ตอนที่6 นางคือตัวเงินตัวทองของบิดา

แค่ก แค่ก แค่ก

เสียงไอถี่ของนายท่านเจ้าของจวนดังออกมาให้ได้ยินทันทีที่หญิงสาวย่างเท้าก้าวเข้ามาภายในบริเวณห้องหนังสือที่เจ้าของจวนมักจะหมกตัวอยู่ในนั้น เรียกว่าอีกฝ่ายแทบจะกินนอนอยู่ที่นี่ นั่นทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยจะดีนัก ภายในอกรู้สึกวูบไหวจนสะท้าน

"ท่านพ่อ"

เสียงเรียกของผู้มาใหม่ทำให้บุรุษทั้งสองที่กำลังหารือกันอย่างเคร่งเครียดหันกลับมามองนางในทันที ด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

"ยัยหนูม่านม่านมาหาพ่อเช่นนี้ เจ้าหายขุ่นเคืองพ่อแล้วหรือ"

บุรุษวัยกลางคนท่าทางใจดีกล่าวกับนางในทันที ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มยินดี

แต่เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มที่อีกฝ่ายส่งมาให้นาง ก็ทำให้เจียงม่านถึงกับชะงักนิ่งงัน รับรู้ได้ว่าหัวใจของนางเต้นแรงขึ้น ความสัมพันธ์และความคุ้นเคยสายหนึ่งโอบรัดนางไว้กับคนตรงหน้า รอยยิ้มของคนผู้นี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับมารดาของนางที่อยู่ในความทรงจำเหลือเกิน และภาพวาดขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ทางด้านหลังของเขา ยิ่งทำให้นางยิ่งรู้สึกมั่นใจ ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นบรรพบุรุษต้นตระกูลทางฝั่งมารดาของนางไม่ผิดแน่ เพราะสตรีในรูปนั้นมีใบหน้าคล้ายคลึงกับมารดาของนางถึงแปดส่วน 

เจียงม่านรวบรวมสติและความตื่นเต้นของตนให้กลับเข้าที่เข้าทาง หันไปทักทายผู้อาวุโสอีกผู้หนึ่ง ผู้ที่เป็นคนสนิทของบิดาและอยู่เคียงข้างบิดาของนางมาอย่างยาวนานด้วยความเคารพ

"ท่านลุงเหวิน"

จากนั้นก็หันไปสนใจผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาของนาง ความห่วงใยฉายชัดในดวงตาของหญิงสาว ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความกังวลและความเหนื่อยล้าที่สะท้อนออกมา ซึ่งมันกระแทกใจของนางจนรู้สึกปวดร้าว ที่ผ่านมาอีกฝ่ายคงจะพบเจอความกดดันและความลำบากมามาก อารมณ์พลุ่งพล่านและความรู้สึกมากมายตีบตันอยู่ในอกของนาง จนรับรู้ได้ถึงขอบตาที่ร้อนผ่าวขึ้น ตอนนี้นางได้คำตอบแล้วว่านางจะไม่ยอมปล่อยให้หอสุราตระกูลเจียงจบสิ้นลง นางจะทำทุกวิถีทางให้หอสุราตระกูลเจียงกลับมาเป็นหอสุราอันดับหนึ่งอีกครั้งให้จงได้

"ท่านพ่อ"

เจียงม่านคุกเข่าลงตรงหน้าของผู้เป็นบิดา ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นทั้งตกใจและประหลาดใจ

นายท่านเจียงตกใจกับการกระทำนั้นของบุตรสาว รีบลุกขึ้นมาพยุงเจ้าของร่างบอบบาง บุตรสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของเขาอย่างรวดเร็ว

"ยัยหนูม่านม่าน ทำอันใดเช่นนี้ ลุกขึ้นเถิด ลุกขึ้นเร็วเข้า"

นายท่านเจียงเอ่ยเร่งบุตรสาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล ไม่เข้าใจว่าทำไมบุตรสาวถึงคุกเข่าต่อหน้าตนเช่นนี้ แต่นางช่างดื้อดึงนักไม่ยอมลุกขึ้นตามการประคองของเขา

"ไม่เจ้าค่ะ ลูกจะไม่ลุก จนกว่าท่านพ่อจะรับปากว่าจะไม่ขายหอสุราของเรา"

ได้ยินคำประกาศอันแน่วแน่นั้น นายท่านเจียงจึงได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า แล้วเอ่ยกับบุตรสาวของตน

"ม่านเอ๋อร์ ลูกอย่าทำเช่นนี้ อย่างไรเราก็ไม่อาจที่จะพลิกฟื้นหอสุราได้อีกแล้ว ไม่สู้ขายมันไปเสีย นำเงินส่วนที่เหลือจากการชดใช้หนี้สิน เก็บเอาไว้สำหรับเป็นสินเดิมของเจ้า ยามเมื่อเจ้าต้องแต่งออกไปจะได้ไม่ลำบาก"

นายท่านเจียงกลัวว่าการรักษากิจการไว้จะยิ่งสร้างปัญหาทางการเงินมากขึ้น เขากล่าวให้นางเข้าใจสถานการณ์ที่ยากลำบากที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้

เจียงม่านน้ำตาคลอเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ตอนนี้คือบิดาของนาง เห็นความรักที่คนตรงหน้ามีต่อผู้เป็นบุตรสาวเอ่อล้นอยู่ในแววตาของเขา

"ท่านพ่อ ลูกรู้ว่าที่ผ่านมาลูกโง่เขลาทำตัวแย่ขนาดไหน แต่ตอนนี้ลูกสำนึกได้แล้ว ท่านพ่อ ท่านให้โอกาสลูกได้แก้ตัวได้หรือไม่เจ้าคะ ให้โอกาสลูกได้ฟื้นฟูกิจการหอสุรา พลิกฟื้นกอบกู้มันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของลูก"

หญิงสาววิงวอนร้องขอ น้ำเสียงและแววตาของนางเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

นางปฏิเสธที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ ในใจนั้นมุ่งมั่นที่จะหาหนทางฟื้นฟูหอสุรา แม้จะต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมายก็ตาม นางเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านสุรานะ เป็นคอสุราตัวยง ทั้งยังมีความรู้อีกมากมาย นางเป็นหญิงสาวที่มาจากโลกอนาคต มาจากโลกที่เจริญล้ำหน้าไปไกลแล้ว นางจะพ่ายแพ้ให้กับผู้คนในยุคนี้ที่ยังไม่ก้าวล้ำได้อย่างไรกัน มันเสียศักดิ์ศรีและเสียหน้าอย่างหาที่ใดเปรียบ

ด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ของบุตรสาว ทำให้หัวใจของนายท่านเจียงอ่อนลง เขาจ้องมองนางอย่างจริงจัง เห็นความตั้งใจที่ลุกโชนในดวงตาคู่นั้นที่เหมือนกับภรรยาผู้ล่วงลับ เปลวไฟแห่งความหวังและความมุ่งมั่นส่องสว่างอยู่ในตัวขอนาง

รอยยิ้มอันอ่อนโยนจึงระบายเต็มใบหน้าของนายท่านตระกูลเจียง

บุตรสาวของเขาโตแล้วจริงๆ

ในที่สุดยัยหนูม่านม่านของเขาก็รู้ความแล้ว และเขาพึ่งจะได้สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของนาง บุตรสาวตัวน้อยของเขาดูอวบอิ่มขึ้น นางดูมีเนื้อมีหนัง มีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิมจนดูแปลกตาไป ซึ่งนางดูงดงามขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก

นั่นจึงทำให้รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจยิ่งฉีกกว้างขึ้น น่าเอ็นดู เป็นเช่นนี้นางช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก

ดังนั้นนายท่านเจียงถงจึงพยักหน้าให้บุตรสาวที่รักของเขา ในดวงตานั้นมีน้ำตาเอ่อคลอ

"ลุกขึ้นเถอะนะ พ่อให้โอกาสเจ้า พ่อจะช่วยเจ้าทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อรักษาหอสุราของเราให้คงอยู่ เราจะเอาชนะและทำให้มันประสบความสำเร็จอีกครั้งด้วยกัน" 

เจียงม่านประทับใจกับคำพูดของบิดาของนางมาก ลุกขึ้นยืนตามการประคองของอีกฝ่าย การสนับสนุนของบิดา ความรู้สึกแห่งความหวัง กำลังใจและความมุ่งมั่นเติมเต็มหัวใจของนาง

"อาเหวินเจ้าเห็นหรือไม่ ยัยหนูม่านม่านของเรารู้ความแล้ว เจ้าช่างเป็นตัวเงินตัวทองของพ่อเช่นดังที่ท่านนักพรตบอกจริงๆ"

"ใช่แล้วขอรับ บ่าวเองก็จะช่วยเหลือนายท่านและคุณหนูอย่างเต็มที่เช่นกันขอรับ"

ท่านลุงเหวินเอ่ยด้วยความยินดีเช่นกัน ในที่สุดตระกูลเจียงก็มีผู้สืบทอด

เจียงม่านมีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เมื่อความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของนาง

เมื่อครั้งที่ร่างนี้อายุครบสิบขวบมีนักพรตผู้ที่กล่าวกันว่ามีญาณวิเศษชื่อเสียงโด่งดัง เป็นที่นับถือของผู้คนในใต้หล้า เดินทางผ่านมาทางเมืองฉาง นักพรตท่านนั้นได้กล่าวว่านางเป็นสตรีผู้มีบุญญาธิการเป็นดั่งตัวเงินตัวทองนำพาให้ตระกูลเจริญก้าวหน้ามั่งคั่งร่ำรวย เป็นบุตรที่จะคอยเกื้อหนุนตระกูล นำพากิจการของตระกูลให้ยิ่งรุ่งโรจน์เจริญก้าวหน้าและงอกงาม มีชื่อเสียงไปทั่วแผ่นดิน

ตัวเงินตัวทองที่นักพรตผู้นั้นกล่าวถึงอาจจะหมายถึงตัวเหี้ยก็ได้

เพราะเจียงม่านผู้นั้นเล่นล้างผลาญจนตระกูลแทบจะล่มจมซะขนาดนี้

ว่าแล้วนางก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยถามผู้เป็นบิดา

"ท่านพ่อเหตุใดจึงได้ปล่อยให้คุณชายสามเว่ยขนทรัพย์สินของเราออกไปมากมายเช่นนั้นเล่าเจ้าคะ"

เจียงม่านเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะหลังจากที่อีกฝ่ายสะบัดหน้าออกไป นางก็ได้ยินอีกฝ่ายร้องสั่งให้คนของตนขนข้าวของมีค่าออกไปอย่าให้เหลือ

"เรื่องนั้นช่างมันเถิด เราเป็นหนี้ก็ย่อมต้องชดใช้มิใช่หรือ อย่างน้อยเขาก็ต้องได้รับดอกเบี้ยบ้าง จะให้หยิบยืมโดยไม่ชำระดอกเบี้ยได้อย่างไร"

นายท่านเจียงเอ่ยบอกบุตรสาวโดยไม่คิดที่จะใส่ใจข้าวของเหล่านั้น เพราะมันมีค่าไม่ได้กึ่งหนึ่งของเงินที่เขาหยิบยืมอีกฝ่ายมาเสียด้วยซ้ำ ทั้งอีกฝ่ายยังไม่เคยทวงถามทั้งที่ผ่านมาเนิ่นนาน จนเป็นเขาเสียเองที่รู้สึกอับอาย หากอีกฝ่ายไม่ยอมรับของมีค่าเหล่านั้นไว้ในครั้งนี้ เขาก็คงจะขายให้กับผู้อื่นแล้วนำเงินไปให้อีกฝ่ายแทน เดิมทีเขาจะมอบของเหล่านั้นเพื่อเป็นดอกเบี้ยให้อีกฝ่าย แต่คุณชายสามเว่ยกลับไม่ยอมรับ บอกเพียงว่าจะให้ราคาอย่างยุติธรรมและหักล้างกับหนี้สิน เขาจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย แต่ใจนั้นตั้งใจเอาไว้แล้ว โดยไม่รู้เลยว่าบุตรสาวของตนนั้นกำลังสาปแช่งอีกฝ่ายตั้งแต่ได้ยินคำว่าดอกเบี้ยแล้ว

หน็อย ไอ้ตี๋อันธพาลหน้าเลือด ขูดเลือดขูดเนื้อกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ อย่าให้ถึงทีของนางก็แล้วกัน