ตอนที่7 รับบทโฉมงามผู้น่าสงสาร

"คุณหนูเจ้าคะ"

เจียงม่านที่กำลังศึกษาประวัติและกรรมวิธีลับการผลิตสุราของตระกูลเจียงอย่างจริงจังมาตลอดหลายวัน ทั้งนางยังเรียบเรียงความรู้เกี่ยวกับการหมักสุราในโลกปัจจุบันไว้มากมายเพื่อมาปรับใช้ให้เข้ากับยุคนี้ เงยหน้าจากตำราตรงหน้า

"มีอันใดหรือลี่ลี่"

ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นคลึงขมับและหัวคิ้วของตน รู้สึกอ่อนล้าไปหมดขณะที่เอ่ยถามอีกฝ่าย

ลู่ลู่เห็นเช่นนั้นก็รีบรินชาน้ำผึ้งชุ่มคอส่งให้ผู้เป็นนาย ก่อนจะบีบนวดไหล่เล็กให้อย่างเอาใจ จนได้รับรอยยิ้มหวานส่งมาให้

"เว่ยฮูหยินมาเยือนเจ้าค่ะ ตอนนี้รออยู่ที่เรือนรับรอง"

ลี่ลี่เอ่ยบอกผู้เป็นนายพร้อมกับเดินเข้ามาจัดอาภรณ์ที่ยับย่นของนายสาวให้เข้าที่

เจียงม่านหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง  

เว่ยฮูหยิน มารดาของเว่ยซีหยวนน่ะหรือ

แล้วดวงตาคู่งามก็ปรากฏประกายระยิบระยับ ดูเหมือนนางจะจมอยู่กับความเคร่งเครียดมาหลายวันแล้วสินะ คงจะได้เวลาผ่อนคลายแล้ว

"ท่านป้ามาอย่างนั้นหรือ ดีจริง"

ที่นางเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเช่นนี้นั่นก็เพราะ เว่ยฮูหยิน ภรรยาเพียงคนเดียวของท่านเจ้าเมืองคือสหายสนิทของมารดานางนั่นเอง ในอดีตทั้งสองเป็นสหายที่รักกันมาก ตั้งแต่ที่เว่ยฮูหยินยังเป็นเพียงคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าว ทั้งสองคอยช่วยเหลือดูแลกันและกันมาตลอด จนเมื่อมารดาของนางจากไป ความรักและความปรารถนาดีเหล่านั้นของเว่ยฮูหยินก็มิได้จางหาย มันถูกส่งต่อมาให้นาง อีกฝ่ายนั้นรักและเอ็นดูเจียงม่านเป็นอย่างมาก เพราะนางนั้นไม่มีบุตรสาว แต่กลับมีบุตรชายถึงสามคน และนางมาดหมายเอาไว้ว่าจะให้เจียงม่านแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ของนาง

ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อดูฉ่ำน้ำคลี่ออกเป็นรอยยิ้มกว้าง แต่ทว่าแววตานั้นกลับฉายประกายเจ้าเล่ห์ จนสองแฝดใจคอไม่ดี

"เช่นนั้นข้าคงต้องรีบออกไปต้อนรับท่านป้า"

เพราะตอนนี้ตระกูลเจียงมีเพียงนางเท่านั้น ส่วนผู้เป็นบิดานั้นกินนอนอยู่ที่โรงหมักสุราตระกูลเจียง เพราะกำลังรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับการทดลองหมักสุราหลากหลายรสชาติที่นางมอบสูตรให้มากมายหลายสูตรอย่างไรเล่า

"คุณหนูคิดจะทำสิ่งใดอีกเจ้าคะ"

ลี่ลี่โอดครวญออกมาอย่างรู้ทัน ลู่ลู่เองก็ส่งสายตาละห้อยมาให้ 

"เจ้าสองคนคิดมากเกินไปแล้ว ข้าเพียงจะฝากความคิดถึงไปให้หยวนเกอก็เท่านั้น"

หึ ไอ้ตี๋อันธพาลเจ้าเสร็จข้าแน่

"คุณหนู/คุณหนู"

ลู่ลู่ลี่ลี่ประสานเสียงกันเอ่ยเรียกผู้เป็นนายเสียงหลง แต่อีกฝ่ายกลับหาได้ฟังพวกนาง เดินตัวปลิวออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนบ่าวอย่างพวกนางก็ได้แต่หลั่งน้ำตา

คุณหนูลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าเมื่อวันก่อนถูกคุณชายสามเว่ยขูดเลือดขูดเนื้อไปมากมายเท่าใด

เจียงม่านที่เดินกึ่งวิ่งอย่างเสียกิริยามายังเรือนรับรองชะลอฝีเท้าลงทันทีเมื่อมาถึงประตูเรือน ตอนนี้เหลือเพียงภาพโฉมงามเดินเยื้องย่างเข้าไปภายในเรือน ดวงหน้างดงามดูเศร้าหมองไร้ซึ่งร่องรอยของความรื่นเริงเมื่อครู่

"ม่านม่านคารวะท่านป้าเจ้าค่ะ"

หญิงสาวทำความเคารพสตรีวัยกลางคนท่าทางใจดีที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะรับแขกกลางห้องอย่างอ่อนช้อย จนผู้อาวุโสยกยิ้มขึ้นด้วยความเอ็นดู

เว่ยฮูหยินลุกขึ้นมาประคองเด็กสาวพาเข้ามานั่งด้วยกัน พิศมองใบหน้างดงามนั้นอย่างพึงพอใจ รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายดูเปลี่ยนแปลงไปมาก ฝ่ามืออุ่นอ่อนนุ่มลูบไล้ใบหน้าและเนื้อตัวของนางอย่างปลื้มอกปลื้มใจ

"ไม่พบกันเพียงไม่นาน ม่านเอ๋อร์ของป้างดงามถึงเพียงนี้แล้วหรือนี่"

เจียงม่านทำเพียงยิ้มรับคำชมนั้น มือเรียวขาวราวกับหยกมันแพะเนื้อดียกขึ้นรินน้ำชาส่งให้ผู้อาวุโส ทว่าดวงตางดงามที่ทอดมองกาน้ำชาและจอกชานั้นดูหม่นหมองยิ่งนัก จนอีกฝ่ายชะงักงันไป

"ขายหน้าท่านป้าแล้ว"

เจียงม่านวางกาน้ำชานั้นลงด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อน พร้อมทั้งยื่นจอกชาส่งให้อีกฝ่ายที่รับชาจอกนั้นขึ้นมาดื่ม สายตาของเว่ยฮูหยินมองสำรวจจอกชาในมือของตนก่อนจะวางลง สายตาเหลือบมองกาน้ำชาและรอบๆ เรือนรับรองแห่งนี้ พร้อมกับระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา

นางรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในเรือนหลังนี้ตั้งแต่ที่ย่างเท้าเข้ามาแล้ว ภายในเรือนรับรองที่เคยประดับตกแต่งอย่างหรูหราบัดนี้กลับดูโล่งตาไร้ซึ่งเครื่องเรือนและของประดับล้ำค่าเช่นเมื่อครั้งก่อนยามที่นางมาเยือน ภายในห้องนี้มีเพียงชุดโต๊ะน้ำชาที่เอาไว้ต้อนรับผู้มาเยือนเก่าๆ ชุดหนึ่ง กับภาพวาดทิวทัศน์ธรรมดาประดับตกแต่งมิให้ห้องโล่งจนเกินไป ทั้งยังชุดน้ำชาที่เคยงดงามหรูหรา ตอนนี้ก็เป็นเพียงชุดน้ำชาธรรมดาดาษดื่น ทุกอย่างช่างไม่เข้ากับเรือนอันงดงามแห่งนี้แม้แต่น้อย

"ม่านเอ๋อร์"

เว่ยฮูหยินคว้ามือเล็กของเด็กสาวที่นางรักดังบุตรของตัวเองมากุมไว้ พร้อมทั้งตบลงบนหลังมือขาวผ่องนั้นเบาๆ ราวกับต้องการปลอบประโลม

นางไม่คิดเลยว่าเวลาเพียงแค่สองปีที่ตระกูลเจียงประสบปัญหาจะตกต่ำลงถึงเพียงนี้ แม้จะรับรู้มาบ้างถึงปัญหาเหล่านั้น แต่ก็ไม่อาจยื่นมือเข้าไปวุ่นวายกับกิจการของผู้อื่น จนกระทั่งนางรู้จากบุตรชายคนเล็กของตนว่านายท่านเจียงบิดาของเด็กสาวผู้นี้มากู้เงินจากเขา นางจึงตระหนักได้ว่าเรื่องที่อีกฝ่ายกำลังเผชิญคงจะหนักหนาไม่น้อย จึงได้แต่บอกกับบุตรชายไป ไม่ว่าอีกฝ่ายจะต้องการเงินเท่าไหร่ก็ให้มอบให้เขาไป นางจะเป็นคนให้พวกเขายืมเอง แต่บุตรชายของนางกลับปฏิเสธบอกเพียงว่านางไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ไม่คิดเลยว่ามาวันนี้อีกฝ่ายจะถึงกับต้องขายทรัพย์สิน บุตรชายของนางมัวทำอันใดอยู่กัน กลับไปคงต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

"มีสิ่งใดให้ป้าช่วยเหลือก็บอกป้า อย่าได้เกรงใจเชียว บิดาของเจ้าก็กระไร ตัวเองเดือดร้อนถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่คิดจะเอ่ยปาก ไม่คิดจะคบหากันแล้วหรืออย่างไร แล้วนี่บิดาของเจ้าไปไหนเสีย เหตุใดป้าจึงไม่เห็นเขาเลย"

เว่ยฮูหยินอดไม่ได้ที่จะตำหนิสามีของสหายที่นับถือกันมานาน มีเรื่องเดือดร้อนถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่ยอมขอความช่วยเหลือ ดูสิม่านเอ๋อร์ของนางจึงต้องมาทุกข์ใจไปด้วย

"ตอนนี้ท่านพ่อยุ่งอยู่ที่โรงหมักสุราเจ้าค่ะท่านป้า"

เจียงม่านเอ่ยตอบอีกฝ่ายเสียงเบา จ้องมองอีกฝ่ายน้ำตาคลอ

"ม่านเอ๋อร์เกิดสิ่งใดขึ้นอย่างนั้นหรือ บอกป้าได้หรือไม่ เหตุใดจึงได้ขายทรัพย์สินไปมากมายเช่นนี้"

เจียงม่านได้ยินเช่นนั้นก็นึกเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ หากขายจริงๆ นางคงจะไม่นึกเสียดายมากนัก แต่นี่มันกลับกลายเป็นค่าดอกเบี้ยของไอ้ตี๋อันธพาลมหาโหดนั่น นางไม่ได้ราคาค่างวดของข้าวของเหล่านั้นแม้แต่อีแปะเดียว

"ทรัพย์สินเหล่านั้นมิได้ขายหรอกเจ้าค่ะท่านป้า แต่เป็นดอกเบี้ยของเงินที่หยิบยืมมา"

"ดอกเบี้ยอันใดกันม่านเอ๋อร์"

เว่ยฮูหยินมีสีหน้าตกใจ ดอกเบี้ยอันใดถึงได้มากมายถึงเพียงนั้น หรือว่าตาเฒ่าเจียงผู้นั้นจะไปหยิบยืมเงินจากผู้อื่นอีก

เจียงม่านแสร้งทำสีหน้าฉงน ก่อนจะเอ่ยออกมาราวกับไม่มั่นใจ

"นี่ ท่านป้ามิรู้หรอกหรือเจ้าคะ ว่าท่านพ่อหยิบยืมเงินของหยวนเกอมา"

"ม่านเอ๋อร์นี่มันเกิดอันใดขึ้น บอกป้ามาเร็วเข้า"

นางรู้สิว่าเฒ่าเจียงหยิบยืมเงินจากบุตรชาย แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องจ่ายดอกเบี้ยด้วย บุตรชายนางทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

"อึก อึก ท่านป้า"

เจียงม่านเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงแผ่วก่อนจะสะอื้นออกมาอย่างน่าสงสาร ซบหน้าลงกับอกสตรีที่โอบกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน หากจะสังเกตสักนิดคงจะเห็นมุมปากอวบอิ่มนั้นกดลึกลงเป็นรอยยิ้ม นางบอกเล่าอีกฝ่ายเสียงอู้อี้ถึงวันที่เว่ยซีหยวนพาคนมาขนข้าวของภายในเรือนออกไปเพื่อชดใช้เป็นค่าดอกเบี้ย

ไอ้ตี๋อันธพาลนั่นมันต้องโดนเช่นนี้ ในวันนั้นแม้กระทั่งชุดน้ำชาอีกฝ่ายยังเอาไปไม่เหลือ

ไอ้เราก็คนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียด้วยสิ ฝ่ายนั้นก็คงจะว้าวุ่นเลยทีนี้