กล่าวโทษผู้อื่นเพื่อเอาตัวรอด

หลินโม่ในวัยเด็กก้าวออกมาจากกลุ่มหมอกเย็นชื้น มือเล็กถือตะกร้าสมุนไพรที่เพิ่งเก็บได้ นางชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นก้อนขนสีขาวปุกปุยที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหน้า เมื่อนางสืบเท้าเข้าไปใกล้ จิ้งจอกน้อยก็ขู่ฟ่อในลำคอ ดวงตาสีชาดที่พร่าเลือนจ้องมองนางด้วยความหวาดระแวง และพร้อมจะกัดทุกคนที่เข้าใกล้

"เจ้าจิ้งจอกน้อย..."

หลินโม่ทรุดกายลงนั่งห่างๆ น้ำเสียงของนางแผ่วเบาและอ่อนโยน

"ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้มาทำร้ายเจ้า ดูสิ... บาดแผลนั่นลึกมาก ถ้าหากข้าไม่ช่วย เจ้าคงแย่แน่"

นางวางตะกร้าลงอย่างเบามือ แล้วหยิบขวดหยกขนาดเล็กออกมา จิ้งจอกน้อยพยายามจะถอยหนี แต่ความเจ็บปวดที่บาดแผลทำให้มันต้องล้มตัวลงนอนตัวสั่น

เซี่ยเว่ยในร่างสัตว์เดรัจฉานมองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง สัญชาตญาณของเขาสั่งให้ระวังมนุษย์ แต่กลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรและไออุ่นจากมือนางกลับทำให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด

หลินโม่ยื่นมือออกไปช้าๆ นางไม่ได้สัมผัสตัวเขาในทันที แต่ใช้วิธีพูดคุยไปเรื่อยเปื่อย เพื่อสร้างความคุ้นเคย

"หิวหรือไม่? ในตะกร้าของข้ามีผลไม้ป่าติดมาด้วย... เจ้าคงเจ็บมากสินะ ใครกันช่างใจร้ายทำกับเจ้าได้ถึงเพียงนี้?"

เมื่อนางเริ่มแตะสมุนไพรลงบนแผล เซี่ยเว่ยสะดุ้งสุดตัวและพยายามงับมือของนาง แต่หลินโม่เพียงแค่ชะงักไปเล็กน้อย และไม่ได้ดึงมือออก

"โอ๊ย... ไม่เป็นไรนะ ข้าแค่จะทำความสะอาดบาดแผลให้เจ้า อาจจะเจ็บบ้าง เจ้าต้องอดทนหน่อยนะ... ดีแล้ว... เก่งมาก"

น้ำเสียงของนางนุ่มนวลราวกับเสียงเพลงกล่อมเด็ก ความเจ็บปวดจากฤทธิ์กระบี่อาคมที่แผดเผาเริ่มทุเลาลงเพราะสมุนไพรชั้นเลิศที่นางค่อยๆ บรรจงทาลงไปบนแผลด้วยความระมัดระวัง

จิ้งจอกน้อยจ้องมองใบหน้าที่ก้มลงมาใกล้อย่างไม่วางตา ความรู้สึกอุ่นซ่านแสนประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ก่อตัวขึ้นในอก เขาเห็นเพียงความเมตตาและจิตใจอันบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมใดๆ

"เสร็จแล้ว..." หลินโม่ยิ้มกว้างจนมุมหางตาคว่ำลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ขณะที่นางพันแผลด้วยผ้าสะอาดที่ฉีกมาจากชายแขนเสื้อของตนเอง

"เจ้าพักรักษาตัวที่นี่ก่อนเถิด รอให้หายเจ็บค่อยหาทางกลับป่าของเจ้า... ข้าจะเป็นคนดูแลเจ้าเอง ไม่ต้องกลัวนะ"

นางนั่งลงข้างๆ เขา ใช้ฝ่ามือลูบหัวจิ้งจอกน้อยอย่างแผ่วเบา เซี่ยเว่ยหยุดเกร็งตัวลงในที่สุด เขาค่อยๆ วางคางลงบนอุ้งเท้า จ้องมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหญิงด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความหวาดระแวง กลายเป็นความจงรักภักดีที่ฝังรากลึกลงไปในจิตวิญญาณ

แต่ทว่าในความทรงจำนั้น ยังมีคนอีกผู้หนึ่งก้าวเข้ามา

คุณชายน้อยเฟิ่งอวี้ที่วางท่าสูงส่งยืนอยู่เบื้องหลังเงาไม้ แววตาที่เหลือบมองจิ้งจอกน้อยมีเพียงความรังเกียจ

“หลินโม่ เจ้าจะเก็บขยะสกปรกเข้าบ้านไปเพื่ออะไรกัน? เดรัจฉานหน้าขนตัวนี้ ในวันข้างหน้ามันเติบใหญ่ขึ้น ก็มีแต่จะแว้งกัดเจ้าให้เจ็บตัวเจ็บใจ”

ถ้อยคำดูหมิ่นเหยียดหยามนั้น ไม่ได้ทำให้เซี่ยเว่ยโกรธแค้นเท่ากับความรู้สึก ที่หลินโม่กำลังถูกชักจูงโดยคนหน้าซื่อใจคดผู้นั้น

แดดอ่อนยามสายเล็ดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในเรือนบูรพา กลิ่นหอมบางเบาของสมุนไพรบำรุงเลือดลมคละคลุ้งไปทั่วห้อง

หลินโม่นั่งพิงหมอนปักลายบุปผามงคล ใบหน้างามซีดเซียวกว่าปกติ รอยแดงช้ำจางๆ ที่มุมปากยังคงเด่นชัด นางขยับตัวไปมาอย่างเกียจคร้าน เนื่องจากต้องนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานานหลายชั่วยาม

สาวใช้คนสนิทนามว่า ชุนเถา กำลังประคองถ้วยยา บังเอิญเหลือบไปเห็นร่างเงาตะคุ่มที่หน้าประตู พลันรีบวางถ้วยยาลงแล้วถอยกรูดไปหลบอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นท่าทีฉุนเฉียวของผู้มาใหม่

ปัง!

ประตูเรือนถูกผลักออกอย่างแรง ท่านผู้เฒ่า หลินเทียนซือ ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ไม้เท้าหัวมังกรในมือกระแทกพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงสั่นสะเทือน

"ไม่ต้องแกล้งป่วยแล้ว!"

เสียงตะคอกแหบพร่าดุจเสียงหินบดกันของท่านผู้เฒ่าหลินเทียนซือทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ

หลินโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งบิดขี้เกียจเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้ออย่างสมบทบาท นางลุกขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง แม้ใบหน้าจะยังดูอิดโรย ทว่าแววตากลับดื้อรั้นไม่ยอมคน

"ข้ายอมแต่งงานตามคำสั่งแล้ว ท่านปู่ยังจะไม่พอใจอะไรอีก?"

โป๊ก!

เสียงไม้เท้าหัวมังกรเคาะลงบนกะโหลกศีรษะของหลินโม่ดังสนั่น นางร้องอุทานพลางลูบจุดที่ถูกตีด้วยความเจ็บใจ

"ท่านปู่!"

"ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาพูดกับข้าแบบนี้รึ!"

หลินเทียนซือมือไม้สั่นระริก ดวงตาสีขุ่นมัวที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับร้อยปี วาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ หนวดเคราสีขาวโพลนกระตุกเป็นพัก ๆ

"ในคืนเข้าหอ แทนที่จะร่วมบำเพ็ญคู่กับเจ้าบ่าว เจ้ากลับพาพวกเขาไปถล่มลานประลองหินศิลาศักดิ์สิทธิ์จนราบเป็นหน้ากลอง! เจ้าคิดจะให้คนทั้งแผ่นดินประณามตระกูลหลินว่าเลี้ยงดูแต่ลูกหลานไร้ค่า!"

"นั่นมันเหตุสุดวิสัย ท่านปู่ก็รู้ดีว่าข้าตกอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดเพียงใด"

หลินโม่กะพริบตาปริบ ๆ ปั้นหน้าใสซื่อเรียกร้องความเห็นใจ

เกิดเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ หากไม่กล่าวโทษผู้อื่นเพื่อเอาตัวรอดในเวลาคับขัน นางคงสิ้นชื่อไปนานแล้ว