ของขวัญชิ้นแรกสำหรับเจ้าและพวกมัน

“ข้าเป็นมารแล้วอย่างไร เจ้าไม่มีสิทธิ์รังเกียจสามีที่แท้จริง และโดยชอบธรรมของเจ้า หลินโม่”  

ท่ามกลางความมืดมน รอยแยกของผืนดินเริ่มแคบลงทุกขณะ แต่เสียงตะโกนด้วยความเดือดดาลของบุรุษทั้งสามจากด้านบนยังคงดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ

“หลินโม่ ! เจ้าอยู่ที่ไหน?” เสียงของสือถงเต็มไปด้วยความร้อนรน ในยามนี้เขาไม่สงวนท่าทีเยือกเย็นของเจ้าเมืองผู้ครองสองแคว้นโดยสิ้นเชิง

ทันทีทันใด เปลวไฟสีเทาเงินก็ลุกพรึ่บขึ้นมาจากซอกหลืบของเหวลึกเบื้องล่าง

เฟิ่งอวี้หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากอ่อนนุ่มของหลินโม่เป็นเชิงสั่งให้นางเงียบ เขาจงใจประทับจูบลงบนไหล่มนผ่านรอยแยกของชุดเจ้าสาวที่หลุดลุ่ยจากการต่อสู้ สัมผัสนั้นแฝงความหื่นกระหายและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย

“ดูสิ... สุนัขรับใช้ของเจ้ากำลังกระวนกระวาย” เขาเอ่ยพลางลูบไล้ต้นแขนขาวเนียนของนางด้วยความจาบจ้วง

“อยากให้ข้ากำจัดพวกมันทิ้งเสียตอนนี้เลย หรือจะให้ข้าแสดงให้พวกมันเห็นว่า ใครที่ควรจะเป็นเจ้าบ่าว คืนเข้าหอของเจ้า”

หลินโม่กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความรู้สึกสับสนแล่นพล่านดุจคลื่นพายุในใจ นางรู้ดีว่าเฟิ่งอวี้ในยามนี้อันตรายเกินกว่าจะรับมือได้เพียงลำพัง ทว่าท่ามกลางความโกรธแค้น ความรักลึกซึ้งในอดีตที่นางเคยมีต่อเขา คู่หมั้นที่นางเคยเฝ้ารอ กลับสั่นคลอนหัวใจของนางอย่างน่ารังเกียจ

“อย่าทำร้ายพวกเขา”

นางเค้นคำพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ร่างกายจะสั่นสะท้าน

“โอ้ เจ้ารักพวกมันถึงเพียงนี้เชียวรึ?”

เฟิ่งอวี้แสยะยิ้ม เขาจับปลายคางของนางเชิดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด หลินโม่เห็นความบ้าคลั่งวาวโรจน์อยู่ในดวงตาคู่นั้น มันคือไฟแค้นและตัณหาที่ปะปนกันจนมั่วซั่ว

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ต้องชดเชยให้ข้าอย่างสาสม เสียสละตัวเจ้าให้ข้า แล้วข้าอาจจะเมตตาปล่อยให้พวกมันตายอย่างไม่ทรมาน”

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้โต้ตอบ เฟิ่งอวี้บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างป่าเถื่อน รสสัมผัสที่รุนแรงและฉาบฉวยนั้น ทำให้หลินโม่รู้สึกราวกับวิญญาณจะแตกสลาย นี่ไม่ใช่การจูบ นี่คือการเหยียดหยามและทิ้งตราบาปแห่งความอัปยศไว้บนร่างกายของนาง

ฝ่ามือข้างหนึ่งของเฟิ่งอวี้ตรึงท้ายทอยของหลินโม่ไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างกระชากสาบเสื้อสีแดงชาดจนฉีกขาด เผยให้เห็นผิวขาวผ่องราวกับน้ำนมที่สั่นระริก

“อยากเห็นนักใช่ไหม?”

เขาเอ่ยด้วยเสียงก้องกังวาน จงใจก้มลงไปบดจูบหลินโม่ ท่ามกลางสายตาของเหล่าสามี จูบนั้นแสนป่าเถื่อนและจาบจ้วง ลิ้นร้อนพยายามแทรกเข้าไปควานหาความหวานของสตรีที่ควรเป็นของตน

เสียงจูบที่ดุเดือดและเสียงครางอู้อี้ที่หลุดรอดจากลำคอของหลินโม่ ช่างเป็นดนตรีที่บาดลึกหัวใจของชายทั้งสาจนถึงขีดสุด

“ไอ้สารเลวเฟิ่งอวี้ !”

เซี่ยเว่ยคำรามลั่น ร่างของเขากลายเป็นเงาสีดำทะมึน พลังปราณสีเลือดระเบิดออกจากตัวจนลานประลองเริ่มพังทลายลง

จินฝานที่ปกติสุขุมเยือกเย็น บัดนี้ดวงตากลับกลายเป็นสีทองอำพันด้วยโทสะ กระบี่ในมือระเบิดพลังเซียนจนเกิดเป็นสายฟ้าฟาดฟันลงมายังร่างของเฟิ่งอวี้

“ถอยห่างจากนาง !”

ในขณะที่สือถงใช้พลังปราณพื้นหินศิลารอบลานประลองแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เพื่อหวังจะสยบศัตรู ทว่าเฟิ่งอวี้กลับสะบัดชายเสื้อสร้างเกราะมารขึ้น ต้านทานแรงปะทะจากพลังของทั้งสามคนเอาไว้

ในจังหวะที่ฝุ่นควันบดบังสายตา เฟิ่งอวี้ก้มลงกระซิบที่ข้างหูหลินโม่ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“นี่เป็นเพียงของขวัญชิ้นแรก ยังมีเรื่องให้เจ้าและพวกมันต้องเจ็บปวดอีกมาก”

เฟิ่งอวี้ผละจากนางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลายร่างเป็นกลุ่มควันสีดำสนิทถอยร่นกลับเข้าสู่เงามืดที่ก้นบึ้งของเหวลึกใต้ลานประลองที่แตกออก เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตทิ้งท้ายไว้ ก่อนความมืดจะกลืนกินทุกสิ่งจนสิ้น

ซากปรักหักพังของลานประลองยังคงคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและพลังปราณที่แตกสลาย เซี่ยเว่ยพุ่งผ่านกลุ่มควันที่ยังไม่จางหาย โดยไม่ได้ชายตามองสือถงหรือจินฝานที่ยืนคุมเชิงกันอยู่แม้แต่น้อย มือหนาที่สั่นนิด ๆ โอบประคองร่างของหลินโม่ขึ้นมาแนบอก สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดป่ายรอยแดงฉานบนลำคอระหง

หลินโม่เงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรง เพื่อมองสบตากับบุรุษที่จ้องมองนางด้วยความห่วงใย ลึกเร้นในแววตาของเขามีไฟโทสะที่ถูกกดทับด้วยความอดกลั้นมาเนิ่นนาน นางรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น กลิ่นป่าสนที่คุ้นเคยราวกับเงาของอดีตที่หวนคืน

ขณะที่ปลายนิ้วของเซี่ยเว่ยแตะลงบนผิวของนาง ความคิดในหัวของเขากลับย้อนไปสู่ช่วงเวลาเมื่อสิบปีก่อน

ณ สถานที่เร้นลึกหลังหุบเขาเหลียงซาน

แสงสีทองยามเย็นลอดผ่านหมู่แมกไม้ในป่าวิญญาณ ทอดเงาลงบนร่างจิ้งจอกสีขาวพิสุทธิ์ที่กำลังหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหญ้า ขนสีขาวที่เคยเงางามบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากกระบี่อาคม เซี่ยเว่ยพยายามเค้นพลังปราณเพื่อคืนร่างมนุษย์ ทว่าบาดแผลนั้นสาหัสเกินไป เขาทำได้เพียงนอนนิ่ง ขดตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและระแวดระวังภัยจากรอบด้าน

มีเสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบลงบนใบไม้แห้ง ดังใกล้เข้ามา...