รู้สึกปวดเมื่อยใดๆแล้วแสดงว่าฉันคงหลับไปนานพอควรฉันค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะคว้ามือถือมาดูและพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะ1ทุ่มแล้วกึกๆกักๆฉันขมวดคิ้วตอนแรกเสียงมันเงียบไปแล้วแต่ตอนนี้เสียงกลับมาดังอีกครั้งฉันเลยลุกออกจากเตียงแม้ว่าร่างกายยังคงระบมอยู่เล็กน้อยก็ตามทีแต่เสียงมันน่าสงสัยจนฉันอดที่จะอยากรู้ไม่ได้เลย“เซย์?”ฉันเอ่ยเรียกอีกฝ่ายหลังจากเดินมาอย่างไม่รู้ทางและพบว่าทางที่เดินมันก็มืดขึ้นเรื่อยๆนี่เขาเป็นคนมีตังที่ชอบประหยัดไฟรึไงกัน“เซย์นายอยู่แถวนี้รึเปล่า?”ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้งแต่ก็ยังคงไม่มีการตอบกลับใดๆฉันเลยเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งเห็นแสงสว่างที่ลอดมาจากใต้ประตูพอฉันยิ่งเข้าไปใกล้ฉันก็ได้ยินเสียงแปลกๆชัดขึ้น“อ๊าเซย์จิเดี๋ยวมีคนเห็
แกร้ก“เชี่ยใครวะ!”พลั่ก! ตุ้บ!ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมองดูความวุ่นวายด้วยสายตาเลื่อนลอยภาพของชายชุดดำจำนวนกี่คนก็ไม่รู้รู้แต่ว่าเยอะมากจนนับไม่หมดกำลังรุมทำร้ายหัวหน้าของฉันที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ย“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”ฉันมองผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักในชีวิตมาก่อนเจ้าตัวเดินมาก่อนจะถอดเสื้อสูทมาคลุมหน้าอกเปล่ือยๆของฉันพร้อมกับถามอย่าสุภาพฉันไม่ได้ตอบเพราะยังคงรู้สึกมึนและงงเหมือนคนไม่มีสติหลังจากปล่อยจิตปล่อยใจไปตั้งแต่โดนมันถอดเสื้อแล้ว“ผมจะพาคุณไปหาคุณเซย์จินะครับ”ชายคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะเข้ามาช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มเพียงแค่ได้ยินชื่อเขาจิตใจฉันมันโล่งและสงบขึ้นจนสามารถที่จะปิดตาลงได้อย่างสนิทใจเซย์จิ PART“ต้นหอม..”ผมเอ่ยเรียกร่างบางที่ยังคงนอนหลับสนิทมือของผมลูบผมเธออย่างปลอ
เซย์จิ PART“ทำไงดีเซย์ต้นหอมรู้เรื่องแล้ว”ผมยังคงนั่งเอามือกุมขมับตลอดบอกตรงๆเลยว่าไม่โอเคสักนิดแถมตอนนี้ก็ยังหาต้นหอมไม่เจอเลยด้วยแม้ว่าผมจะส่งลูกน้องไปหาเธอรอบเมืองแล้วก็ตาม“มันทำอะไรไม่ได้แล้วปล่อยไปก่อนเถอะ”ผมเอ่ยบอกเสียงเรียบ“แต่..”“มินะผมขออยู่คนเดียวสักพักเถอะ”ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ“ก็ได้”สิ้นเสียงประะตูปิดลงผมก็ตบโต๊ะด้วยความโมโหทันทีเพราะลูกน้องพึ่งจะมารายงานว่าต้นหอมบินมาญี่ปุ่นแถมยังมาเจอซ็อตเด็ดจนหนีหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้อีกก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”“คุณต้นหอมกลับโรงแรมแล้วครับเธอกำลังเตรียมตัวบินกลับไทย”ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอย่างน้อยเธอก็ถึงโรงแรมอย่างปลอดภัยก่อนท
-สนามบิน-ตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามบินเพื่อเตรียมตัวบินไปญี่ปุ่นในคืนนี้ซึ่งฉันก็พยายามติดต่อหาเซย์จิอยู่ตลอดแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลยจนปลงแล้วแหละคือฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมต้องขาดการติดต่อไปเหมือนครั้งนั้นด้วยฉันเลยจะถามให้รู้ความไปเลยไงเผื่อเขาซุกลูกซุกเมียไว้ที่ญี่ปุ่นทำไงล่ะแม้ว่าเซย์จิจะไม่ใช่คนที่จะหลอกฉันแบบนี้ก็ตามที[ขออภัยผู้โดยสารทุกท่านทางสายการบินแจแปนแอร์ไลน์กำลังประสบปัญหาทำให้ไม่สามารถนำเครื่องบินออกได้..]ฉันนิ่งไปทันทีกับคำประกาศที่กำลังพูดอยู่ในตอนนี้และไม่ใช่แค่ฉันผู้โดยสารคนอื่นๆก็เช่นกันทุกคนต่างทำหน้าตาตกใจปนแตกตื่นไปหมดแล้วทำไมต้องมามีปัญหาเฉพาะสายการบินที่ฉันจะไปด้วยเนี่ย!2ชั่วโมงต่อมาโอเคตอนนี้ฉันกลับมาบ้านแล้วเพราะไม่สามารถบินได้ส่วนสายการบินอื่นที่พอจะบินไปต่อเครื่องไปญี่ปุ่นได้ก็โดนผู้โดยสารคนอื่นแย่งกันไปหมดฉันเลยจำใจลากกระเป๋ากลับบ้านแทนRrrrrดวงตาของฉันเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นชื่อของใครบางคนอยู่ที่มือถือของฉันและมันดันเป็นชื่อที่ฉันเฝ้ารอเขามาทั้งอาทิตย์“เซย์…นาย…ไอบ้าเอ้ย!หายไปไหนมาทำไมติดต่อไม่ได้!เซย์นายมันบ้าที่สุดเลยฮึก!”ฉันกดรับพร้อมกับระเบิดอารมณ์ออก
“อื้อเซย์”ฉันร้องครางออกมาเมื่อเซย์จิขบเม้มที่ลำคอของฉันเบาๆมือหนาซุกเข้ามาในเสื้อของฉันก่อนจะปลดตะขอบลาออกอย่างชำนาญ“หอม..ซี๊ดด..”ฉันมองใบหน้าหล่อที่เหเกเล็กน้อยจากการที่โดนฉันจับตรงนั้นของเขาฉันค่อยๆปลดกางเกงของอีกฝ่ายออกก่อนจะควักแก่นกายร้อนๆของเขาออกมาสาวขึ้นลง“อ๊าาาอื้ออ~”เซย์จิถอดเสื้อของฉันออกพร้อมกับใช้ปากดูดกลืนหน้าอกอย่างหื่นกระหายเขาทั้งบีบและนวดไปพร้อมกันจนฉันเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย“ไม่ไหวแล้วหอมผมอยากใส่แล้ว”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงกระเซ่าเขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะเปิดลิ้นชักที่เดิมและหยิบถุงยางมาแกะสวมในระหว่างนั้นฉันก็อำนวยความสะดวกให้เขาโดยการถอดส่วนล่างออกให้เซย์จิจับฉันให้หันหลังพร้อมกับยกก้นฉันขึ้นในท่าหมาสวบบบ!“อ๊าาาาจุกอื้อออ!”ฉันเบิกตาโตทันทีเมื่อเซย์จิดันแก่นกายเข้ามารวดเดียวจนสุดไม่ต่างอะไรกับร่างสูงท
2วันต่อมาตอนนี้ฉันได้แต่นอนเปื่อยอยู่ในห้องและเฝ้ารองานใหม่กำลังติดต่อกลับมาแต่ก็ยังไร้วี่แววก็นะฉันพึ่งเรียนจบและเริ่มทำงานได้ไม่นานก็ต้องมาลาออกเพราะเจอหัวหน้างานลามกต้องขอบคุณเซย์จิอีกแล้วที่จัดการเรื่องของฉันให้หมดทั้งไปขนของที่
“ไอหอมแม่กูฝากแกงมะ…ไอเซย์จิ!”แผละ..ฉันมองถุงแกงที่ไอวินถือมาแตกต่อหน้าต่อตาพร้อมกับเจ้าตัวที่เบิกตาโตทันทีเมื่อเห็นเซย์จิ“ไงไอวิน..&
สวบบบบ“อื้ออออฮึก”“ชู่วววว”ฉันร้องไห้ออกมาโดยมีเซย์จิกอดปลอบไม่ห่างเจ้าตัวจูบเข้าที่ขมับของฉันก่อนไล้ไปตามใบหน้าอย่างอ่อนโยน“ยะอ
“อื้อออ..”“ตื่นแล้วหรอ”“เซย์!?”ฉันลุกพรวดขึ้นมาทันทีก่อนจะเบิกตากว้างมือของฉันรีบพุ่งไปจับยังใบหน้าที่ไม่ได้เห็นนานนับ2ปีเขาดูแปลกตาเล็กน้อยเหมือนจะดูคมเข้มขึ้นและดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นด้วย“อืม..ฉันเอง^^”เจ้าตัวทาบทับมือลงมายังมือที่ฉันจับหน้าเขาอยู่ก่อนจะระบายยิ้มบางอย่างอ่อนโยนพลันน้ำตาก็ไหลลงมา







