Se connecterPartager
ลีลาสวาทของปีศาจอสรพิษ
Date de publication:
2026-06-21 06:46:02“ยังมีหน้ามาแก้ตัว หากเจ้าไม่ก่อไฟ จะมีควันได้อย่างไร !”
หลินเทียนซือมือไม้สั่นระริก ปลายไม้เท้าชี้หน้าหลานสาวด้วยความขุ่นเคือง "ท่านประมุขหลิน..." สุ้มเสียงนุ่มลึกแต่เปี่ยมด้วยอำนาจดังแทรกขึ้นอย่างถูกจังหวะ จินฝานในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ราวกับไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ก่อเหตุเมื่อคืน ก่อนจะประสานมือคารวะท่านผู้อาวุโสด้วยกิริยาที่ไร้ที่ติ "เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของหลินโม่ผู้เดียว" ตามมาด้วยสือถงที่ก้าวเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตาซ่อนความเด็ดขาดไว้ "ต้นสายปลายเหตุ สืบเนื่องมาจากพวกเราทั้งสี่ ได้ตกลงกันว่าจะประลองฝีมือเพื่อวัดความแข็งแกร่ง... เป็นการคัดเลือกสามีเอกที่เหมาะสมที่สุดให้แก่หลินโม่" เชี่ยเว่ยที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยท่าทางเสเพล แววตาคู่นั้นเย็นเยียบเมื่อเอ่ยขึ้น "ผู้ที่ทำลายลานประลองเสียหาย จนเกือบเอาชีวิตพวกเราทุกคน... คือจอมมารเฟิ่งอวี้" เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลินเทียนซือที่กำลังเกรี้ยวกราดกลับชะงักงันราวกับถูกแช่แข็ง สีหน้าของท่านผู้อาวุโสเปลี่ยนจากแดงเป็นซีดเผือดในพริบตา ร่างชราสั่นสะท้านจนไม้เท้าหัวมังกรแทบจะหลุดจากมือ บทที่ 4 วิถีแห่งจอมมาร ในวังมารที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยม่านอาคมลวงตา หอมฟุ้งด้วยกลิ่นกำยานปลุกกำหนัด ห้องโถงกว้างประดับประดาด้วยไข่มุกราตรีและอัญมณีล้ำค่า เฟิ่งอวี้ในอาภรณ์สีขาวปักลวดลายเมฆมงคล ถือจอกสุรานั่งเอนหลังอยู่บนบัลลังก์ทองคำ รูปลักษณ์ของเขาสง่างามและสูงส่งดุจองค์ชายรัชทายาทแห่งแดนสวรรค์ ทว่าเบื้องล่างมีสาวงามนับร้อยนอนทอดกายแสดงกิริยายั่วยวน ราวกับนางคณิกาในหอโคมเขียว สตรีในอาภรณ์สีแดงชาดเนื้อบางเบาดุจปีกจักจั่นลุกขึ้น เอี๊ยมบังทรงที่นางสวมใส่แทบไม่อาจปิดบังยอดอกที่ชูชันท้าทายสายตา นางย่างกรายไปยืนเบื้องหน้าเฟิ่งอวี้ช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวลูบไล้จากเอวคอดลงไปทีเรียวขาอ่อน ก่อนจะโยกย้ายสะโพกผายเป็นจังหวะเชื่องช้า เย้ายวนดั่งปีศาจแมวที่กำลังยั่วสวาท ร่างอ้อนแอ้นค่อย ๆ โน้มกายลงไป บั้นท้ายอวบอัดภายใต้กระโปรงยาวกรุยกรายนั้นไม่มีอาภรณ์ชิ้นใดปกปิด ทำให้เฟิ่งอวี้มองเห็นกลีบเนื้อสีชมพูระเรื่อที่ปลิ้นทะลักออกมาจากง่ามขาทางด้านหลังของนางอย่างชัดเจน แค่วก ! เขากระชากอาภรณ์นางจนขาดวิ่นแล้วเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี มือหนายื่นออกไปสัมผัสรอยแยกที่เปียกชื้นของนางอย่างจาบจ้วง “อ๊า... องค์ชาย...” นางเอี้ยวตัวมามองเขา ส่งเสียงครางโหยหวนพร้อมกับยั่วยวนด้วยการกระดกบั้นท้ายสวนรับนิ้วแกร่งที่จ้วงแทงเข้ามาในช่องทางกระหายสวาท ใบหน้าด้านข้างของนางดูละม้ายคล้ายกับหลินโม่ถึงหกส่วน ความงามที่หาได้ยากนี้กระตุ้นอารมณ์ดิบในกายเฟิ่งอวี้ให้ลุกโชน “เจ้าชื่ออะไร” “หม่อมฉันชื่อ ร่านร่าน เพคะ” ร่านร่านผู้มีเรือนร่างอวบอิ่มอย่างที่บุรุษทุกคนปรารถนา ทรุดกายลงคุกเข่าอยู่ตรงกลางระหว่างขาของเฟิ่งอวี้ นางใช้ทรวงอกอวบใหญ่บดเบียดกับเครื่องเพศของเขาอย่างรุ่มร้อน เฟิ่งอวี้จงใจใช้นิ้วที่ชุ่มไปด้วยน้ำกามสอดแทรกเข้าสู่ริมฝีปากนาง เพื่อให้นางได้ลิ้มลองรสชาติความใคร่ของตนเอง ร่านร่านไม่ทำให้เขาผิดหวัง นางทั้งดูดทั้งเลียปลายนิ้วของเขาอย่างหิวกระหาย “เจ้าร้อนแรงมาก ร่านร่าน” “องค์ชายเพคะ หม่อมฉันอยากกลืนกินท่าน...” ร่านร่านลูบไล้ไปตามเป้ากางเกงของเขา แววตาที่ช้อนมองเปี่ยมไปด้วยความต้องการที่ไร้ขีดจำกัด เฟิ่งอวี้หัวเราะในลำคอเพียงแผ่วเบา เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียวอาภรณ์บนร่างก็ปลิดปลิวหายไปในอากาศ ร่านร่านโถมกายเข้าไปแนบชิด ใช้ทรวงอกอวบอัดหนีบแก่นกายของเขาไว้แน่น ก่อนจะก้มลงละเลียดเลียส่วนหัวบานร่า แล้วครอบครองมันไว้จนเต็มปากเต็มคำ เขากดศีรษะนางลง พลางกระดกกระเด้าแทงสวนเป็นจังหวะ เอ็นร้อนท่อนใหญ่ทะลวงลึกเข้าไปในลำคอของนางจนมิดโคน ร่านร่านไม่ยอมจำนนโดยง่าย นางพยายามโยกศีรษะรูดรั้งความเป็นชายของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย “ซี๊ดดด... ร่านร่าน... ปากของเจ้า... ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ” เฟิ่งอวี้ครางกระเส่า ใช้มือทั้งสองข้างจับศีรษะของนางไว้ ก่อนจะรัวสะโพก กระแทกกระทั้นองคชาตแทงสวนขึ้นไปไม่ยั้ง “อื้ออออ....” ร่านร่านหลับตาพริ้มร้องครางอู้อี้ ร่างกายสั่นสะท้านดุจใบไม้ต้องลม ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนน้ำรักเอ่อล้นออกมาจากช่องทางสวาทที่ร้อนผ่าว ไหลหยดลงบนพื้นศิลา เปียกเป็นวงใหญ่ เหล่าสาวงามที่เฝ้ามองทั้งคู่อยู่เบื้องล่างต่างตกอยู่ในวังวนแห่งกามตัณหา มือเรียวบางบีบนวดทรวงอกอวบอัดของตนเองอย่างบ้าคลั่ง มืออีกข้างสอดแทรกเข้าไปปรนเปรอความใคร่ในกายตน พลางจินตนาการถึงคำลวงอันหอมหวาน ว่าหากใครสามารถตั้งครรภ์มังกรได้ นางจะได้เป็นพระชายาแห่งเง็กเซียนฮ่องเต้ในอนาคต ความปรารถนาอันแรงกล้านี้ผลักดันให้พวกนางกระทำตัวไร้ยางอาย บางคนถึงขั้นลงมือเปลื้องผ้าจนเปลือยเปล่า สายตาร่านราคะจ้องมองเฟิ่งอวี้ดุจสัตว์ร้ายหิวโหย ขณะที่นอนถ่างขา บดขยี้เนินเนื้อสามเหลี่ยมของตนอย่างไม่ออมแรง
Dernier chapitre
โฉมงามกับสามสามี สมสู่สี่ประสาน 4/4
หลินโม่ร้องครางเสียงหลง เมื่อรวงรักที่เพิ่งเสร็จสมและยังขมิบตอดตุบ ๆ ถูกลำเอ็นดุดันล่วงล้ำซ้ำสอง"โม่เอ๋อร์... คืนนี้ข้าจะเป็นคนเปิดทางลับให้เจ้าเอง"ไม่เพียงเอ่ยคำหวาน เซี่ยเว่ยยังสอดปลายนิ้วหนาแทรกผ่านเข้าไปในรอยจีบดอกเบญจมาศสีชมพู ที่ไม่เคยมีผู้ใดกล้ำกรายบุกรุกมาก่อน"อ๊ายยย!"ความอึดอัด คับแน่น และเสียวแปลบที่พุ่งวาบขึ้นมาจากทวารลับ ทำเอาหลินโม่สะดุ้งเฮือก สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง สายตาเร่าร้อนสามคู่มองจ้องอยู่ที่รูจีบดอกเบญจมาศของนางที่ถูกนิ้วแกร่งแหวกขยาย ควบคู่ไปกับกลีบเนื้ออวบอูมด้านหน้าที่ขมิบตอดท่อนลำของเซี่ยเว่ยจนเนื้อนวลหุบปลิ้นเผยิบผยาบไม่หยุด"เจ็บหรือไม่?" เซี่ยเว่ยกระซิบถามเสียงแหบพร่าด้วยความคลั่งรัก"มะ... ไม่เจ็บ..."นางบิดเอวส่ายสะโพกตอบรับอย่างทรมานระคนซาบซ่าน สองเต้าอวบอิ่มเด้งกระเพื่อมไหวโยนขึ้นลงตามแรงกระแทกกระทั้นอันดุเดือดของเทพอสูรหนุ่ม ที่หวดสะโพกเข้าใส่ร่องรักของนางอย่างไม่คิดออมแรงเซี่ยเว่ยอาศัยน้ำกามที่ลื่นไหลสาดกระเซ็นออกมาจากช่องทางรักด้านหน้า สอดนิ้วเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งนิ้วเพื่อเบิกทาง ขยับวนคลึงช้า
โฉมงามกับสามสามี สมสู่สี่ประสาน 3/4
"ข้ากลับรู้สึกว่า... กาลเวลาช่างเชื่องช้าเหลือทน"เรือลำใหญ่ยังคงลอยเอื่อยไปตามกระแสธาร แสงอัสดงยามเย็นค่อย ๆ ย้อมผืนนภาและผิวน้ำให้กลายเป็นสีทองอำพันอร่ามตาภายหลังผลัดเปลี่ยนกันไปชำระล้างกาย สือถง เซี่ยเว่ย และจินฝาน ต่างออกไปนั่งล้อมวงร่ำสุราอยู่ตรงชานระเบียงเรือ ปล่อยให้หลินโม่ได้มีเวลาส่วนตัวเพื่อตระเตรียมกายใจภายในของเรือล่องลำนี้ มีห้องนอนใหญ่โอ่โถงเพียงห้องเดียว ตั่งเตียงและเครื่องเรือนทุกชิ้นล้วนถูกจัดวางไว้อย่างกว้างขวาง ประหนึ่งจงใจรังสรรค์ขึ้นเพื่อรับรองคนทั้งสี่โดยแท้ทว่ายิ่งตระหนักรู้ว่าค่ำคืนนี้ตนเองจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใด หลินโม่ยิ่งใจเต้นระทึกหวั่นไหว นางทอดกายนอนแช่ในน้ำเย็นฉ่ำอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยาม หวังดับความกระสับกระส่ายในอก ทว่าผิวกายกลับยิ่งร้อนรุ่มวูบวาบจนไม่อาจสงบใจ ในที่สุดนางจำต้องลุกขึ้นจากอ่าง สวมอาภรณ์แพรบางเบาแนบเนื้อครั้นสายตาเหลือบไปเห็นตำรารักโบราณเล่มนั้น ที่ใครบางคนจงใจนำมาวางไว้บนโต๊ะคันฉ่อง นางก็รู้สึกคันไม้คันมือ อดรนทนไม่ได้ จนต้องหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอีกคราทว่าเพียงกวาดสายตาอ่านภาพลีลาและท่วงท่าส
โฉมงามกับสามสามี สมสู่สี่ประสาน 2/4
สือถงคลี่ยิ้มพราย พลางสะบัดกางพัดหยกในมืออย่างสง่างาม"ภรรยาคิดถึง มีหรือที่สามีจะไม่รีบมาปรนนิบัติ""ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้นเสียหน่อย" หลินโม่ปรายตามองค้อน"ไม่ต้องเอ่ยปาก สายตาของเจ้าก็ฟ้องความจริงหมดสิ้นแล้ว"เซี่ยเว่ยหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ นัยน์ตาสีฟ้าเทาทอดประกายขบขันพลางก้าวเข้ามาแทรก "วันนี้อย่าเพิ่งตั้งท่าวิวาทกันเลย พวกเราตระเตรียมสิ่งที่น่าสำราญใจไว้ให้เจ้าแล้ว"จินฝ่านซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังในอาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ คลี่ยิ้มบางที่มุมปากอย่างรู้ทัน"ไปกับพวกเราเถิด""ไปที่ใด?""ล่องเรือ"สามเสียงประสานตอบรับแทบจะเป็นจังหวะเดียวณ แม่น้ำรั่วซี...ผืนวารีกว้างใหญ่ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามแนวผา เรือล่องลำใหญ่ลอยเอื่อยช้าไปตามกระแสธาราใสเย็น สองฟากฝั่งโอบล้อมด้วยทิวเขาสูงชันที่ปกคลุมด้วยแมกไม้เขียวขจี ผิวน้ำสะท้อนประกายแดดระยิบระยับดั่งเกล็ดแก้ว ไกลออกไปมีสายน้ำตกเล็ก ๆ ไหลลดหลั่นลงมาจากหน้าผาหิน เสียงน้ำกระทบแก่งหินดังก้องแว่วหวานประดุจทำนองพิณธรรมชาติหลินโม่นั่งเอนกายอยู่กึ่งกลางลำเรือ
โฉมงามกับสามสามี สมสู่สี่ประสาน 1/4
ครั้นหวนคืนสู่หุบเขาเหลียงซานได้เพียงสามวัน หลินโม่กลับมีท่าทีผิดแผกไปจากเดิม นางยังคงยิ้มแย้มพูดคุยกับบิดาและท่านปู่เช่นเคย หากแต่ในบางครั้ง หญิงสาวกลับทอดสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเรือนนานนับเค่อ ราวกับมีปัญหากลัดกลุ้มบางประการตกตะกอนอยู่ภายในใจหลินเซียวผู้เป็นบิดาสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นก่อนใคร ในยามดวงตะวันคล้อยต่ำ เขารินน้ำชาร้อนกรุ่นส่งให้บุตรสาวด้วยตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน“โม่เอ๋อร์ ช่วงนี้มีเรื่องใดรบกวนจิตใจเจ้าอยู่หรือ?”หลินโม่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา“ท่านพ่อ... ข้ากำลังสงสัยเรื่องหนึ่ง”ท่านผู้เฒ่าหลินเทียนซือซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกล เงยหน้าขึ้นจากตำราในมือทันที“เรื่องอันใดเล่า?”หญิงสาวนิ่งคิดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสารภาพตามตรง“ข้าศึกษาวิชาแพทย์มานานกว่าสิบปี รู้จักตำรับยามากมาย แม้ไม่กล้าบอกว่าตนเองเป็นหมอเทวดา แต่เรื่องร่างกายและชีพจร ข้าย่อมไม่ควรดูผิด”นางหลุบสายตาลงต่ำ พวงแก้มซับสีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ยามเอ่ยประโยคถัดมา &ldquo
โฉมงามกับสามสามี บทส่งท้ายหลินโม่จินฝาน3/3
จินฝานหอบหายใจกระเส่าด้วยความตื่นเต้น แผงอกกว้างกำยำสะท้อนขึ้นลงด้วยแรงกำหนัด ยอดอกของบุรุษสั่นระริก หลินโม่โน้มกายลงไป บดขยี้ตุ่มเนื้อสีชมพูที่บนอกเขาด้วยปลายนิ้วอย่างหยอกเย้า ก่อนจะก้มลงครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่น ตวัดปลายลิ้นดูดดึงอย่างเร่าร้อน“โม่เอ๋อร์... อย่าทำแบบนี้...”เสียงครางทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอแกร่ง องคชาตที่ฝังลึกอยู่ในกายสาวพลันเหยียดขยายพองโตแข็งยิ่งขึ้นไปอีก หัวหยักบานร่าที่กดกระแทกย้ำจุดกระสันในส่วนลึกของนางจนเต้นตุบ ๆ ร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟ“ท่านพี่... ช่างอ่อนไหวเสียจริง...”นางผละออกจากอกเขา พลางขยับสะโพกกลมกลึงร่อนควงรูดคลึงเป็นวงกลม ปลายนิ้วเรียวกรีดไล้บดขยี้ที่เม็ดเกสรบวมเต่งอย่างจงใจยั่วยวน เพียงชั่วพริบตา รวงสวาทที่บีบรัดตอดหนุบหนับก็หลั่งรินน้ำหวานเหลวใสออกมา อาบชโลมแท่งทวนล่ำสันของชายหนุ่มจนชุ่มโชก“อา... ฮูหยิน... ได้โปรดขยี้สามีให้แหลกลาญเถิด”ใบหน้าหล่อเหลาของจินฝานแดงก่ำไปด้วยแรงกำหนัด เขายกสะโพกขึ้นสู้ สูดปากครางด้วยความเสียวซ่านแทบขาดใจ ยามเมื่อนางโก่งบั้นท้ายขึ้น
โฉมงามกับสามสามี บทส่งท้ายหลินโม่จินฝาน2/3
หลินโม่แย้มยิ้มหวานหยดย้อย นัยน์ตาดอกท้อทอดประกายล้อเลียน"เรื่องเมื่อกลางวัน ท่านพี่คงได้ยินหมดสิ้นแล้วสินะ""อืม""แล้วท่านคิดเห็นอย่างไร?"จินฝานหยุดฝีเท้าลงตรงหน้านาง ร่างสูงโปร่งโน้มลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจปลายกระบี่ทอดมองลึกเข้ามาในดวงตานาง"ข้าคิดว่า ศิษย์ในสำนักคงมีเวลาว่างมากเกินไปกระมัง"หลินโม่หลุดหัวเราะเสียงใส"อย่าได้คาดโทษพวกนางเลย พวกนางเพียงแต่หวังดีต่อท่าน""ข้ารู้..." จินฝานจ้องมองวงหน้าสวยสะคราญของนางอยู่ชั่วครู่ แววตาพลันทอประกายลึกล้ำดุดันขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ"ทว่าเรื่องความลึกซึ้งระหว่างเราสองคน ข้ามิเคยต้องการให้ผู้ใดเข้ามาก้าวก่ายหรือวางแผนแทนข้า"วาจาตรงไปตรงมาอันแฝงความถือสิทธิ์ครอบครอง ทำเอารอยยิ้มของหลินโม่ค่อย ๆ อ่อนละมุนลงฝ่ามืออุ่นหนาของจินฝานเอื้อมออกมา ประคองพวงแก้มเนียนผุดผ่องของนางไว้อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสจากปลายนิ้วส่งผ่านกระแสความร้อนผ่าวแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ"โม่เอ๋อร์...""เจ้าคะ?""ข้าไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องแก่งแย่งแข่งขันกับสือ
โฉมงามกับสามสามี กล่าวโทษผู้อื่นเพื่อเอาตัวรอด
หลินโม่ในวัยเด็กก้าวออกมาจากกลุ่มหมอกเย็นชื้น มือเล็กถือตะกร้าสมุนไพรที่เพิ่งเก็บได้ นางชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นก้อนขนสีขาวปุกปุยที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหน้า เมื่อนางสืบเท้าเข้าไปใกล้ จิ้งจอกน้อยก็ขู่ฟ่อในลำคอ ดวงตาสีชาดที่พร่าเลือนจ้องมองนางด้วยความหวาดระแวง และพร้อมจะกัดทุกคนที่เข้าใกล้"เจ้าจิ้งจอกน
โฉมงามกับสามสามี ของขวัญชิ้นแรกสำหรับเจ้าและพวกมัน
“ข้าเป็นมารแล้วอย่างไร เจ้าไม่มีสิทธิ์รังเกียจสามีที่แท้จริง และโดยชอบธรรมของเจ้า หลินโม่” ท่ามกลางความมืดมน รอยแยกของผืนดินเริ่มแคบลงทุกขณะ แต่เสียงตะโกนด้วยความเดือดดาลของบุรุษทั้งสามจากด้านบนยังคงดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ“หลินโม่ ! เจ้าอยู่ที่ไหน?” เสียงของสือถงเต็มไปด้วยความร้อนรน ในยามนี้เขาไม่
โฉมงามกับสามสามี ชายลึกลับ
หลินโม่กัดริมฝีปากจนเจ็บ นางรู้ดีว่าถูกเขาฉวยโอกาสอยู่บ่อยครั้ง ทว่าในยามที่เขาโอบรัดและไล้สัมผัสผ่านอาภรณ์นั้น ความรู้สึกรัญจวนกลับแล่นปราดเข้าสู่หัวใจอย่างหยุดไม่อยู่ไอ้คนหน้าหนา เจ้าตั้งใจจะทำให้ข้าหวั่นไหวจนเสียสมาธิใช่หรือไม่... นางคิดอย่างเจ็บใจปนหมั่นไส้ แต่ในขณะเดียวกัน นางก็มิอาจปฏิเสธได้
โฉมงามกับสามสามี หมาหยอกไก่
สือถงคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์ ดวงตาคมกล้าของเจ้าเมืองผู้ปกครองสองแคว้นเยือกเย็นทอประกายลึกล้ำ"คำพูดของฮูหยินเปรียบดั่งอาญาสิทธิ์ ทว่าหากจะให้ข้าลงมือกับยอดดวงใจ ข้าก็จำต้องขอให้เจ้าทำตามกฎเดียวกับที่บังคับพวกข้า... ห้ามใช้อาวุธวิเศษ ห้ามใช้อาคมใดๆ ให้คงไว้เพียงฝีมือและกำลังกายที่ติดตัวมาแต่กำเนิ
Vous vous intéresseriez aussi à
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน128.4K Vuesข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.1K Vuesภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.4K Vuesชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน29.3K Vuesทะลุมิติมาพร้อมพรวาจาศักดิ์สิทธิ์ชีวิตนี้ข้าจะรวย
ภัสสพิชชา148 Vuesเมื่อชะตารักย้อนคืน
หนามชมพู2.0K Vuesจากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน2.1K Vuesนักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช
สกุลจาง231 Vues
