แอบรักเธออีกสักที ตอนที่ 6

แอบรักเธออีกสักที

ตอนที่ 6

            สายลมพัดโชยทำให้เรือนผมยาวสยายปลิวไปตีเข้ากับใบหน้าของคนขับ พี่เหนือรวบผมส่งต่อมาให้ฉันจับเอาไว้ เสียงหัวเราะของเขาราวกับว่าเป็นเรื่องน่าขำที่เรากำลังทำตัวเหมือนเด็ก ๆ ทั้งที่ก็อายุขนาดนี้กันแล้วแท้ ๆ

            ทว่าในใจฉันกลับรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมากับความใกล้ชิดระดับนี้ที่แม้แต่เมื่อก่อนก็ไม่เคยได้มีโอกาสสัมผัส

            สองข้างแก้มร้อนผ่าวจนรู้สึกได้ พี่เหนือบิดมอเตอร์ไซค์ไปตามถนนเส้นเล็ก ลัดเลาะไปตามบ้านเรือนอย่างชำนาญเส้นทาง อากาศปลอดโปร่งเพราะไม่มีอาคารสูงระฟ้า มีก็แต่ไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านโบกสะบัดตามแรงลม วันนี้อากาศดีไม่มีแดดแม้แต่นิด กระนั้นกรอบหน้าของฉันก็มีเหงื่อเย็นชื้นผุดซึม

            ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร รู้แค่เพียงหัวสมองมันเหม่อลอยไปไกล ระหว่างเราไม่มีคำพูดอะไรให้คุยกันเพราะคงคุยไม่รู้เรื่องเนื่องจากเสียงลมแรงตามความเร็วที่รถเคลื่อนที่ไป

            ในขณะที่เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถฮึมฮำร้องเพลงอย่างคนอารมณ์ดี ตัวฉันกลับนั่งเกร็งพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลุดยิ้มกว้างออกมา

            ใช้เวลาไม่นานมากนัก รถก็จอดลงตรงหน้าบ้านสวนของครอบครัวฉันเอง บรรยากาศโดยรอบเขียวสดไปด้วยต้นทุเรียนที่กำลังออกผล กับเนินหญ้ามองไปไกลสุดสายตา แคร่ไม้หน้าบ้านมีคนคุ้นหน้าที่ไม่ได้เจอกันนานนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

            ฉันกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์วิ่งเข้าไปหาคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ก็กำลังลุกขึ้นเดินออกมาหาเหมือนกัน

            “ทำไมไม่รออยู่บ้านเล่า? พรุ่งนี้พ่อกับแม่ก็กลับแล้ว”

            “ปายทนคิดถึงไม่ไหวน่ะสิ”

            ฉันกอดเอวแม่อย่างออดอ้อน ส่วนพ่อเดินผ่านไปรับถุงอาหารจากพี่เหนือที่เดินตามเอามาให้

            “ผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวเอามาส่งให้เอง แต่ปายไม่ยอมนี่สิน้าใจ” พี่เหนือยกมือไหว้แม่ฉันพร้อมทั้งเอ่ยเล่าไปด้วยอย่างสนิทสนม

            “ขอบใจมากเอ็งมาก ไปหาเจ้าปราณสิ คงอยู่แถว ๆ หลังสวน น่าจะเก็บทุเรียนกันอยู่ เอ็งจะได้เอากลับบ้านไปกินด้วย” พ่อเองก็ตบบ่ากว้างของเพื่อนสนิทลูกชายอย่างเอ็นดู

            “กินทุกวันจนอ้วนหมดแล้วลุงหมาน” พี่เหนือทำทีลูบหน้าท้องตัวเอง แต่แม่ฉันกลับร้องออกมา

            “อ้วนที่ไหน? รูปหล่อออกอย่างนี้”

            “ไปเถอะ เดี๋ยวค่อยฝากเจ้าปายกลับไปพร้อมกับพี่มันก็ได้ รบกวนเวลางานเอ็งเปล่า ๆ”

            “งั้นผมแวะไปหาไอ้ปราณที่ท้ายสวนก่อนนะลุงหมาน”

            ฉันได้แต่ยืนฟังการสนทนาของคนสามคนที่ยังคงสนิทชิดเชื้อกันเหมือนครั้งเก่าก่อน อย่างที่บอกว่าพี่เหนือกับพี่ปราณเป็นเพื่อนซี้กัน ซ้ำยังรู้จักบ้านของกันและกันมาแต่เด็ก ไม่แปลกที่จะได้กลับมาเห็นภาพแบบนี้อีกครั้ง

            “คิดถึงแม่จัง”

            พอพี่เหนือขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปแล้วฉันก็ได้ฤกษ์หันมาทำหน้าออดอ้อนใส่คนที่กำลังกอดอยู่อีกรอบ ดวงหน้าละม้ายคล้ายกันกับฉันหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ

            “ถ้าไม่ได้หยุดงานก็ไม่คิดจะกลับมาอยู่บ้านหรอกเราน่ะ”

            “ก็นี่ไง… ปายกะว่าจะกลับมาอยู่สักระยะเลย”

            “อยู่นาน ๆ สิดี แม่คิดถึง” ว่าแล้วก็หอมหัวฉันหนึ่งที

            “เห็นเจ้าปราณเล่าว่าเรารับเลี้ยงหลานให้เจ้าเหนือรึ?” พ่อเดินกลับเข้ามาถาม

            “ปายก็ว่าง ๆ ไปช่วยพี่เหนือเลี้ยงแค่ช่วงเย็นเอง”

            “ดีแล้ว เจ้าเหนือน่าสงสารออกอยู่ตัวคนเดียว เมียก็ไม่มี พ่อแม่ก็ทางใครทางมันกว่าจะกลับมาเยี่ยมลูกได้ทีก็ชาตินึง ไหนที่ร้านจะงานยุ่งแบบนั้นด้วย”

แม่ถอนหายใจยาว แล้วสองคนตรงหน้าก็พากันทำหน้าเห็นอกเห็นใจคนซึ่งไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ฉันไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เพราะพ่อกับแม่ชวนให้กินก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน ก่อนจะเรียกคนสวนที่อยู่ใกล้ ๆ ให้ไปตามคนอื่นมากินมื้อเที่ยงพร้อมหน้าพร้อมตา

            ตอนเย็น

            ฉันกลับออกจากสวนพร้อมกับพี่ปราณที่บอกว่าวันนี้จะไปนอนบ้าน โดยที่พ่อกับแม่ยังจะต้องอยู่สวนต่ออีกคืนเพื่อคุยเรื่องการตกลงซื้อขายที่ดินซึ่งว่างอยู่หลายไร่

ระหว่างทางกลับฉันเลยมีโอกาสได้ถามเรื่องรถกระบะของที่บ้านขึ้นมา พี่ปราณบอกว่าไอ้แดงมันก็เก่าจริง และก็มีปัญหาอยู่บ่อย ๆ ตามที่พี่เหนือบอก ให้เอาอีกคันไปใช้จะดีกว่า

            แต่ฉันก็คิดว่าอาจจะไม่ต้องใช้บ่อย ๆ ถ้าไปบ้านพี่เหนือปั่นจักรยานไปก็ได้ ใกล้แค่นั้นเอง ก็คงจะอารมณ์เดียวกันกับพี่เหนือที่แม้จะมีรถยนต์​ให้ขับแต่กลับจอดทิ้งไว้ในโรงรถ

            พอถามพี่ปราณว่าทำไมพี่เหนือถึงไม่เอารถยนต์มาขับพี่ปราณก็บอกว่า

            ‘บ้านมันอยู่แค่นั้น ร้านก็อยู่แค่นั้น มันชอบแว้นไอ้แก่ไปไหนมาไหนมากกว่า’

            อือฮึ… เป็นถึงเจ้าของกิจการใหญ่โตแต่ไม่ยักชอบขับรถ ก็แปลกดี

            รถจอดสนิทลงที่หน้าบ้านพี่เหนือตอนสี่โมงเย็นพอดิบพอดี พี่ปราณลดกระจกลงสอดส่องสายตามองไปรอบ ๆ ตัวบ้านอย่างกับว่าไม่ได้มานานแล้ว ทั้งที่บ้านเราก็อยู่ใกล้กันแค่นี้ ปากก็พึมพำถาม

            “อยู่ได้ไหม?”

            “อยู่ได้ดิ ปายโตแล้วนะ” ฉันอมยิ้มกับความเป็นห่วงของคนเป็นพี่ อายุขนาดนี้กันแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ เสียเมื่อไร

            “งั้นค่ำ ๆ พี่มารับ”

            “แค่วันนี้ก็พอ พรุ่งนี้ปายจะปั่นจักรยานมา ฝากพี่ไปเอาไอ้แดงที่ร้านพี่เหนือด้วยแล้วกัน”

            “โอเค”

            เราสองคนไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ฉันหอบหิ้วเอาข้าวที่แวะซื้อเข้ามาจากตลาดลงมาจากรถ รถของพี่ปราณเคลื่อนห่างออกไปแล้ว และจังหวะเดียวกันประตูบ้านก็เปิดออกพอดี

            ป้าตาที่ดูแก่ตัวลงไปมาก ยกยิ้มกว้างมองมาพร้อมทั้งร้องทักทายเสียงดัง

            “เป็นยังไงบ้างปาย? สบายดีไหม?”

            “ปายสบายดีค่ะ ป้าเป็นไงบ้างคะ?”

            ฉันรีบยกมือขึ้นไหว้ รู้อยู่ก่อนแล้วว่าป้าตาเป็นคนมาช่วยดูแลจ๋อมให้ชั่วคราวระหว่างที่ยังหาพี่เลี้ยงคนใหม่ไม่ได้ เลยไม่แปลกใจเท่าไรที่เห็นแกอยู่ที่นี่ บ้านแกอยู่ห่างออกไปทางปากซอยไม่ถึงกิโลฯ คนในตลาดส่วนใหญ่ก็รู้จักกันหมดตามประสาคนต่างจังหวัดนั่นแหละ

            “ผัวป้ามันเจ็บออด ๆ แอด ๆ พักหลังมาเลยต้องให้เจ้าเหนือหาคนมาช่วยดูเจ้าจ๋อมมันใหม่ โชคดีนะที่หนูปายกลับมาบ้านพอดี”

            “ปายกลับมาพักผ่อนค่ะ ว่างอยู่เลยอยากช่วย”

            “ดีแล้วล่ะ สงสารเจ้าเหนือมัน ทำงานหามรุ่งหามค่ำคนเดียวก็ว่าเหนื่อยแล้ว ยังมีคนเอาหลานมาทิ้งไว้ให้เลี้ยงเสียอีก”

            “จ๋อมเป็นลูกใครเหรอคะ?”

            “ก็ลูกไอ้นัยลูกพี่ลูกน้องมันนั่นแหละ ป่านนี้ไม่รู้หายจ้อยไปไหนแล้ว”

            ฉันทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ สีหน้าป้าตาดูอยากจะเล่าต่อ แต่ก็เร่งรีบอยู่เหมือนกัน ฉันเลยรีบเอ่ยปาก

            “ป้าตาไปเถอะค่ะ เดี๋ยวปายจัดการจ๋อมเอง”

            “ฝากด้วยนะลูก เจ้าจ๋อมมันก็น่าสงสารพอ ๆ กัน เฮ้อ! ไม่แปลกใจเลยที่อามันจะรับเลี้ยงไว้ สภาพพ่อแม่แยกทางแบบเดียวกันทั้งคู่…”

            ป้าตาบ่นไปเรื่อย แต่ก็ไม่ได้หยุดยืนคุยต่อ จ้ำอ้าวเดินห่างออกไปแล้ว

            ฉันเดินเข้าไปในตัวบ้านเงียบเชียบ ได้ยินเสียงหัวเราะแว่วมาจากด้านใน อันที่จริงเรื่องพ่อแม่พี่เหนือมีปัญหากันรุนแรงฉันก็พอรู้อยู่ก่อนบ้างแล้ว แต่ตอนก่อนนู้นลุงสรรค์กับป้านอม พ่อแม่ของพี่เหนือยังไม่ได้แยกทางกัน ก็คงจะเพิ่งมาแยกกันอยู่ระหว่างที่ฉันไปเรียนที่กรุงเทพฯ กระมัง

            และอย่างที่เห็นว่าพี่เหนืออยู่บ้านคนเดียว พวกท่านน่าจะแยกย้ายไปมีครอบครัวใหม่ การรับเลี้ยงจ๋อมที่อาจจะตกอยู่ในสถานะไม่ต่างกันไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจอะไรนัก แต่ก็อย่างว่า ตัวเขาเองมีเวลาเสียที่ไหน…

            เดินเข้ามาจนถึงห้องรับแขก กระจกใสบานโตมองออกไปเห็นลำคลองด้านหลังบ้าน ฟ้าเริ่มจะหม่นแสงลงทีละน้อยเพราะเข้าสู่เวลาช่วงเย็นแล้ว จ๋อมนอนอยู่บนโซฟาตัวหนึ่ง พอหันมาเห็นกันเข้าก็รีบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดวงหน้าเล็กยิ้มแป้นมองมา

            “สวัสดีครับอาปาย”

            “จ๋อมกินข้าวรึยัง อาซื้อขนมมาให้ด้วยนะ”

            “จ๋อมกินแล้วครับ ขอจ๋อมเล่นเกมต่อได้ไหมครับ?”

            “…”

            ฉันหรี่ตามองสีหน้าคาดหวังในคำตอบก่อนจะตัดสินใจพยักหน้ารับ ไม่อยากจะกดดันเด็กตั้งแต่วันแรก ๆ ที่เจอกันแบบนี้ พอได้รับอนุญาตเจ้าตัวก็รีบหันไปคว้าไอแพดที่ซ่อนไว้ด้านหลังมาเล่นเกมต่อทันที

            แลดูต้องเป็นเด็กติดเกมอย่างแน่นอน…

            ไม่แปลกใจเลยว่าเด็กสมัยนี้ทำไมเป็นแบบนี้กันหมด เทคโนโลยีมันก็ให้คุณ แต่บางทีก็แอบมีโทษแฝงอยู่ไม่น้อย อาจจะเป็นเพราะไม่มีใครมีเวลามาดูแลเด็กก็เลยติดจอแบบนี้

            ฉันเทก๋วยจั๊บใส่ถ้วยไปพลางก็คิดว่าควรจะหากิจกรรมอะไรมาให้จ๋อมทำในเวลาช่วงเย็นแบบนี้ดี จะได้ไม่เอาแต่เล่นเกมอยู่แบบนั้น อันที่จริงจะเล่นมันก็ได้อยู่หรอก แต่เท่าที่ฟังพี่เหนือบอก จ๋อมดูท่าจะติดเกมมากจับไอแพดทั้งวันจนต้องดุถึงจะฟัง

            และฉันก็ไม่อยากจะทำตัวตีหน้ายักษ์เหมือนคนเป็นอาแท้ ๆ ทำด้วย หลานจะกลัวกันเสียเปล่า ๆ

            หลังจากนั่งคิดอยู่นานก็ได้คำตอบว่าจะลองหาซื้อกระดานวาดภาพมาให้จ๋อมลองวาดรูปดู เพราะอย่างน้อยฉันก็เรียนจบด้านนี้มา สอนเด็กไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่หลานจะชอบหรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

            และตลอดเวลาช่วงเย็นเราสองคนก็ทำกิจกรรมวันแรกด้วยการที่จ๋อมอธิบายเกมที่เล่นอยู่ให้ฟังอย่างออกรส แม้ว่าจะเป็นเด็กอายุแปดขวบแต่การพูดการจาเจื้อยแจ้วฉะฉานน่าฟัง

            กระทั่งฟ้ามืดลงนาฬิกาติดผนังตีบอกเวลาสองทุ่ม ฉันก็พาจ๋อมอาบน้ำเข้านอน เจ้าของบ้านบอกว่าเขากับจ๋อมนอนด้วยกันเพราะฉะนั้นนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้ามาในห้องนอนของพี่เหนือ

            ห้องหับสะอาดสะอ้านทุกสิ่งถูกเก็บเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยเป็นระเบียบ ช่างต่างจากห้องนอนของพี่ปราณเป็นไหน ๆ รายนั้นหล่อแต่รูปจูบไม่หอมหรอก ซกมกอย่างกับอะไรดี

            สู้พี่เหนือไม่ได้เลยสักนิด…

            “อาปายจะกลับแล้วเหรอครับ?” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยถามขึ้นในตอนที่ฉันห่มผ้าให้จนถึงคอ

            “ยังหรอก อาต้องรออาเหนือกลับมาก่อน”

            “จ๋อมไม่อยากนอนคนเดียว”

            “…”

            แม้จะเป็นคำพูดธรรมดาแต่ฉันก็จับความรู้สึกเหงาในกระแสเสียงของเด็กน้อยได้ เลยรีบหย่อนกายนั่งลงข้างกันแล้วยกยิ้มให้พร้อมทั้งลูบผมนุ่มทรงกะลาครอบไปด้วย

            “อาจะอยู่เป็นเพื่อนจนจ๋อมหลับเลย”

            “จ๋อมอยากฟังนิทาน”

            “นิทานเหรอ?”

            “เมื่อก่อน แม่เคยอ่านให้ฟัง”

            “…”

            เป็นอีกครั้งที่ต้องปวดใจกับน้ำเสียงโหยหาของเด็กตัวน้อย แม้จ๋อมจะเป็นเด็กแต่เด็กก็มีความรู้สึก ไม่รู้หรอกว่าลูกพี่ลูกน้องของพี่เหนือเป็นคนแบบไหนเพราะฉันไม่เคยเจอ แต่ตอนนี้ก็เห็นได้ชัดว่าจ๋อมคงจะคิดถึงคนเป็นแม่มากจริง ๆ

            “อาไม่มีหนังสือนิทาน”

            “…”

            “แต่วันนี้อาจะเล่านิทานให้ฟังก็แล้วกัน ไม่ต้องมีหนังสือก็ได้”

            “เรื่องอะไรครับ?” ริมฝีปากเล็กยกยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีชมพู ฟันด้านหน้าหลอไปแถบหนึ่ง สีหน้าคาดหวังรอคอย

            “อืม… เรื่องนี้ดีกว่า…”

            “…”

            “เรื่อง ทำไมวาฬจึงไม่กินคน” ฉันบอกอย่างนำเสนอ แต่จ๋อมกลับเลื่อนคิ้วเข้าหากัน

            “จ๋อมไม่เคยได้ยิน”

            “จะได้ยินวันนี้นี่แหละ”

            ว่าแล้วฉันก็เริ่มเล่าเรื่องให้เด็กน้อยฟัง จ๋อมปิดเปลือกตาลง นอนเงียบรอฟังอยู่อย่างนั้น บางจังหวะก็เปิดเปลือกตาขึ้นมาตั้งคำถามด้วยความสนอกสนใจ แต่จังหวะถัดมาก็หลับตาลงตามเดิม

            จ๋อมจะไม่เคยได้ยินก็ไม่แปลก เพราะนิทานสัตว์ของรัดยาร์ด คิปลิงไม่เป็นที่นิยมในประเทศไทยมากนัก ที่นิยมก็จะเป็นพวกนิทานของแอนเดอร์สัน ไม่ก็นิทานกริมม์ ถ้าจะอ่านต้องหาเอาเอง และโชคดีไม่น้อยเหมือนกันที่ฉันเองก็เป็นพวกชอบอ่านนิทาน แบบนี้เราสองคนคงสนิทกันได้ไม่ยากแน่นอน

            เวลาผ่านไปสักพัก นิทานเรื่องที่สามจบลง จ๋อมไม่ได้ลืมตาขึ้นมาขอฟังเรื่องใหม่แล้ว ลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกว่าตอนนี้ได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อย และตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์จอดลงที่หน้าบ้านพอดิบพอดี