คนหวง

4

บัวยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัด ใบหน้าหวานแดงก่ำที่ถูกหยามเกียรติกลางลานคณะ เธอกำลังจะอ้าปากโต้ตอบกลับไปบ้าง แต่ทว่า

"หยุดเห่าได้ยังอีพราว! รำคาญโว้ย!"

เสียงตะโกนห้าวๆ ดังลั่นแทรกขึ้นมากลางวง ราวกับฟ้าผ่าลงกลางวงสนทนา ทำเอาพราวรุ้งและเดอะแก๊งสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองต้นเสียงเป็นตาเดียว

ร่างของ ส้มโอ สาวผมซอยสั้นท่าทางทะมัดทะแมง เดินอาดๆ แหวกวงล้อมไทยมุงเข้ามาด้วยสีหน้าพร้อมบวก เธอเดินมายืนขวางหน้าระหว่างบัวกับพราวรุ้ง ใช้ตัวกันเพื่อนรักไว้ข้างหลังเหมือนแม่ไก่กางปีกปกป้องลูกเจี๊ยบ

"สะ ส้มโอ!" พราวรุ้งชะงักไปเล็กน้อย เพราะรู้กิตติศัพท์ความ ห้าว ของส้มโอดี แต่ก็ยังพยายามเชิดหน้าสู้ "นี่ฉันคุยกับใบบัว เพื่อนเธอ ไม่ได้คุยกับเธอ อย่ามาเสือก"

"เพื่อนกู กูมีสิทธิ์เสือก!" ส้มโอสวนกลับทันควัน แววตาเอาเรื่อง "แล้วเมื่อกี้ได้ยินเสียงหมาตัวไหนมันเห่าหอนแถวนี้วะ บอกว่าเพื่อนกูเป็นเด็กเสี่ยบ้างล่ะ ขายตัวบ้างล่ะ หลักฐานมีไหม? หรือใช้จินตนาการต่ำตมในสมองกลวงๆ ของมึงคิดเอาเอง?"

"นี่! อีส้มเน่า! แกกล้าด่าฉันเหรอ!" พราวรุ้งกรีดร้อง เต้นเร่าๆ ด้วยความโกรธ "ก็เห็นๆ กันอยู่ว่ามันนั่งรถคันละยี่สิบล้านมาเรียน! บ้านจนขนาดนั้น ถ้าไม่เอาตัวเข้าแลกจะมีปัญญานั่งเหรอ!"

ส้มโอแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มสมเพชส่งให้คุณหนูจอมปลอม

"จะนั่งรถอะไรมันก็เรื่องของมันปะ? หรือว่าจริงๆ แล้วมึงไม่ได้สงสัยหรอก แต่มึงแค่ อิจฉา?"

ส้มโอก้าวเข้าไปประชิดตัวพราวรุ้งอีกก้าว จ้องหน้าอย่างท้าทาย

"อิจฉาที่เพื่อนกูสวยกว่า? อิจฉาที่ผู้ชายมองเพื่อนกูมากกว่ามองมึง? ก็นะ เข้าใจได้ คนบางคนพยายามทำตัวไฮโซ ใช้ของแบรนด์เนมทั้งตัว แต่ ราศี มันไม่จับ สู้คนใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ ไม่ได้ มันก็น่าเจ็บใจอยู่หรอกว่ะ"

"กรี๊ดดดด! อีบ้า! หุบปากนะ!" พราวรุ้งหน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด เพื่อนๆ ในกลุ่มต้องรีบเข้ามาดึงแขนไว้เพราะกลัวส้มโอจะกระโดดถีบจริงๆ

"มึงนั่นแหละหุบปาก!" ส้มโอตวาดกลับเสียงดังฟังชัด ทำเอาคนทั้งลานเงียบกริบ "จำใส่สมองไว้เลยนะ ถ้ากูได้ยินมึงหรือใครหน้าไหน เอาเรื่องเพื่อนกูไปนินทาเสียๆ หายๆ อีก กูไม่เอาไว้แน่ ปากดีๆ แบบนี้ ระวังจะไม่มีฟันไว้เคี้ยวข้าว!"

พูดจบ ส้มโอก็หันไปคว้าข้อมือบัวที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่

"ไปมึง! อย่าไปเสวนากับพวกสัมภเวสี เดี๋ยวเสนียดติดตัว เสียเวลาเรียน!"

ส้มโอลากบัวเดินฝ่าวงล้อมออกมา ทิ้งให้พราวรุ้งยืนกรีดร้องกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจอยู่เบื้องหลัง โดยมีสายตาของนักศึกษาคนอื่นมองด้วยความขบขันและสมเพช

เมื่อเดินหนีออกมาไกลจนถึงม้านั่งเงียบๆ หลังตึกคณะ ส้มโอก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วหันมาสำรวจเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง

"มึงโอเคนะบัว? ไม่ต้องไปฟังเสียงนกเสียงกาพวกนั้นนะมึง อีพราวมันก็ดีแต่ปากหมาไปวันๆ"

บัวพยักหน้า ยกมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ "อือ ขอบใจนะมึง ถ้าไม่ได้มึง กูคงแย่แน่ๆ"

ส้มโอตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะทำหน้าลังเลเล็กน้อย แล้วตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาใจ

"แต่ กูถามจริงๆ นะเว้ยบัว แบบไม่ได้จับผิดนะ รถเมื่อกี้" ส้มโอเว้นจังหวะ มองหน้าเพื่อนอย่างจริงจัง "ใครมาส่งมึงวะ? รถแพงขนาดนั้น กูไม่เคยเห็นมึงเล่าให้ฟังเลย"

บัวชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอรู้ว่าส้มโอหวังดี แต่เธอจะบอกความจริงได้ยังไงว่าเจ้าของรถคือเจ้าหนี้มาเฟียโหดที่กำลังกุมชีวิตเธออยู่

"เอ่อ คือ" บัวหลบสายตาเพื่อน อึกอักพยายามหาข้อแก้ตัว "คะ คือญาติห่างๆ ของพ่อน่ะมึง พอดีพ่อกูไม่สบายต้องใช้เงินรักษาเยอะ ญาติคนนี้เขาเลย เอ่อ รับกูมาช่วยงานที่บ้าน แลกกับช่วยออกค่ารักษาพ่อ เขาเลยขับรถมาส่งเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก"

คำโกหกคำโตหลุดออกจากปาก บัวรู้สึกผิดจับใจที่ต้องปิดบังเพื่อนรัก แต่เพื่อความปลอดภัยของส้มโอ เธอต้องเก็บเรื่องเฮียเฟิงไว้เป็นความลับ

หลังจากผ่านพ้นวิชาเรียนภาคเช้าอันแสนหนักหน่วงไปได้ ใบบัวและส้มโอก็พาร่างกายที่หิวโหยเดินออกจากตึกคณะ จุดหมายของทั้งคู่ไม่ใช่โรงอาหารกลางที่คนพลุกพล่านและเต็มไปด้วยเสียงนินทา แต่เป็น ร้านป้าสม ร้านอาหารตามสั่งที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในซอยแคบๆ หลังมหาวิทยาลัย

ซอยนี้ค่อนข้างเปลี่ยวและแคบจนรถยนต์สวนกันลำบาก สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวเก่าๆ ทำให้ไม่ค่อยมีนักศึกษาคนอื่นเดินเข้ามานัก ยกเว้นขาประจำที่รู้ดีว่ารสมือผัดกะเพราของป้าสมนั้นจัดจ้านถึงใจแค่ไหน และที่สำคัญคือราคาเป็นมิตรกับกระเป๋าสตางค์ของพวกเธอที่สุด

"โอ๊ย หิวจนตาลายแล้วมึง วันนี้กูจะกินกะเพราหมูกรอบไข่ดาวสองฟองเลยคอยดู!" ส้มโอบ่นกระปอดกระแปดพลางลูบท้อง

"กินเยอะระวังอ้วนนะมึง" บัวแซวเพื่อนยิ้มๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อเช้าเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อได้อยู่กับเพื่อนสนิท แต่ทว่า ในขณะที่ร้านป้าสมอยู่ห่างออกไปอีกเพียงไม่กี่สิบเมตร จู่ๆ ทางซอกตึกข้างทางก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวบัวอย่างรวดเร็ว

หมับ!

"ว้าย!" บัวร้องเสียงหลง เมื่อท่อนแขนเรียวถูกกระชากอย่างแรงจนตัวปลิวเซถลาเกือบล้ม ดีที่อีกฝ่ายรั้งตัวเธอไว้ได้ทัน

"บัว! คุยกันก่อน!"

เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยทำเอาบัวชาวาบไปทั้งตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือที่บีบแขนเธอแน่น แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนรังเกียจ

ผู้ชายตรงหน้าคือ นัท อดีตคนรักเก่ารุ่นพี่คณะบริหาร รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาแบบสมัยนิยม แต่แววตาตอนนี้ดูเว้าวอนและร้อนรนผิดปกติ

ทันทีที่ส้มโอเห็นว่าใครเป็นคนทำร้ายเพื่อน สัญชาตญาณนักรบก็ทำงานทันที

"เฮ้ย! ไอ้เหี้ยนัท! ปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้!"

ส้มโอตะโกนลั่นซอย ปรี่เข้ามาผลักอกนัทอย่างแรงจนเซถอยหลังไป แต่มือเหนียวๆ ของนัทก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนบัว

"มึงมาเสือกอะไรอีส้ม! กูจะคุยกับเมียกู!" นัทหันมาตวาดกลับอย่างหัวเสีย

"เมียพ่องมึงสิ!" ส้มโอสวนกลับทันควัน ด่ากราดแบบไม่ไว้หน้า "เลิกกันไปเป็นชาติแล้ว มึงยังกล้ามาเรียกเพื่อนกูว่าเมียอีกเหรอ? หน้าด้านหน้าทนจริงๆ นะมึงเนี่ย กลับไปลงนรกของมึงไป๊!"

นัทกัดฟันกรอด ไม่สนใจคำด่าของส้มโอ เขาหันมาจ้องหน้าบัวด้วยสายตาตัดพ้อ พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานที่สุดเหมือนที่เคยใช้หลอกล่อเธอในอดีต

"บัว ฟังพี่ก่อนนะ พี่รู้ว่าพี่ผิด แต่พี่ขาดบัวไม่ได้จริงๆ พี่คิดถึงบัวนะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ"

บัวพยายามแกะมือเขาออกด้วยความรังเกียจ ความเจ็บปวดในอดีตแล่นริ้วขึ้นมาในใจ ผู้ชายคนนี้คือรักแรกของเธอในมหาวิทยาลัย แต่เขากลับตอบแทนความรักและความซื่อสัตย์ของเธอด้วยการหักหลัง

"ปล่อยค่ะพี่นัท" บัวพูดเสียงแข็ง แววตาที่มองเขาไม่มีเยื่อใยเหลืออยู่เลย "เรื่องของเรามันจบไปตั้งนานแล้ว พี่เลิกยุ่งกับบัวเถอะ"

"ไม่จบ! พี่ไม่ยอมจบ!" นัทเริ่มขึ้นเสียง บีบแขนเธอแรงขึ้น "บัวก็รู้ว่าพี่รักบัวคนเดียว ที่ผ่านมาพี่แค่พลาด"

"พลาดเหรอ?" บัวแค่นหัวเราะ ทั้งที่ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว "พี่นอกใจบัวไปนอนกับ พราวรุ้ง ผู้หญิงที่เกลียดบัวที่สุด พี่แอบกินกันลับหลังบัวมาตั้งนาน พี่เรียกสิ่งนี้ว่าพลาดเหรอคะ?"

ความจริงที่ตอกย้ำออกมาทำให้นัทหน้าเสียไปวูบหนึ่ง ใช่ เขาเลือกทิ้งบัวไปคบกับพราวรุ้งเพราะความร่ำรวยและหน้าตาทางสังคม แต่พบคบกันจริงๆ เขากลับทนนิสัยเอาแต่ใจและขี้วีนของพราวรุ้งไม่ไหว จนต้องซมซานกลับมาตายรังหาผู้หญิงแสนดีอย่างใบบัว

"พี่ พี่ขอโทษ ตอนนั้นพี่หลงผิดไป แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่าไม่มีใครดีเท่าบัว" นัทพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "พราวรุ้งมันนิสัยเสียจะตาย พี่ทนมันไม่ไหวแล้ว บัวให้โอกาสพี่นะ"

"ถุย!" ส้มโอทนฟังไม่ไหว ถ่มน้ำลายลงพื้นเฉียดเท้านัทไปนิดเดียว "พอของใหม่มันไม่อร่อย ก็จะกลับมากินของเก่าว่างั้น? เห็นเพื่อนกูเป็นอะไร? เป็นของตายเหรอไอ้เวร! มึงกลับไปหาอีพราวรุ้งนู่น ผีเน่ากับโลงผุ เหมาะกันดีแล้ว อย่ามาดึงเพื่อนกูลงไปเกลือกกลั้วกับพวกมึงอีก!"

"บัว" นัทไม่สนส้มโอ พยายามจะดึงตัวบัวเข้าไปกอด "นะ กลับมาหาพี่นะ สัญญาว่าจะเลิกเจ้าชู้"

"ฉันบอกว่าไม่ไง!"

บัวรวบรวมแรงทั้งหมดสะบัดแขนจนหลุดจากการเกาะกุม เธอถอยหลังไปยืนข้างส้มโอ จ้องหน้านัทด้วยสายตาเด็ดขาด

"แก้วที่มันแตกไปแล้ว ต่อให้ติดกาวยังไงมันก็ยังมีรอยร้าว ความรู้สึกของบัวก็เหมือนกัน พี่กลับไปดูแลพราวรุ้งเถอะค่ะ อย่าให้เขาต้องมาตามราวีบัวเพราะเรื่องผู้ชายห่วยๆ แบบพี่อีกเลย"

คำด่าเรียบๆ แต่เจ็บลึกของบัวทำให้นัทหน้าชา เขายืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่ถูกปฏิเสธและดูถูก

"เล่นตัวนักนะมึง! คิดว่าสวยเลือกได้นักหรือไง!" นัทตะคอกใส่ สันดานดิบเริ่มโผล่ "หรือว่าที่อีพราวมันพูดจะเป็นจริง? ที่ว่ามึงไปขายตัวให้เสี่ยเลี้ยงน่ะฮะ!"

นัทก้าวสามขุมเข้ามาจะทำร้ายบัว บัวก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ แต่ทว่า

บรื้นนนนน!!!

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังกระหึ่มเข้ามาในซอยแคบ ก่อนที่รถคันใหญ่สีดำด้านจะพุ่งเข้ามาจอดแทรกกลางระหว่างบัวกับนัทอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

เอี๊ยด!

รถจอดสนิทพร้อมกับกลิ่นยางไหม้จางๆ คนขี่ในชุดเสื้อหนังสีดำค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่ดวงตาดุดันราวกับมัจจุราช

ไม่ใช่ใครที่ไหน เฮียเฟิง

เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ปรายตามองนัทด้วยสายตาเย็นยะเยือก แล้วหันไปถามบัวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"หมาตัวไหนมันเกะกะขวางทางเดินมึง ใบบัว?"

เพียงแค่เฮียเฟิงปรายตามองนัทด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีด รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ก็ทำให้อดีตคนรักเก่าของบัวหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด

นัทเป็นคนขี้ขลาดตาขาวโดยสันดาน พอเจอกับ "

ของจริงเข้าไป ขาที่เคยยืนกร่างก็สั่นพั่บๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา หรือเอ่ยถามว่าชายชุดดำคนนี้เป็นใคร สัญชาตญาณบอกแค่ว่า ถ้ายังอยู่ตรงนี้ อาจจะไม่ได้กลับไปครบ 32

"เอ่อ บัว พี่ไปก่อนนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

นัทละล่ำละลักพูดเสียงสั่น ก่อนจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนีหายไปทางปากซอยอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ไม่คิดชีวิต

"เหอะ! ไอ้หน้าตัวเมีย!" ส้มโอตะโกนด่าไล่หลังอย่างหัวเสีย "แน่จริงมึงอย่าหนีสิวะ! เก่งแต่กับผู้หญิงนะมึง ไอ้ขี้แพ้!"

เมื่อด่าจนพอใจ ส้มโอก็หันขวับมาหาเพื่อนรักทันทีด้วยความเป็นห่วง "บัว! มึงเป็นไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"กูไม่เป็นไรมึง ไม่เจ็บ" บัวส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มบนรถมอเตอร์ไซค์ที่ยังคงนั่งหน้านิ่งเป็นรูปปั้น

"เฮีย มาทำอะไรที่นี่?" บัวถามเสียงแผ่ว พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นต่อหน้าเพื่อน

เฟิงถอดถุงมือหนังออกช้าๆ แล้วยกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นมาดู ก่อนจะตอบสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์

"เที่ยง"

บัวเลิกคิ้วมองเขาด้วยความงุนงง "ใช่ เที่ยงแล้ว แล้วไงคะ? เฮียมาทำไม?"

เฟิงถอนหายใจพรืด ทำหน้าเหมือนรำคาญที่ต้องอธิบายเรื่องง่ายๆ "เที่ยงแล้วก็ต้องกินข้าวสิวะ จะให้มาเดินแฟชั่นโชว์หรือไง? ขึ้นรถ กูหิว"

"แต่บัวกับเพื่อนกำลังจะไปกินร้านป้าสม"

"กูบอกให้ขึ้นรถ" น้ำเสียงกดต่ำลงอีกระดับ สายตาดุดันเหลือบมองไปที่ส้มโอแวบหนึ่ง "เพื่อนมึงด้วย ไปกันหมดนี่แหละ เดี๋ยวเลี้ยง"

ณ ร้านอาหารญี่ปุ่นระดับพรีเมียม ในห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารช่างแตกต่างจากความหรูหราของร้านอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันและความอึดอัดปกคลุมไปทั่วโต๊ะ โดยเฉพาะ ส้มโอ ที่ปกติจะเป็นคนพูดมากและเฮฮา ตอนนี้กลับนั่งตัวลีบ สงบเสงี่ยมเจียมตัวผิดปกติ

ส้มโอแอบนั่งมองชายหนุ่มร่างยักษ์ที่มีรอยสักโผล่พ้นคอเสื้อตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น แม้เธอจะไม่รู้จักว่าเขาเป็นใคร แต่สัญชาตญาณของเธอมันร้องเตือนว่า ผู้ชายคนนี้อันตราย ระดับบอส ตัวพ่อวงการสีเทาแน่ๆ แถมสายตาที่เขามองบัว มันดูเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจนเธอไม่กล้าถามซอกแซก

บัวเองก็นั่งตัวเกร็งไม่ต่างกัน เธอกลัวว่าเฟิงจะพูดอะไรที่ทำให้ความแตกต่อหน้าส้มโอ จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตามองจานข้าว

"กินสิ นั่งจ้องจานมันจะอิ่มไหม?" เฟิงพูดทำลายความเงียบ พลางคีบปลาดิบเข้าปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"ค่ะ กินค่ะ" ส้มโอรีบหยิบตะเกียบด้วยมือสั่นๆ "ขอบคุณพี่ เอ้ย คุณ เอ้ย พี่ชายบัวมากนะคะที่เลี้ยง"

เฟิงไม่ตอบ เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ สายตาคมกริบของเขาไม่ได้สนใจอาหารราคาแพงตรงหน้าเท่าไหร่ แต่กลับจ้องมองไปที่ร่างบางข้างกายที่เอาแต่เขี่ยข้าวในจาน

มือหนาเอื้อมออกไปคีบ หนวดปลาหมึกยักษ์ ชิ้นโตจากจานรวม แล้วนำมาวางลงในจานของบัวอย่างแม่นยำ

บัวชะงัก เงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ

"กินซะ" เฟิงพูดเสียงเรียบ สายตามองไปทางอื่นเหมือนไม่ใส่ใจ "กูจำได้ว่ามึงชอบ เมื่อก่อนเห็นแย่งกูแดกตลอด"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยของบัวกระตุกวูบ

สี่ปีแล้ว ผ่านมาตั้งสี่ปี ผู้ชายที่ดูไม่สนใจโลก ไม่สนใจใครอย่างเขา กลับจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เรื่องของกินที่เธอชอบได้ ทั้งที่เธอเองก็เกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยชอบกินหนวดปลาหมึกมากแค่ไหน

ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในอก แต่ก็ถูกความเจ็บปวดจากความจริงกลบฝังลงไปอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณค่ะ" บัวตอบเสียงเบา แล้วคีบปลาหมึกชิ้นนั้นเข้าปาก