คนเอาแต่ใจ

3

เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของมังกรหนุ่มขาดสะบั้นลงทันทีที่สิ้นเสียงหวานอาบยาพิษนั้น กล่าวคำบาดหู

"มีผัวงั้นเหรอ? ดี! งั้นกูจะรื้อฟื้นความทรงจำให้มึงเอง!"

พรึ่บ!

ไวเท่าความคิด มือหนารวบเอวคอดกิ่วกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกนุ่มปะทะกับอกแกร่ง บัวหวีดร้องยังไม่ทันสุดเสียง ใบหน้าคมคายก็โฉบลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มของเธออย่างป่าเถื่อนและรวดเร็ว

"อื้อ!!!"

ไม่ใช่จูบที่หอมหวาน แต่มันคือการบดขยี้ด้วยโทสะ เฟิงตะบี้ตะบันริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง รุนแรง และจาบจ้วง ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ บังคับให้เธอเผยอปากรับสัมผัสที่หยาบกระด้างและร้อนรุ่ม

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!

กำปั้นน้อยๆ ของบัวระดมทุบลงบนแผงอกกว้างของเขาอย่างแรงเพื่อประท้วง ความเจ็บระบมแล่นพล่านไปทั่วริมฝีปาก แต่เขากลับไม่สะเทือนเลยสักนิด ยิ่งทุบ เขาก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นจนกระดูกแทบแหลก

เมื่อเห็นว่าแรงกายสู้ไม่ได้ บัวจึงตัดสินใจใช้วิธีสุดท้าย

กึก!

ฟันคมๆ ของหญิงสาวขบกัดลงไปบนลิ้นร้อนของอีกฝ่ายที่กำลังรุกล้ำเข้ามาอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากทันที เธอหวังให้เขาเจ็บแล้วผละออก แต่เธอคิดผิด ผิดมหันต์

เฟิงเพียงแค่ชะงักไปเสี้ยววินาทีและส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอด้วยความเจ็บปวด แต่แทนที่จะถอยหนี เขากลับยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม รสเลือดที่ฝาดเฝื่อนกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟราคะและไฟโทสะให้ลุกโชน

เขากวาดต้อนลิ้นเล็กที่พยายามหลบหนี ดูดดึงและบดเบียดอย่างเอาแต่ใจ เปลี่ยนจากจูบสั่งสอนเป็นจูบสูบวิญญาณที่ทำเอาบัวแข้งขาอ่อนแรง สมองขาวโพลน ลมหายใจขาดห้วงจนแทบจะขาดใจตายคาอกเขา เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

ร่างของบัวทรุดฮวบลงทันทีที่ไร้พันธนาการ แต่เฟิงยังคงใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอวเธอไว้ไม่ให้ร่วงลงไปกองกับพื้น หญิงสาวหอบหายใจตัวโยน ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำและมีเลือดซึมที่มุมปาก ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้

เฟิงยกนิ้วโป้งขึ้นปาดเลือดที่มุมปากตัวเอง แล้วแลบลิ้นเลียคราบเลือดนั้นด้วยท่าทางดิบเถื่อน นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองผลงานของตัวเองด้วยความสะใจ

"ไง มึงยังปากดีอยู่ไหม ใบบัว"

เขาถามเสียงพร่า เย้ยหยันคนในอ้อมแขนที่สิ้นฤทธิ์

บัวเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ร่างกายสั่นเทาไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งที่น่าเจ็บปวด

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าเธอจะพยายามเข้มแข็งขึ้นเท่าไหร่ สุดท้ายแล้ว เธอก็ยังคงพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้อยู่ดี แพ้ทั้งพละกำลัง และแพ้ทั้งอำนาจที่เขามีเหนือเธอทุกอย่าง

เฟิงปล่อยมือจากเอวบาง ร่างของบัวเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะกินข้าว เธอรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองแรงๆ ราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น ซึ่งกิริยานั้นยิ่งทำให้เฟิงหงุดหงิด

"อย่าทำท่าทางรังเกียจกู" เฟิงชี้หน้าคาดโทษ สายตาดุดัน "จำใส่สมองกลวงๆ ของมึงไว้ ถ้ากูได้ยินมึงพูดถึงผู้ชายคนอื่น หรืออ้างว่ามีผัวอีก กูจะไม่ทำแค่จูบ แต่กูจะรื้อฟื้นความหลังให้มึงจำได้ทุกท่วงท่าเลย คอยดู!"

บัวหน้าซีดสลับแดง ทั้งโกรธทั้งกลัว เธอรู้ว่าเขาทำจริงแน่ คนอย่างเฮียเฟิงไม่เคยดีแต่ปาก

"เข้าใจแล้ว" เธอตอบเสียงเบาหวิว พยายามกลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ

"เข้าใจก็ไสหัวไปอาบน้ำ" เฟิงสั่งเสียงห้วน สายตากวาดมองชุดเกาะอกสีแดงเพลิงที่เธอใส่อย่างขัดหูขัดตา "แล้วถอดชุดบ้าๆ นี่ทิ้งไปซะ เห็นแล้วรกหูรกตา กูเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ในห้องแล้ว"

"ห้องไหน?" บัวเงยหน้าถาม

เฟิงพยักพาวน์ไปทางประตูไม้บานใหญ่สีดำสนิทที่อยู่ถัดไปจากห้องนอนของเขาเพียงนิดเดียว

"ห้องนั้น เข้าไปซะ แล้วอย่าคิดหนี เพราะที่นี่ชั้น 45 หน้าต่างทุกบานเป็นกระจกนิรภัย ถ้าคิดจะโดดลงไปก็เชิญ แต่ถ้าจะหนีทางประตู มึงผ่านด่านลูกน้องกูหน้าลิฟต์ไปไม่ได้หรอก"

บัวไม่รอให้เขาไล่ซ้ำสอง เธอรีบคว้ากระเป๋าเป้แล้วเดินจ้ำอ้าวหนีเข้าห้องนั้นไปทันที

ปัง!

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงกดล็อกกลอนดัง แกร๊ก!

เฟิงมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยสายตาอ่านยาก เขาถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากที่ยังมีรสเลือดฝาดๆ ติดอยู่ ความหงุดหงิดเมื่อครู่เจือจางลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเธอยังอยู่ใต้อาณัติของเขา

"ดื้อด้าน" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปหยิบขวดวิสกี้มารินใส่แก้วแล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวหมด เพื่อดับไฟร้อนรุ่มในใจที่เพิ่งถูกจุดขึ้นมา

ภายในห้องนอนรับรอง

ทันทีที่เสียงล็อกประตูดังขึ้น ขาที่เคยแข็งขืนของบัวก็หมดแรง ร่างบางทรุดลงนั่งกอดเข่าพิงบานประตู ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

"ฮึก ฮือ"

ไหล่บางสั่นเทาตามแรงสะอื้น ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา เธอใช้มือลูบไล้ริมฝีปากที่บวมช้ำ ความรู้สึกเจ็บแสบยังคงตอกย้ำว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน

ห้องนี้กว้างขวางและหรูหรา ตกแต่งด้วยโทนสีขาวเทาสบายตา เตียงนอนขนาดคิงไซส์ดูนุ่มน่านอน มีเสื้อผ้าชุดนอนและของใช้ส่วนตัวเตรียมไว้ให้ครบครันราวกับเตรียมการมานานแล้ว แต่สำหรับบัว มันไม่ต่างอะไรกับห้องขังในคุกหรูๆ

เธอมองไปรอบห้องด้วยความสิ้นหวัง หนี้สินห้าล้านบาท กับผู้ชายใจร้ายที่จ้องจะเอาเปรียบเธอทุกวินาที

"แม่จ๋า บัวจะทำยังไงดี"

หญิงสาวพึมพำเรียกหาคนที่จากไปแล้ว น้ำตาไหลอาบแก้มหยดลงบนพื้นพรมราคาแพง

เสียงกุกกักจากด้านนอกเงียบลงไปแล้ว บัวรู้ดีว่าการขัดขืนเฮียเฟิงในตอนนี้มีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง เธอต้องตั้งสติ ต้องอดทน รอให้เรียนจบ รอให้หาเงินมาใช้หนี้เขาให้หมด แล้ววันนั้นเธอจะไปจากเขาให้ไกลที่สุด

บัวสูดน้ำมูก ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วพยุงตัวลุกขึ้นเดินไปที่กระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นหญิงสาวในชุดเดรสสวยหรูแต่แววตาแตกสลาย รอยแดงที่ต้นแขนเป็นจ้ำๆ จากแรงบีบของเขาฟ้องถึงความป่าเถื่อน

"ทนหน่อยนะบัว แกต้องทน"

เธอบอกตัวเองในกระจก ก่อนจะเดินลากขาเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกาย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบตัวถังรถสีดำมันปราบของ Maybach คันหรูราคาระยับเกือบยี่สิบล้าน ที่กำลังแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกคณะศิลปศาสตร์อย่างนิ่มนวล

ปกติแล้วคนอย่าง เฮียเฟิง ไม่ชอบใช้รถคันนี้เท่าไหร่นัก เขาชอบความคล่องตัวของมอเตอร์ไซค์หรือรถสปอร์ตดุดันมากกว่า แต่ทว่าวันนี้ ชายหนุ่มกลับเจาะจงเลือกหยิบกุญแจรถคันที่แพงที่สุดและดูทรงอิทธิพลที่สุดในโรงรถออกมาขับมาส่งเธอด้วยตัวเอง

เหตุผลมีเพียงข้อเดียวเขาต้องการให้ไอ้พวกผู้ชายหน้าไหนก็ตามที่คิดจะมาเกาะแกะใบบัว ได้เห็นเต็มสองตาว่าผู้หญิงคนนี้ ระดับไหน และใครที่เป็นคนดูแลเธอ

รถจอดสนิท บัวถอนหายใจยาวอย่างอึดอัดกับสายตาของนักศึกษาที่มองมาเป็นตาเดียว เธอกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถเพื่อรีบลงไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้

หมับ!

มือหนาและสากระคายคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กไว้แน่น บัวสะดุ้งเฮือก หันกลับมามองสารถีกิตติมศักดิ์ที่นั่งหน้านิ่งอยู่หลังพวงมาลัย

เฟิงยัดวัตถุบางอย่างใส่มือเธอ มันคือโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดราคาแพง

"รับไป เบอร์กูเมมไว้เบอร์ 1 โทรด่วนกดค้าง ถ้าเลิกเรียนแล้วก็โทรมา เดี๋ยวส่งคนมารับ หรือถ้ากูว่างกูจะมาเอง"

บัวมองโทรศัพท์ในมือด้วยความลำบากใจ เธอพยายามจะคืนให้เขา "เฮีย จะให้ฉัน เอ้ย จะให้บัวทำไม ของเก่ายังใช้ได้ บัวเป็นหนี้เฮียอยู่นะ จะมารับของแพงๆ แบบนี้เพิ่มไม่ได้หรอก"

"กูบอกให้แทนตัวเองว่าอะไร?" เฟิงกดเสียงต่ำ สายตาดุๆ ตวัดมองจนบัวต้องก้มหน้าเม้มปากแน่น

"บ บัว" เธอแก้คำพูดเสียงอ้อมแอ้ม "บัวบอกว่า บัวไม่อยากได้"

"กูให้ก็รับไป อย่าเรื่องมาก!" เฟิงตัดบทเสียงเข้ม บีบมือเธอให้กำโทรศัพท์ไว้แน่น "มือถือเก่ามึงหน้าจอมันแตกจนจะบาดนิ้วมึงอยู่แล้ว อีกอย่าง กูต้องการติดต่อมึงได้ตลอดเวลา ถ้ากูโทรไปแล้วไม่รับ หรือติดต่อไม่ได้ มึงโดนแน่ เข้าใจไหม?"

แววตาจริงจังของเขาทำให้บัวไม่กล้าปฏิเสธอีก เธอพยักหน้าเบาๆ "เข้าใจแล้วค่ะ"

"ดี ลงไปได้แล้ว ตั้งใจเรียน อย่าแรดให้มันมากนัก"

ปากร้ายทิ้งท้ายตามสไตล์ ก่อนจะปลดล็อกประตูให้ บัวรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมายืนบนฟุตบาททันที ประตูรถปิดลง พร้อมกับรถหรูที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ แต่ทิ้งความฮือฮาไว้เบื้องหลัง

บัวถอนหายใจอีกครั้ง เก็บโทรศัพท์เครื่องหรูลงกระเป๋ากระโปรงพยายามซ่อนไม่ให้ใครเห็น แล้วหันหลังจะเดินเข้าตึก คณะศิลปศาสตร์ แหล่งรวมนักศึกษาเอกภาษาที่เธอเรียนอยู่ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นหูและไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"โอ้โห นึกว่าใคร ที่แท้ก็ ใบบัว ดาวคณะผู้แสนซื่อบริสุทธิ์ของเรานี่เอง"

บัวชะงัก หันไปมองต้นเสียงก็พบกับ พราวรุ้ง เพื่อนร่วมรุ่นที่แต่งตัวจัดจ้านเกินชุดนักศึกษา ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม ข้างกายมีกลุ่มเพื่อนลูกคุณหนูยืนหัวเราะคิกคัก

พราวรุ้งเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ สายตาจิกกัดมองตามท้ายรถ Maybach ที่เพิ่งขับออกไป แล้วหันมาแสยะยิ้มให้บัว

"รถสวยดีนี่ รุ่นนี้แพงระยับเลยนะ นักศึกษาจนๆ ที่ต้องทำงานพาร์ทไทม์งกๆ อย่างเธอ มีปัญญานั่งรถระดับนี้ได้ยังไงจ๊ะ?" พราวรุ้งจีบปากจีบคอพูด เสียงดังจงใจให้คนแถวนั้นได้ยิน "หรือว่า ที่หายหน้าไปเมื่อวาน ไปหา ป๋า คนใหม่มาได้แล้ว?"

"หลบไปพราว เราจะรีบไปเรียน" บัวพยายามเลี่ยง ไม่อยากมีเรื่อง แต่พราวรุ้งก้าวมาขวางหน้าไว้ สายตากวาดมองบัวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความอิจฉาริษยา เธอเกลียดใบบัว เกลียดที่บัวจนกว่าแต่กลับสวยกว่า เด่นกว่า แถมยังมีคนมาจีบเยอะกว่า

"จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะ? อยู่คุยกันก่อนสิ ไหนบอกเพื่อนๆ ซิว่าไปทำอีท่าไหนถึงได้นั่งรถหรูขนาดนั้นมาเรียน? เป็น เด็กเสี่ย เต็มตัวแล้วเหรอ? หรือว่าขาย"

พราวรุ้งเว้นจังหวะ แล้วทำหน้าตาใสซื่อแบบปลอมๆ

"อุ๊ย ขอโทษที ลืมไปว่าเธอร้อนเงิน สงสัยจะรับงาน พิเศษ จริงๆ สินะ มิน่าล่ะ เช้านี้หน้าตาดูอิดโรยเชียว เมื่อคืนคง หนัก น่าดูเลยสิ"

คำพูดดูถูกเหยียดหยามพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มพราวรุ้ง ดังเข้าหูบัวจนชาไปทั้งหน้า มือเล็กกำหมัดแน่น พยายามข่มอารมณ์โกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในอก