Se connecterซะ..เซย์จิฮึก..ช่วยฉันด้วยT^T”
“เฮ้!นี่เธอขึ้นไปทำอะไรบนนั่นน่ะ”ฉันมองหน้าเซย์จิอย่างขอร้องทั้งมือและขาของฉันสั่นเพราะความกลัวที่ดันใจกล้าปีนขึ้นต้นมะม่วงเพราะฉันหิวและทนรอไอวินที่ไปซื้อหาที่ดาวไหนก็ไม่รู้ฉันชูมะม่วงในมือให้เซย์จิดูก่อนที่เจ้าตัวจะกุมขมับอย่างปลงๆ
“เซย์จิฉันลงไม่ได้T^T”ฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไอตอนขึ้นมาก็ไม่กลัวหรอกแต่พอจะลงเท่านั้นแหละทำไมฉันปีนขึ้นมาสูงแบบนี้ล้าและนั่นก็ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะปีนกลับลงไปเคยคิดจะกระโดดลงแต่ก็กลัวตายใต้ต้นมะม่วงมันน่าอายจะตายที่มีข่าวเด็กนักศึกษาสาวหิวมากเลยปีนต้นมะม่วงหวังจะเอามากินแต่สุดท้ายพลาดตกลงมาตายใต้ต้นมะม่วง
แค่คิดพ่อแม่ฉันก็คงจะอายจนไม่กล้าจัดงานศพเลยด้วยซ้ำมั้ง
“ใจเย็นๆตั้งสติแล้วค่อยๆก้าวลงมา”เซย์จิเอ่ยบอกอย่างใจเย็นแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะขาฉันมันสั่นเกินกว่าจะก้าวลงไปได้
“ฉันทำไม่ได้เซย์จิช่วยฉันด้วยT^T”ฉันบอกอีกฝ่ายแล้วคือต้องทำยังไงอ่ะให้เซย์จิปีนมารับหรอมันก็ไม่ได้อยู่ดี
บันได ใช่ บันไดไง
“เซย์จินายช่วยไปเอา..”
“กระโดดลงมา”คำพูดของเซย์จิทำฉันชะงักไปทันทีนี่เขาพูดว่าอะไรนะ
“กระโดดลงมาเลยฉันจะรับเธอเอง”เขาพูดอย่างมั่นใจก่อนจะโยนกระเป๋าออกจากตัวพร้อมกับตั้งท่ารอรับฉัน
“นายจะบ้าหรอมันไม่ได้!”
“ได้!”เซย์จิค้านทันทีใบหน้าของเขาดูจริงจังมากจนฉันเริ่มจะเชื่อใจเขาแต่ฉันก็ไม่กล้าไม่ใช่เพราะกลัวตายเอออันนั้นก็กลัวแต่ฉันกลัวเซย์จิเจ็บนี่สิ
“หรือเธอจะให้ฉันโทรหากู้ภัยให้ดี”จู่ๆเซย์จิก็เปลี่ยนท่าทีทันทีและเหมือนว่าเขาจะสนใจวิธีนี้เป็นอย่างมากแต่เดี๋ยวก่อนถ้าเรียกกู้ภัยมาเพราะเรื่องแค่นี้แล้วถ้าเกิดเริ่มมีคนมามุงดูล่ะนี่มันโคตรจะน่าอายเลยไม่ใช่หรอ
“ดะเดี๋ยวก่อน..เซย์จิรับฉันได้แน่นะ”ฉันเอ่ยถามเขา
“ได้!”
“แน่นะ”
“แน่!”
“แต่ตัวฉันหนักนะ”
“ก็พอรู้อยู่..”ใบหน้าหล่อเกาจมูกตัวเองเบาๆแต่ฉันนี่สิรู้สึกอับอายเป็นอย่างมากใครมันไปบอกว่าฉันตัวหนักกันวะแต่จะมีใครได้นอกจากไอวินเพื่อนสมัยเด็กของฉันกัน
“โดดมาเถอะฉันรับได้อย่างแน่นอน”เซย์จิพูดด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้งฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อตั้งสติเอาจริงๆมันก็ไม่ได้สูงมากขนาดนั้น
ฉันทำได้ ฉันทำได้
“จะโดนแล้วนะ”
“มาเลย”
“ย๊ากกกก”ฉันหลับตาปี๋่อนจะโดนลงไปทันทีสิ่งแรกที่ฉันสัมผัสได้คือร่างกายกำยำของเขาพร้อมกับมือที่โอบรอบตัวฉันแน่นก่อนที่เราสองคนจะล้มตึงไปด้วยกัน
ไม่เจ็บเลย ไม่เจ็บสักนิด
“เซย์จิขอบใจ..”
ตุ้บ
“จุ้บ”เราสองคนเบิกตากว้างทันทีเมื่อฉันที่กำลังเงยหน้าจะพูดขอบคุณเซย์จิแต่มันดันมีไอมะม่วงลูกนึงตกลงมากลางหัวฉันพอดีและใช่แรงของมันทำให้หัวของฉันกดลงและปากของเราสองคนก็สัมผัสกันอย่างแรง
ตอนหลังจากตอนที่10ไปความยาวแบบอ่านจุใจแน่นอนฝากด้วยนะคะขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าด้วยเช่นกันค่ะ
“ไอหอมแม่กูฝากแกงมะ…ไอเซย์จิ!”แผละ..ฉันมองถุงแกงที่ไอวินถือมาแตกต่อหน้าต่อตาพร้อมกับเจ้าตัวที่เบิกตาโตทันทีเมื่อเห็นเซย์จิ“ไงไอวิน..”เซย์จิเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“เชี่ยมึง..”หลังจากนั้นไอวินก็วิ่งเข้ามากอดเซย์จิทันทีจนเซย์จิเกือบเซไปจนรถที่อยู่ด้านหลังจนฉันเสียวว๊าบเพราะกลัวมันเป็นรอยอย่าเชียวนะเว้ยนี่มันอนาคตลูกรักฉันนะ!“มึงฮึกมึงกลับมาฮื่อออ”ไอวินร้องไห้โฮออกมาทันทีส่วนเซย์จิก็ได้แต่ยิ้มขำให้กับความเจ้าน้ำตาของมันโดยที่มือของเซย์จิยังคงถือสร้อยคออยู่จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้ตอบตกลงออกไปเลยแหะ“เออๆกูกลับมาแล้ว”เซย์จิตบหลังไอวินเป็นการปลอบผ่านไปนานหลายนาทีอยู่ก่อนที่ไอวินจะเลิกร้องไห้ส่วนแกงที่แตกเละเป็นอาหารหญ้าไปแล้วและฉันก็ต้องมานั่งเก็บอ
สวบบบบ“อื้ออออฮึก”“ชู่วววว”ฉันร้องไห้ออกมาโดยมีเซย์จิกอดปลอบไม่ห่างเจ้าตัวจูบเข้าที่ขมับของฉันก่อนไล้ไปตามใบหน้าอย่างอ่อนโยน“ยะอย่าขยับ”ฉันเอ่ยบอกเสียงเสียงสั่นเซย์จิเริ่มจะขยับตัว“ของเธอมันรัดจนฉันจะไม่ไหวแล้วนะ”เซย์จิเอ่ยขึ้นใบหน้าหล่อทำสีหน้าแปลกๆใส่ฉันก่อนที่เขาจะยืดตัวขึ้นและจับเอวฉันลอยขึ้นจากเตียงมันยิ่งทำให้ตัวตนของเขาเข้ามาลึกจนฉันจุกไปหมดพั่บ พั่บ พั่บ“อ๊าาาาาอื้อออซะ..เซย์อื้อออ!”ฉันร้องครางออกมาเมื่อเซย์จิเริ่มขยับเข้าออกจากที่เคยเจ็บก็หายเจ็บแล้วแต่ความรู้สึกอย่างอ่ืนมันดันเข้ามาแทนที่ฉันมองหน้าเซย์จิที่กัดริมฝีปากอย่างยั่วๆก่อนจะโน้มคอเจ้าตัวมาจูบทันที“อื้ออออ~”“อ๊าาาหอมอึกอ
“อื้อออ..”“ตื่นแล้วหรอ”“เซย์!?”ฉันลุกพรวดขึ้นมาทันทีก่อนจะเบิกตากว้างมือของฉันรีบพุ่งไปจับยังใบหน้าที่ไม่ได้เห็นนานนับ2ปีเขาดูแปลกตาเล็กน้อยเหมือนจะดูคมเข้มขึ้นและดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นด้วย“อืม..ฉันเอง^^”เจ้าตัวทาบทับมือลงมายังมือที่ฉันจับหน้าเขาอยู่ก่อนจะระบายยิ้มบางอย่างอ่อนโยนพลันน้ำตาก็ไหลลงมาทันที“เซย์ฮึก..”ฉันกอดอีกฝ่ายอย่างแน่นเหมือนกลัวว่าเซย์จิจะหายไปจากฉันอีกตอนแรกฉันก็คิดว่ามันคงเป็นความฝันแต่พอได้ตื่นมาเห็นแบบนี้ฉันก็มีความสุขมากจริงๆเซย์จิของฉันกลับมาแล้ว“ฮึกฮื่อออฉันชอบนายเซย์ฮึกชอบนายมาตลอดเลยฮึกฉันชอบนายมากจริงๆฮื่ออออ”ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักก่อนจะระบายความอัดอั้นที่มีมาตลอด2ปีไปแบบหมดเปลือกเซย์จิไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่กดตัวของตัวเองเข้ามาที่ไหล่ของฉันพร้อมกับจมูกที่ถูไปมา“ต้นหอม”ตัวของฉันถูกผละออกก่อนที่มือหนาของเซย์จิจะเชยคางฉันขึ้นให้สบตากับเขาที่ยิ้มอยู่หัวใจของฉันเต้นอย่างถี่รัวเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงของเขาฉันคิดถึงมันมากจริงๆ“เซย์..”ฉันเอ่ยเรียกเขาเสียงเบาเซย์จิใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้ฉันก่อนจะค่อยๆขยับใบหน้าหล่อๆของตัวเองเข้ามาแล้วก็จุ้บ“อื้ออ”ฉัน
“ไอหอมทางนี้!”ฉันมองไปวินที่ลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกับโบกไม้โบกมือมาทางฉันส่วนฉันก็ได้แต่เอามือบังหน้าด้วยความอายนี่มันลืมไปแล้วหรือไงกันว่ากำลังอยู่ในร้านอาหารน่ะ“มึงจะตะโกนทำไมเนี่ย!”เมื่อมาถึงฉันก็บ่นมันทันทีไอวินทำตาหน้าบ่งบอกว่ามันไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใดเลยสักนิด“มึงติดกิ๊บนั่นทุกวันจริงดิ”ไอวินชี้มาที่ผมของฉันที่มีกิ๊บต้นหอมติดอยู่“อืม”ฉันตอบเบาๆก่อนจะเริ่มทานอาหารทันทีตลอด2ปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยลืมเซย์จิได้เลยสักวันเดียวและฉันก็ยังภาวนาขอแค่สักครั้งไม่สิสักเสี้ยววิก็ได้ที่ฉันจะได้เห็นหน้าเขาได้บอกเขาไปว่าฉันเองก็ชอบเขาเหมือนกันทุกวันนี้เหมือนมันเป็นปมนึงปมสำหรับชีวิตฉันที่ไม่ยอมพูดออกไปตั้งแต่วันนั้นเพราะเห็นว่าเซย์จิดูรีบๆแล้วก็สีหน้าเขาก็ไม่ดีแต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จริงๆแน่นอนว่าฉันจะบอกเขาแม้ว่าเขาจะไม่อยู่ในอารมณ์ของความดีใจก็ตามบางทีเขาอาจจะยอมทิ้งตั๋วเพื่อฉันอย่างที่ไอวินบอกก็ได้“ลืมๆมันไปเถอะมันคงไม่กลับมาแล้วแหละเล่นไม่ติดต่อหากันเลยแบบนี้”ไอวินเอ่ยขึ้นอย่างเคืองๆมันเองก็คงโกรธที่จู่ๆเซย์จิก็ขาดการติดต่อไปสินะ“มาบอกให้กูลืมมึงเองก็ยังลืมไม่ได้เลย”ฉันแซะมันกลับก่อนจะชี
“ฉันชอบเธอ”“ซะ..เซย์อื้อออ..”ยังไม่ทันที่ฉันจะหายตกใจเซย์จิก็ใช้มือตัวดันท้ายทอยของฉันให้รับจูบจากเขาอีกครั้งและครั้งมันไม่ใช่แค่จุ้บแต่มันคือจูบแบบจริงๆจังๆริมฝีปากของเซย์จบเม้มริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยนหัวใจของฉันเต้นถี่รัวพร้อมกับอุณหภูมิในร่างกายที่ค่อยๆสูงขึ้นอย่างฉับพลัน“อื้อออ”ดวงตาของฉันเบิกโตเมื่อเซย์จิสอดลิ้นเข้ามาในปากฉันและนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เคยสัมผัสอะไรแบบนี้ตอนที่เคยเห็นในหนังฉันก็เอาแต่ทำหน้ายี๋เพราะคิดว่ามันแปลกๆแต่พอมาเจอจริงๆมันไม่ได้รู้สึกไม่ดีเลยสักนิดอีกทั้งฉันยังชอบมันอีกด้วย“แฮ่กเซย์ยะหยุดก่อน..”ฉันดันใบหน้าหล่อของเซย์จิออกเพราะหายใจไม่ออกก่อนจะตะบี้ตะบันหอบหอากาศเข้าปอดรัวๆนี่มันจูบสูบวิญญาณชัดๆ!แต่พอการหายใจของฉันเริ่มกลับมาเป็นปกติสติของฉันก็เริ่มพร้อมกับความอับอายที่เกิดขึ้นในใจ
ไม่จริง..ไม่จริงหยุดเต้นนะไอหัวใจบ้า!..ไม่สิถ้าหยุดเต้นฉันก็ตายสิย่ะเต้นเบาๆก็พอเพราะตอนนี้มันเหมือนกับหัวใจฉันจะหลุดออกมาจากตัวเลย“อาจจะเป็นฉัน”งั้นหรอบ้าจริงนายที่บอกว่าเกลียดฉันเนี่ยนะจะมาชอบคนอย่างฉันไม่มีทางหรอกเพราะฉันยังจำได้ดีในวันนั้นวันที่นายพูดขึ้นมากับปากตัวเองว่านายเกลียดฉันน่ะ-ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน-“ไอหอมมายังเพื่อนกูมาแล้ว”“ใกล้ถึงแล้วรถติดอ่ะโทษทีนะ”“เคๆรออยู่ในร้านนะ”“อืมๆ”ฉันรีบเก็บมือถือใส่กระเป๋าก่อนจะวิ่งไปยังร้านอาหารที่นัดกันไว้ทันทีวันนี้เป็นวันที่ไอวินเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฉันจะแนะนำเพื่อนคนใหม่ให้รู้จักที่จริงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับชีวิตฉันหรอกว่าไอวินจะมีเพื่อนเป็นใครบ้างแต่ครั้งนี้เราเลือกที่จะเรียนมหาลัยเดียวกันแม้จะต่างคณะไอวินเลยอยากให้ฉันรู้จักเพื่อนของมันไว้เพื่อมีเรื่องอะไรจะได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนมันได้ในตอนที่มันไม่อยู่“ไอวินกูมะ..”“ผู้หญิง?ไม่เห็นบอกเลยว่าเพื่อนที่มาจะเป็นผู้หญิง”ฉันนิ่งไปท







