ช่างเป็นคืนเข้าหอที่ตื่นเต้นนัก

หลินโม่นั่งตัวเกร็ง แผ่นหลังตั้งตรง มือทั้งสองกำชายแขนเสื้อไว้แน่น ความหยิ่งผยองของบุรุษทั้งสามทำให้นางสะอิดสะเอียน ทว่านางก็รู้ดีว่า หากนางไม่จัดการกับความโอหังของพวกเขาเสียแต่เนิ่น ๆ ชีวิตหลังจากนี้ของนางคงไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น

"หากพวกท่านอยากได้พลังปราณจากข้า"

หลินโม่เอ่ยขึ้น เสียงของนางกังวานและเด็ดเดี่ยว "ก็จงจำไว้ว่า ข้ามิใช่นางคณิกาที่พวกท่านจะมาแย่งชิงกันเยี่ยงสิ่งของ... หากคิดจะร่วมบำเพ็ญคู่กับข้า ก็จงแสดงให้เห็นว่า พวกท่านมีปัญญาพอจะรับมือกับสตรีอย่างข้าได้หรือไม่"

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง หลินโม่ไม่คิดจะรอให้โชคชะตาของนางถูกกำหนดโดยน้ำมือของบุรุษหน้าไหน นางปลดมงกุฎไขมุกอันหนักอึ้งออกแล้วดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงชาดทิ้งลงกับพื้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามประดุจนางพญา

ชั่วพริบตาที่อาภรณ์สีแดงเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าอันเป็นที่กล่าวขาน

คิ้วใบหลิว ดวงตากลมโตแฝงแววทระนงดั่งนางหงส์ ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกในฤดูเหมันต์ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดสดฉ่ำราวกับผลอิงเถาที่เพิ่งเก็บเกี่ยว ความงามของนางช่างบาดลึกและเย้ายวนใจเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะครอบครอง แม้แต่จินฝานผู้ได้รับสมญานามว่าเป็นบุรุษน้ำแข็งหมื่นปี ยังเผลอชะงักงัน

ไม่ปล่อยให้สถานการณ์ยืดเยื้อ หลินโม่ฉวยกระบี่เล่มบางที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนออกมา ความคมกริบของมันสะท้อนแสงโคมไฟจนเกิดประกายวาบ

“ฮูหยิน... เจ้าคงไม่ได้คิดจะสังหารสามีในคืนเข้าหอใช่หรือไม่?”

เซี่ยเว่ยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขามิได้มีความกลัวเกรงแม้แต่น้อย กลับยิ่งดูตื่นเต้นและกระหายที่จะสยบความพยศของหญิงสาวตรงหน้า

ร่างสูงใหญ่กำยำราวกับบุรุษหยกที่ถูกขัดเกลาจนงดงามของเซี่ยเว่ยเปิดเปลือยแผงอกกว้าง เผยให้เห็นมัดกล้ามตึงแน่นดั่งเหล็กไหลที่เต้นเร้าตามจังหวะลมหายใจ ไอสังหารที่พวยพุ่งจากตัวเขามิอาจกลบความดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากดวงตาคมกริบคู่นั้นได้เลย ใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างดุดัน รอยแผลเป็นจางๆ บนโหนกแก้มกลับยิ่งเสริมให้เขามีเสน่ห์เย้ายวนแต่เต็มไปด้วยอันตราย เป็นความงามเยี่ยงสัตว์ป่าที่เลี้ยงไม่เชื่อง

หลินโม่เชิดคางขึ้นดวงตาคมกล้าประดุจประกายกระบี่

“หากพวกท่านต้องการเป็นสามีของข้า ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามีดีพอที่จะเคียงข้างข้าหรือไม่... ข้าจะให้พวกท่านประชันฝีมือกัน ผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายจะต้องประมือกับข้า และหากชนะข้าได้ ข้าจะยอมเข้าพิธีบำเพ็ญคู่ด้วยในคืนนี้”

“ช่างเป็นคืนเข้าหอที่ตื่นเต้นนัก”

สือถงคลี่ยิ้มพราย ดวงตาคู่นั้นกวาดมองร่างอรชรของหญิงสาวอย่างหมายมาด

เขาก้าวออกมาจากเงามืด ยืนตระหง่านด้วยท่าทีมั่นคงดั่งขุนเขาที่ไร้การสั่นคลอน ร่างสูงโปร่งอยู่ในอาภรณ์สีแดงเข้มที่ขับเน้นให้ผิวขาวจัดดูโดดเด่น สันกรามของเขาคมชัดราวกับแกะสลัก ความเย็นชาที่เขามีต่อโลก ดูราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายแม้ต้องเผชิญหน้ากับความเร่าร้อน เขามีเสน่ห์ที่ดูนิ่ง แต่ลึกซึ้งและเฉียบคม ทุกจังหวะการขยับกายมีความหมายดั่งการเดินหมากที่ไร้ความผิดพลาด

“แต่ฮูหยิน ด้านนอกยังมีแขกเหรื่อเต็มเรือน ทำเรื่องเอิกเกริกเช่นนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสม”

จินฝานเอ่ยปรามน้ำเสียงเคร่งขรึม ทว่าในแววตายังคงซ่อนความหลงใหลในความกล้าหาญของนางไว้อย่างมิดชิด

บุรุษผู้นี้มีความงามล้ำเลิศราวกับภาพวาดจากสวรรค์ ใบหน้าของเขาสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ กลิ่นอายเซียนผู้ตัดกิเลสแผ่ออกมา ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีความลุ่มลึกที่ยากจะหยั่งถึง เสน่ห์ของเขาคือความสะอาดบริสุทธิ์ที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของวิชาอาคมเร้นลับ ราวกับดอกบัวขาวที่ซ่อนหนามคมกริบไว้ใต้กลีบอันอ่อนโยน

การเผชิญหน้ากับสามสามีพร้อมกันในคราแรก ทำเอาหลินโม่หัวใจสั่นจนแทบจะหลงลืมเรื่องสำคัญ

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น... ด้านหลังหุบเขามีลานประลองลับ นอกจากพวกเราสี่คน ย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้”

สิ้นคำกล่าว ร่างอรชรในชุดเจ้าสาวก็สะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว หน้าต่างไม้ฉลุลายก็เปิดอ้าออกด้วยแรงพลังปราณแฝงเร้น หลินโม่ย่างเท้าเพียงสามก้าว ท่วงท่าของนางพลิ้วไหวราวกับสายลมที่ไร้ร่องรอย ทะยานออกไปสู่ความมืดมิดของยามราตรีดุจวิหคเพลิง

“วิชาสามก้าวเหินนภา”

ชายหนุ่มทั้งสามอุทานขึ้นพร้อมกันด้วยความตื่นตะลึง วิชาตัวเบาชั้นสูงที่สาบสูญไปนานนับร้อยปีบัดนี้ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา ไม่รอช้า ทั้งสามรีบใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานตามเงาร่างสีแดงเพลิงของเจ้าสาวออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่ยังคงอวลอยู่ในห้องหอที่ว่างเปล่า

ณ สุดขอบหุบเขาเหลียงซานฝั่งตะวันตก พื้นที่ลับตาที่ถูกโอบล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านดุจกำแพงธรรมชาติอันหนาทึบ บดบังสายตาจากโลกภายนอกไว้อย่างมิดชิด ทว่าเมื่อก้าวล่วงเข้าไปภายใน กลับปรากฏทัศนียภาพที่งดงามอลังการ ราวกับหลุดเข้าไปในแดนเทพ

ลานประลองหินศิลาโบราณมิได้มืดมิดเช่นโลกภายนอก ทว่ากลับสว่างไสวด้วยแสงนวลตาจากหินปราณเลอค่าที่ฝังรากลึกอยู่ทั่วบริเวณ กระแสพลังปราณแห่งชีวิตมหาศาลไหลเวียนอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับว่าผืนดินแห่งนี้มีชีวิตและพร้อมจะโอบอุ้มเหล่าผู้ฝึกตนให้บรรลุวิชาขั้นสูงเข้าสู่ทำเนียบเซียน

บนแท่นหินหยกใจกลางลานกว้าง หลินโม่ในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงนั่งไขว้ขาอย่างสง่างาม ท่วงท่าของนางเต็มไปด้วยความถือดีและหยิ่งผยองราวกับองค์หญิงผู้ครองบัลลังก์เทพ แสงจากหินปราณส่องกระทบใบหน้างดงามไร้ที่ติของนางให้ยิ่งดูเปล่งประกาย ผิวพรรณขาวเนียนตัดกับอาภรณ์สีชาดขับเน้นความงามที่สามารถสยบทุกสรรพสิ่งให้ยอมศิโรราบอยู่แทบเท้า บรรยากาศรอบกายของนางเงียบสงัดราวกับห้วงมหาสมุทรที่รอเวลาคลุ้มคลั่ง

[1] ยามซวี  เริ่มนับตั้งแต่เวลา 19.00 – 21.00 น.