คนที่น่ากลัว

หลังจากที่แน่ใจว่าลมหายใจของคนบนเตียงเข้าออกสม่ำเสมอและหลับสนิทไปแล้ว เฟิงหลงก็ค่อยๆ คลายมือที่กุมมือเธออยู่ออกอย่างเบามือ เขาจัดผ้าห่มให้เข้าที่ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกจากห้องพักฟื้น VVIP อย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่ประตูปิดลง บรรยากาศรอบตัวของมาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความอ่อนโยนเลือนหายไป เหลือไว้เพียงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนลูกน้องที่เฝ้าอยู่หน้าห้องต้องกลั้นหายใจ

"อาเหลียง" เดินเข้ามารายงานความคืบหน้าทันที

"รายงานครับเฮีย คุณส้มโอปลอดภัยดีครับ หมอบอกว่ามีรอยฟกช้ำตามตัวกับปากแตก แต่ไม่มีอาการทางสมองหรือกระดูกหัก ตอนนี้ให้ยานอนหลับพักผ่อนอยู่ที่ห้องพักฟื้นชั้นล่างครับ พรุ่งนี้ตื่นมาน่าจะดีขึ้น"

เฟิงพยักหน้าเบาๆ อย่างโล่งใจ อย่างน้อยเพื่อนรักของบัวก็ไม่เป็นอะไรมาก ไม่อย่างนั้นตื่นมาบัวคงโทษตัวเองไม่เลิก

"ดี ดูแลให้ดี ค่าใช้จ่ายทั้งหมดกูจัดการเอง"

เฟิงเว้นจังหวะ นัยน์ตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นเมื่อนึกถึงตัวต้นเหตุ

"แล้วไอ้สวะที่ชื่อ นัท มันถึงมือไอ้จุกหรือยัง?"

"ถึงแล้วครับเฮีย" อาเหลียงตอบเสียงเรียบ "ตอนนี้ขังไว้ที่ห้องใต้ดินโกดัง 9 ไอ้จุกกำลังรอคำสั่งเฮียว่าจะให้ เล่น ท่าไหน"

"บอกไอ้จุก" เฟิงสั่งเสียงเหี้ยมเกรียม "จัดการมันให้สาสม เอาให้มันจำไปจนวันตายว่าการหลอกผู้หญิงของกูมาขาย ผลลัพธ์มันเป็นยังไง เลาะฟันมันออกให้หมด หักนิ้วมันทุกนิ้ว แต่อย่าเพิ่งให้มันตาย กูอยากให้มันอยู่ทรมานรับรู้ความเจ็บปวดไปนานๆ"

"รับทราบครับเฮีย"

เฟิงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ แต่ยังไม่ทันจุดไฟ เขาก็นึกถึงอีกคนหนึ่งขึ้นมาได้

"แล้วไอ้ช่างภาพเวรนั่นล่ะ ทีมงานมันด้วย จับมาหมดหรือเปล่า?"

"จับมาครบหมดครับเฮีย แต่ผมขอบอกเลยนะเฮีย ไอ้ช่างภาพนี่แม่งโคตรเหี้ยเลยเฮีย"

เหลียงสบถคำหยาบออกมาอย่างเหลืออด ก่อนจะรายงานข้อมูลที่เพิ่งไปรีดมาจากปากพวกทีมงาน

"ผมไปค้นคอมพิวเตอร์กับมือถือของมันมา แม่งไม่ใช่แค่ช่างภาพถ่ายแบบธรรมดา แต่มันเป็นพวกค้ากามออนไลน์ครับเฮีย! มันหลอกผู้หญิงหน้าตาดีๆ มาถ่ายแบบ อ้างว่าโปรไฟล์ดี จ่ายหนัก พอเหยื่อตายใจมันก็วางยาในน้ำดื่ม มอมเหล้าผู้หญิงจนไม่มีสติ แล้วก็จับแก้ผ้าถ่ายรูปโป๊ ถ่ายคลิปข่มขืน เอาไปลงขายในเว็บลับของพวกมัน"

เขากัดฟันกรอด ยื่นแท็บเล็ตที่ยึดมาได้ให้เฟิงดูหลักฐาน

"ไอ้สัตว์นรกมาเกิดชัดๆ เลยครับเฮีย เหยื่อบางคนเป็นแค่นักศึกษา บางคนถึงกับฆ่าตัวตายเพราะรูปหลุดว่อนเน็ต ถ้าวันนี้เฮียไปช่วยคุณบัวไม่ทัน ผมไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะทำอะไรกับคุณบัวบ้าง"

เฟิงรับแท็บเล็ตมาดูภาพและคลิปในนั้นเพียงผ่านๆ มือหนากำเครื่องแน่นจนหน้าจอแทบแตก ดวงตาของมังกรหนุ่มลุกโชนด้วยไฟบรรลัยกัลป์ ความโกรธพุ่งทะลุปรอทเมื่อรู้ว่าบัวเกือบจะต้องตกนรกเพราะเดรัจฉานพวกนี้

"สัตว์นรกงั้นเหรอ" เฟิงทวนคำเสียงต่ำ น่ากลัวจนขนลุก

เขาโยนแท็บเล็ตคืน

"ในเมื่อมันชอบถ่ายคลิปนัก ก็จัดให้มันหน่อย"

เฟิงแสยะยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนปีศาจมากกว่ามนุษย์

"ทำลายอุปกรณ์ทำมาหากินของมันให้หมด ควักลูกตามันออกมา มันจะได้ไม่ต้องมองผู้หญิงคนไหนอีก แล้วก็ตัดมือมันทิ้งซะ จะได้ไม่ต้องกดชัตเตอร์ทำระยำกับใครได้อีก"

"ส่วนคลิปพวกนั้น ลบให้เกลี้ยง แล้วทำลายเซิร์ฟเวอร์มันทิ้งซะ อย่าให้หลุดออกไปแม้แต่รูปเดียว"

"ครับเฮีย!!" ลูกน้อรับคำสั่งเสียงดังฟังชัด พร้อมจะไปปฏิบัติการล่าล้างบางทันที

เฟิงสูดลมหายใจลึก พยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะหันกลับไปมองประตูห้องพักฟื้น เขารู้ดีว่าโลกภายนอกนั้นโหดร้ายและสกปรกแค่ไหน หน้าที่ของเขาคือต้องกวาดล้างขยะพวกนี้ให้พ้นทาง เพื่อให้พื้นที่รอบตัว ใบบัว สะอาดและปลอดภัยที่สุด

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักฟื้น VVIP ปลุกให้ ใบบัว ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา ความรู้สึกเจ็บระบมตามร่างกายยังคงอยู่ แต่เบาบางลงไปมากเมื่อเทียบกับความหวาดกลัวเมื่อคืน หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ เฮียเฟิง นอนกอดอกหลับอยู่บนโซฟาตัวยาวที่มุมห้อง

ขายาวๆ ของเขาพาดเกินออกมาจากโซฟา ดูท่านอนไม่สบายตัวเอาเสียเลย เสื้อเชิ้ตสีดำตัวเมื่อคืนยับยู่ยี่ ผมเผ้าชี้ฟูเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังดูดีและน่าเกรงขามแม้ในยามหลับ

บัวเผลอยิ้มออกมาบางๆ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านในหัวใจ ผู้ชายคนนี้ ปากร้าย ใจดำ เป็นเจ้าหนี้หน้าเลือด แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ไม่เคยทิ้งเธอไปไหนในยามที่เธอต้องการใครสักคนมากที่สุด

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออก

"อุ๊ย หลับกันอยู่เหรอ"

เสียงห้าวๆ กระซิบถาม ร่างของ ส้มโอ นั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์โดยมีพยาบาลเข็นเข้ามา สภาพของส้มโอมีผ้าพันแผลที่ศีรษะ มุมปากปิดพลาสเตอร์ยา และแขนข้างหนึ่งใส่เฝือกอ่อนไว้ แต่สีหน้าดูสดใสขึ้นมาก

เสียงเปิดประตูทำให้เฟิงหลงสะดุ้งตื่นทันที สัญชาตญาณมาเฟียทำให้เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มือคว้าไปที่เอวตามความเคยชินเพื่อหาอาวุธ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ถอนหายใจพรืดแล้วเสยผมลวกๆ

"มาทำไมแต่เช้า" เฟิงถามเสียงแหบพร่า นัยน์ตายังงัวเงีย

"ก็มาดูเพื่อนหนูสิคะ" ส้มโอตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้จะรู้แล้วว่าผู้ชายตรงหน้าคือมาเฟียขาใหญ่ "บัวมันเป็นไงบ้าง?"

"กูยังไม่ตาย แค่เจ็บนิดหน่อย" บัวรีบตอบเพื่อน พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง "มึงล่ะส้ม เจ็บมากไหม? กูขอโทษนะที่พาซวย"

"โอ๊ย! เลิกขอโทษได้แล้ว เพื่อนกันแค่นี้จิ๊บจ๊อย" ส้มโอโบกมือปัด "หมอบอกว่ากระดูกไม่หัก แค่ช้ำในนิดหน่อย พักสักอาทิตย์ก็วิ่งปร๋อแล้ว"

ส้มโอให้พยาบาลเข็นรถเข้าไปใกล้โซฟาที่เฟิงนั่งอยู่ เธอจ้องหน้ามาเฟียหนุ่มเขม็งด้วยสายตาพิจารณา

เฟิงเลิกคิ้วมองตอบ "มองหน้าหาเรื่อง? หรืออยากโดนเพิ่มอีกแผล?"

"ขอบคุณนะคะ"

จู่ๆ ส้มโอก็ยกมือไหว้สวยๆ พร้อมกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงจริงจังและซาบซึ้งใจ "ขอบคุณเฮียมาก ที่มาช่วยพวกหนูไว้เมื่อคืน ถ้าไม่ได้เฮีย ป่านนี้หนูกับไอ้บัวคง"

ส้มโอเสียงสั่นเครือเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อคืน เฟิงมองหญิงสาวห้าวเป้งตรงหน้า นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

"ไม่เป็นไร กูทำเพื่อบัว ส่วนมึง" เฟิงเว้นจังหวะ มองส้มโอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เป็นสายตาที่เจือความยอมรับ "มึงใจเด็ดดีนี่ กล้าเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเพื่อนทั้งที่ตัวเองก็สู้เขาไม่ได้"

สำหรับเฟิงที่เติบโตมาในดงหักหลัง การเห็นคนรักเพื่อนยอมตายแทนกันได้แบบส้มโอ คือสิ่งที่เขาให้ค่ามากที่สุด

"เพื่อนหนู หนูรักของหนู" ส้มโอตอบหนักแน่น "ใครแตะมัน หนูไม่ยอมหรอก ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็เถอะ"

"ดี" เฟิงยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูจริงใจที่สุดเท่าที่บัวเคยเห็น "กูชอบคนรักเพื่อน ค่ารักษาพยาบาลของมึง กูจัดการให้หมด นอนพักให้เต็มที่ อยากกินอะไรก็สั่ง หายดีแล้วค่อยว่ากัน"

"ป๋ามากพ่อ" ส้มโอหลุดปากแซว ก่อนจะหรี่ตามองเฟิงแล้วถามตรงๆ "ว่าแต่ เฮียเป็นใครกันแน่คะ? มาเฟีย? เจ้าหนี้? หรือว่า"

ส้มโอมองสลับไปที่บัว "หรือว่าเป็น ผัว เพื่อนหนู?"

"แค่กๆๆ!" บัวสำลักน้ำลายตัวเองทันที หน้าแดงแปร๊ด "ไอ้ส้ม! พูดบ้าอะไรของมึง!"

เฟิงหัวเราะในลำคอชอบใจ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปหยุดข้างเตียงบัว วางมือหนาลงบนหัวทุยๆ ของเธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าเพื่อน

"ตอนนี้เป็น เจ้าหนี้ " เฟิงตอบเสียงดังฟังชัด สายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว "แต่อนาคต ก็ไม่แน่ อาจจะเลื่อนขั้นเป็นอย่างที่มึงพูดก็ได้ ใครจะไปรู้?"

บัวหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ได้แต่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาใคร ในขณะที่ส้มโอยิ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

"โอเค้ หนูเข้าใจละ" ส้มโอพยักหน้าหงึกหงัก "งั้นฝากเพื่อนหนูด้วยนะเฮีย มันซื่อตามคนไม่ค่อยทัน"

"เออ กูรับฝาก" เฟิงรับคำสัญญาแบบลูกผู้ชาย "ใครหน้าไหนก็แตะต้องมันไม่ได้ นอกจากกูคนเดียว"