เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6 เต้นรำ
วันที่เผยแพร่:
2026-05-06 16:55:40เด่นนภาเปลี่ยนชุดเสร็จสิ้น ดาหลาพาเธอมานั่งเก๋งหรูสีดำที่กองประกวดจัดหาให้ เธอนั่งลงบนรถทันที โดยดาหลาโกยกระโปรงพองๆ เข้าไปในรถ แล้วนั่งข้างๆ เธอและปิดประตูลง
“ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี้ เราต้องมีคนขับรถด้วยเหรอ” เด่นนภาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ใช่สิจ๊ะ เธอไม่ได้เป็นคุณหนูบ่อน้ำมันอย่างเดียว แต่เป็นบุคคลชั้นนำของประเทศด้วย ไม่ใช่แค่ประเทศ แต่เป็นระดับโลก ระดับจักรวาล” ดาหลาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “เวอร์ไปแล้ว ฉันก็ยังเป็นฉัน พ่อฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของบ่อน้ำมัน กับกิจการไม้ แล้วอะไรอีกไม่รู้เยอะแยะ” “เราต้องรีบไปเถอะ เธอสำคัญที่สุดในงาน” รถเก๋งสีดำคันหรูมาถึงหน้าโรงแรมเดอะ แกรนด์ วรากุล เด่นนภามองออกไปนอกหน้าต่างสีดำ มองไปยังนักข่าวมากมายมารอทำข่าว และขอสัมภาษณ์ “ตั้งสตินะคะ คุณน้อง ไม่ต้องตอบคำถามใดๆ พี่จะช่วยคุณน้องเอง” ดาหลาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ค่ะ” เด่นนภาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “นางพญาวีนัส วันนี้เธอสวยที่สุด เด่นที่สุด ฉันเป็นกำลังใจให้” ดาหลาเอ่ยบอกด้วยความภาคภูมิใจในตัวเธอ ไม่ช้ามีชายสวมใส่ชุดสูทผูกไทเหมือนกับบอดี้การ์ดที่บ้านเธอ อีกทั้งเขายังเปิดประตูรถให้ เธอค่อยๆ ลงก้าวเดินบนพรมแดง มีที่กันนักข่าว แสงแฟลชสาดส่องมาที่ตัวเธอ เธอก้าวเดินอย่างสง่างามด้วยส้นสูงถึงสี่นิ้ว เธอเข้าไปในโรงแรม เธอหันข้างให้นักข่าวถ่ายภาพ นักข่าวไม่รอช้าถ่ายรูปภาพเธอทันที เด่นนภาก้าวเดินเข้าไปในงาน มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา เขาคือเมธา โชติฐิติเมธานนท์ เป็นคนจัดการประกวดนางงามทุกครั้งภายในประเทศ “สวัสดีค่ะ คุณเมธา” เด่นนภาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และยกมือเรียวไหว้เขาด้วยท่าทีนอบน้อม “สวัสดีครับ คุณเด่นนภา คุณดูสวยมากเลยนะครับ” เมธาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงชื่นชมจากใจจริง “ขอบคุณนะคะ” “ผมจะพาคุณไปนั่งที่โต๊ะที่เตรียมเอาไว้ให้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วเผยมือหนา เธอก้มหัวเล็กน้อย เขาจึงพาเธอเดินไปกับดาหลา “สวัสดีครับผม ตรีเทพ ทวีทรัพย์ธาดา เป็นพิธีกรในวันนี้ อย่างที่ทราบกันดีองค์กรระหว่างประเทศเพื่อช่วยคนอยากไร้ก่อตั้ง ตั้งแต่ปี 1980 โดยคุณโกมินทร์ เตชะวงศ์วรากุล และรับช่วงที่สองยัง คุณภาคภูมิ เตชะวงศ์วรากุล และปัจจุบันผู้ที่รับช่วงต่อคือรุ่นที่สาม คือ ดอกเตอร์ขุนศึก เตชะวงศ์วรากุล ในวันนี้เป็นวันเปิดตัวมิสยูนิเวิร์ด และหารายได้ให้กับองค์กรระหว่างประเทศของมูลนิธิวรางกูร เราจะเปิดโอกาสให้ทุกท่านร่วมประมูลเต้นรำกับคุณเด่นนภา จันทร์วัชรโภคินนางงามคนล่าสุดของปี 2116” พิธีกรกล่าว แล้วให้ประธานขึ้นไปกล่าวเปิดงาน คือ ตรีเทพ ทวีทรัพย์ธาดา “ช่วงเวลาที่สำคัญมาถึงแล้วนะ ครับเราประมูลเพื่อการกุศลให้กับมูลนิธิองค์กรระหว่างประเทศ ใครประมูลเงินได้สูงสุดผู้นั้นจะได้เต้นรำกับมิสยูนิเวิร์ดคนล่าสุดครับ ผมจะเริ่มประมูลที่ หนึ่งแสนบาท และจะเพิ่มทีละห้าหมื่นบาท” พิธีกรเอ่ยบอก ไม่นานนักมีคนชูป้ายเป็นผู้ชายอายุไม่มากเท่าไหร่ “หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นบาท มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ” “สองแสนบาท” “สองแสนห้าหมื่นบาท” “หนึ่งล้านบาท” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา ทำให้ผู้คนหันไปจับจ้องเขาคนนั้นในทันที เธอกลับรู้สึกเสียงนี้คุ้นๆ “หนึ่งล้านนับหนึ่ง” พิธีกรเริ่มนับตัวเลข 1...2...3... “หนึ่งล้านนับสอง” พิธีกรเอ่ยเป็นครั้งที่สอง ในห้องจัดเลี้ยงกลับเงียบกริบมาก “หนึ่งล้านนับสาม ขอเสียงปรบมือให้อัฐพล เตชะวงศ์วรากุลที่ได้ชนะประมูลในครั้งนี้ ขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ” เสียงของพิธีกรดังขึ้น ทำให้เธอรู้สึกตกใจจนหน้าซีดเผือด เธอคิดว่าเขาคงไม่มา เพราะเธอกวาดสายตามองหาเขาตั้งแต่เริ่มงานกลับไม่มีเขาอยู่ในห้องจัดเลี้ยงแห่งนี้ ฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใด ทำให้เธอจับทางเขาไม่ถูกเหมือนกัน พิธีกรก็ได้ส่งไมโครโฟนให้กับอัฐพลทันที “ขอบคุณมากเลยนะครับ นายแพทย์ อัฐพล เตชะวงศ์วรากุล การที่คุณหมอช่วยให้เด็กเป็นล้าน และความเป็นอยู่ของพวกเขา” พิธีกรเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เขาเองก็ยิ้มด้วยเช่นกัน และหันไปมองผู้คนที่อยู่ในห้องประชุม “สวัสดีทุกท่านครับ ก่อนอื่นผมขอผู้สั้นๆ ว่าเงินที่ผมได้ประมูลไปนั้นผมต้องการที่จะช่วยผู้คนมากมายที่ไม่มีที่อยู่ที่อาศัย ยารักษาโรคแ ละที่สำคัญผมอยากจะช่วยพวกเขาเท่าที่จะช่วยได้ ขอบคุณครับ” เมื่ออัฐพลพูดจบเสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั้งห้องจัดเลี้ยง “ขอบคุณมากครับคุณหมออัฐพล ที่ขึ้นมากล่าวและประมูลนางงามสาวสวยคนนี้ด้วย เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาขอเชิญ คุณหมออัฐพล เตชะวงศ์วรากุล กับมิสยูนิเวิร์ดเดินไปเปิดฟลอร์เต้นรำด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยบอกเช่นนี้ อัฐพลหันไปหาเด่นนภาที่เธอมองมาทางเขาด้วยเช่นกัน มือหนาผายมือตามมารยาท “ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ คุณเด่นนภา” อัฐพลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอถอนหายใจหนักๆ วางมือเรียวบนมือหนาของเขา เขาพาฉันเดินไปบนฟลอร์เต้นรำกลางลานกว้างที่ทางทีมงานจัดเตรียมเอาไว้ให้ ดนตรีแจ๊ซดังขึ้นมาเป็นจังหวะช้าแต่รู้สึกไพเราะอย่าน่าประหลาดใจ ทำให้เธอนึกถึงฉากแต่งงานของเพื่อนๆ เธอคนแล้วคนเล่าที่เธอไปงานแต่งงานของพวกเขา “คุณเด่น มือคุณเย็นจังเลย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มทอดสายตามองมายังเธอที่ดูเต้นรำอย่างงดงามตามจังหวะวอลซ์ แต่เธอกลับรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาลดใบหน้าเธอ “ฉันแค่ไม่ได้เต้นรำมานานแล้ว” เธอเอ่ยบอกเขา “ผมก็เช่นกัน” เธอนอกจากลมหายใจอุ่นๆ ลดลงที่ใบหน้าเธอด้วยความสูงของเขานั้นสูงกว่าเธอประมาณสิบเซนติเมตร โดยเธอสูงร้อยแปดสิบ เธอยังได้สัมผัสถึงกลิ่นตัวของเขาผสมกับน้ำหอมราคาแพง มันหอมจนเธออยากจะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาจริงๆ นอกจากนี้เธอยังรู้สึกได้ว่า ฮอร์โมนเธอกำลังพลุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอชอบมือหนาที่สัมผัสเอวกิ่วและมือเรียวของเธอ ยังความใกล้แค่เอื้อมนี้อีก ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่ “คุณคิดอะไรอยู่ กำลังด่าผมในใจอยู่หรือเปล่า” เขาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ เธอมองมือเรียวของเธอที่เลื่อนมาอยู่ที่อกของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันทำให้เธอรู้ว่าอกเขาแน่นแค่ไหน เธอจึงลดมือลงทันที “เปล่า” “ผมขอชมคุณได้ไหม” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วเธอก็หมุนตัว และหมุนวนกลับมาหาเขา “ชมอะไร” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อตอนกันวันแทบจะหยุมหัวกันอยู่แล้ว แล้วจะมาชมอะไร “คุณสวยและเซ็กซี่มากๆ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความเขินอาย ฉันอายเหรอ อายในสิ่งที่เขาพูดเนี่ยนะ “พรุ่งนี้ไปทานอาหารกลางวันสักมื้อได้ไหม พรุ่งนี้ผมมีเวรเช้า เลิกเที่ยงๆ” เขาเอ่ยถามเธอ “เนื่องในโอกาสอะไร” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เนื่องในโอกาสอยากกินข้าวด้วย ผมไม่คิดเรื่องแบบอย่างว่าหรอก” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่ได้คิดเรื่องแบบนั้นสักหน่อย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถือว่าเป็นคำตอบตกลงนะ แล้วผมจะบอกร้านอีกที” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่บทเพลงจบลง เขาก้มโค้งให้ฉัน ฉันย่อตัวให้เขา “ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พรุ่งนี้เจอกัน” เขาบอกด้วยรอยยิ้ม
บทล่าสุด
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] Special episode [จบบริบูรณ์]
Special episodeกาลเวลาผ่านพ้นไปถึงสิบปี ถึงกาลเวลาเปลี่ยนผันไปถึงสิบฤดูกาลก็ตามที แต่ความรักของอัฐพลก็ไม่เคยน้อยลงไปเลย ยิ่งกาลเวลาผ่านไปเขาเองก็ยิ่งรักเธอมากขึ้น อัฐพลยังคงทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลและศูนย์วิจัยที่อังกฤษ โดยไปปีละสามถึงสี่ครั้งเพื่อไปยังแล็บอังกฤษ และยังทำมูลนิธิเช่นเดิมส่งเสริมเด็กเรียนดีไปเรียนต่างประเทศเพื่อเป็นบุคลากรทางการแพทย์ และมาทำงานในโรงพยาบาล และยังส่งเด็กนักเรียนไปยังโรงพยาบาลทั้งในประเทศและแถบแอฟริกาเพื่อหาประสบการณ์ส่วนเด่นนภาเธอก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกสามคน โดยลูกคนแรกและคนที่สองเป็นคู่แฝดชาทั้งคู่ โดยคนแรกชื่อน่านฟ้า และคนที่สองชื่อปฐพี เขาทั้งสองคนห่างกันไม่กี่นาที และเป็นพี่น้องที่ไม่ค่อยตีกันเท่าไหร่ เพราะเธอสอนให้รู้จักแบ่งปัน และไม่ค่อยได้ซื้อของเล่นให้พวกเขา เธอสอนให้ประดิษฐ์เอง เหมือนที่พ่อเธอสอนอยากได้สิ่งใดต้องทำด้วยตัวเอง เธอจึงยึดหลักคำนี้มาใช้ เขาทั้งสองเติบโตด้วยหนังสือส่วนใหญ่ เขาทั้งสองชอบหนังสือไม่ต่างจากอัฐพล ชอบเข้าไปอยู่ในห้องหนังสือกันสามคนพ่อและลูกๆ เขาชอบอธิบายเป็นภาษาอังกฤษด้วยกายภาพร่างกายของมนุษย์และวิทยาศาสตร์เคมีโดยการทดลองสารต่างๆ
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 25 กลัดมัน - จบ
สามเดือนต่อมาเธอได้เลือกชุดแต่งงานและของชำร่วย รวมไปถึงสถานที่แต่งงาน และเช้าครอสเจ้าสาวเพื่อจะแต่งงานอีกหกเดือนข้างหน้า ช่วงนี้เขาก็อยู่โรงพยาบาลหลักในกรุงเทพไม่ได้เป็นจิตอาสาออกไปนอกประเทศเหมือนเมื่อก่อนเพื่อเตรียมตัวแต่งงาน แต่ว่าเวลาว่างของเขาก็แทบไม่มีเช่นเดิม คนที่ว่างสุดๆ ก็คงเป็นเธอมากกว่า ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากไปออกรายการและถ่ายแบบบ้างเป็นครั้งคราวเธอมองตารางงานของนายแพทย์อัฐพล เตชะวงศ์วรากุลในไอแพดเห็นว่าเขาเลิกเที่ยงตรง ช่วงบ่ายว่างเธอคิดว่าจะไปหาเขาและไปกินข้าวพร้อมกัน เธอจึงแต่งตัวด้วยเดรสสีขาวผ้าปาดไหล่แขนตุ๊กตา กระโปรงบานๆ เหนือหัวเข่า รองเท้าส้นสูงส้นแหลมสี่นิ้วสีขาวที่เธอใส่จนชิน พร้อมด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมสีขาวลายหนังจระเข้ที่เขาซื้อให้เธอเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลตั้งแต่รปภ. จนถึงบุคลากรภายในโรงพยาบาลต่างยกมือไหว้เธอ ทำให้เธอนึกสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงยกมือไหว้ หรือจะเป็นเพราะการประกาศการแต่งงานเมื่อเดือนก่อน อีกทั้งพวกเขาเผยรอยยิ้มและดูนอบน้อมต่างจากครั้งก่อนที่เธอมา เธอจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสองตรงแผนกเดิมที่อัฐพลอยู่ เธอภาวนาไม่ให้น้ำค้างลาหยุดในวันนี้ด้วยเถิด“สวัสดี
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 24 แรงไปแล้วนะ [NC30+]
“ก็เด่นไงเล่า เด่นนภา จันทร์วัชรโภคิน คนที่พี่รัก” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแฝงไปด้วยความเร่าร้อน เธอจึงหันใบหน้ากลับมาหาเขา“พี่หมอ...” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มองนัยน์ตาของเขาช่างทองแสงเป็นประกายราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า“สุขสันต์วันเกิดนะเด่น ขอให้เด่นมีความสุขมากๆ นะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วเขาหยิบสร้อยเงินเส้นเล็กจี้เพชรรูปหัวใจสีชมพู มันสวยและเลอค่ามาก และเธอเองก็ไม่ค่อยได้เห็นเพชรน้ำงามเช่นนี้มากนัก“ให้เด่นเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น“พี่ไม่รู้ว่าจะให้อะไรเด่น แต่มีช่างเหมือนเพชรนำเพชรมาขายให้พี่สองเม็ด เห็นเขาบอกเป็นเพชรที่หายากมากๆ พี่เลยให้ช่างเพชรที่เป็นเพื่อนพี่ที่เป็นเจ้าของร้านเพชรดูให้ เขาบอกว่าเป็นเพชรน้ำงามทั้งสองเมตร พี่เลยให้เขาทำสร้างคอให้เด่น อีกเม็ดหนึ่งเป็นสีชมพูพี่ว่าจะให้เพื่อนทำเป็นแหวนแต่งงานของเรา” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“หันหลังสิ พี่จะใส่ให้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอจึงหันกลับหลัง เขาจึงสวมสร้อยเพชรให้เธอ เมื่อเขาสวมเสร็จเธอจึงเดินไปที่หน้ากระจก เธอมองเพชรเม็ดนี้ แล้วจับจี้เพชรขึ้นมาดู เธอรู้ว่าเม็ดชิ้นนี
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 23 ขี้น้อยใจ
เด่นนภาก้าวเดินลงจากรถตู้หรู เธอเหยียบลงบนพื้นรันเวย์ เพื่อก้าวเดินขึ้นเครื่องบิน เพื่อบนต่อไปยังแอฟริกา โดยมีอัฐพล และคณะนักศึกษาแพทย์ตามมาอีกสิบคน ซึ่งได้ทุนของมูลนิธิของอัฐพล รวมไปถึงคนจากกองประกวด และบอดี้การ์ดตามไปอีกสิบกว่าคน“เด่น”ดาหลาและช่างแต่งตัวอีกสีคนที่เธอคุ้นเคยเอ่ยเรียกเธอโดยพร้อมเพรียงกัน“สวัสดีค่ะทุกคน” เด่นนภาเอ่ยบอกด้วยยิ้มให้กลับทุกคน“สวัสดีครับหมออัฐ” ประสิทธิ์เอ่ยทักทายอัฐพล และยกมือไหว้กันและกัน เธอเองก็ยกมือไหว้ประสิทธิ์“สวัสดีครับ” อัฐพลเอ่ยทักทายประสิทธิ์ ส่วนเด่นนภาก้าวเดินไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง ตรงข้ามของดาหลา“พักผ่อนเพียงพอไหม” ดาหลาเอ่ยถามเด่นนภาด้วยรอยยิ้ม กะพริบตาให้เธอข้างหนึ่ง เด่นนภาเผยรอยยิ้มด้วยความเขินอาย เพราะเธอพอจะเดาได้ว่าดาหลาหมายถึงสิ่งใด“พอสิจ๊ะ” เด่นนภาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ถ้ายังไม่ได้นอน นอนเลยนะ อีกประมาณสิบสี่ชั่วโมงกว่าจะถึง” ดาหลาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม มองเธออย่างรู้ทัน ส่วนพ่อตัวดีทำไม่ให้เธอได้พักผ่อนเกือบทั้งคืน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ถ้าอยู่กันสองคนจะตีให้ลายทั้งตัวเลย“สวัสดีครับ ผมสมเกียรติ ประกาศิต เป็นกัปตันเครื่องคนที่หน
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 22 ลูกบอล [BDSM + NC30+]
เช้าวันต่อมาเธอนั่งรถตู้หรูคันสีดำออกจากคอนโดสำนักงานของอัฐพลไปยังกองประกวด ตอนแรกดาหลาพี่เลี้ยงของเธอจะมารับด้วยตัวเองที่คอนโด แต่อัฐพลโทรไปบอกดาหลาว่า ให้เธอไปกับเขา โดยให้ดาหลาไปรอที่กองประกวดเลย เพื่อการประชุมไปแอฟริกาวันจันทร์หน้า“เป็นไงบ้างลูกบอลที่อยู่ในตัวเด่น ยังอยู่ดีใช่ไหม” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ข้างๆ ริมหูของเธอ ขณะที่เธอพยายามตั้งสติ เพราะลูกบอลสี่อยู่ในกลีบร่องของเธอ เธอใช้มือเรียวลูบไล้เรียวขาทั้งสองข้าง“พี่หมอ มันเสียวแปลกๆ เอาออกได้ไหม” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบา เขาใช้มือหนาลูบไล้เรียวขาของเธอเข้ามาในกระโปรงเดรสสีชมพูกลีบดอกบัวที่เธอสวมใส่อยู่ เธออยากร้องครางออกมาใจจะขาด แต่ทว่าเธอและเขาไม่ได้อยู่ในรถแค่สองคน เพราะมีบอดี้การ์ดและตะวันนั่งอยู่ข้างๆ คนขับ“เดี๋ยวพี่เอาออกให้” เขาเอ่ยบอกเธอ“อย่าค่ะ...เดี๋ยวพี่ตะวันได้ยิน” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบาแตะมือเขาให้หยุด เขาใช้มือหนาล้วงเข้าไปเอาลูกบอลที่เลอะไปด้วยน้ำกามของเธอ เขาจึงดึงตัวจับทำให้ลูกบอลที่เชื่อมต่อจากโซ่หลุดออกมาหนึ่งลูก เธอใช้มือเรียวจับไหล่ของเขา และจิกเล็บด้วยความเสียว เม้ม
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 21 สามครั้ง [NC30+]
“ในเมื่อคุยไม่รู้เรื่องก็กลับไปคุยที่บ้าน” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง การกระทำของเขาทำให้คนทั้งร้านหันกลับมามองเขาอีกครั้ง เพราะเขาแบกเธอขึ้นหลัง“พี่หมอปล่อยนะ” เธอตะโกนใส่เขาอีกครั้ง อีกทั้งมือเรียวยังทุบหลัง ทั้งขวน ทั้งตบ เขาก็ปล่อยให้เธอทั้งทุบทั้งตีหลังของเขา“ปล่อย...ฮือ...” เธอปล่อยโฮระหว่างที่เขาก้าวเดิน คนในบาร์ก็ยังสนใจเขาและเธอ แต่ว่าตอนนี้เขาไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นที่จะมองเขาและเธอ“พี่หมอไม่รักเธอแล้ว” เธอตะโกนเสียงดัง ขณะที่เขาเดินเงียบๆ ออกจากร้านไปลานจอดรถ บอดี้การ์ดของเขาเปิดประตูรถให้เขา เขาวางเธอลงบนที่นั่งใกล้คนขับ“ฉันกลับเอง” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาคาดเบลท์ให้เธอ แล้วปิดประตูรถฝั่งของเธอ แล้วเดินไปยังฝั่งคนขับนั่งลงคาดเบลท์“คนบ้า คนใจร้าย ไอ้คนไร้หัวใจ” เธอตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโกรธ เขากลับเงียบไม่พูดอะไร และขับรถออกไปจากตรงนี้“พี่หมอไม่รักเด่นแล้ว พี่หมอไม่รักฉันแล้ว...ฮือ....” เธอปล่อยโฮอีกครั้ง กลับเขานิ่งไม่พูดอะไรออกมาพี่ไม่พูดกับเด่น แสดงว่าพี่ชอบน้ำค้างใช่ไหม ถ้าพี่ชอบเธอ พี่ก็ปล่อยเด่นไปสิ” เธอเอ่ยบอกทั้งน้ำตา“พี่ไม่ปล่อยเด่นไปไหนง่า
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 8 เซอร์ไพรส์
เขาขับรถสปอร์ตหรูสีดำสนิท ขับออกจากห้างสรรพสินค้าไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของเธอ อีกทั้งเขากำลังขึ้นทางด่านทางไปบางปะอิน-ชลบุรี ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจว่าเขาจะพาเธอไปไหนกันแน่“คุณจะพาฉันไปไหน” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ผมจะพาคุณไปที่ ที่หนึ่งคิดว่าคุณต้องชอบ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นเสียงแจ๊
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 7 ดูหนัง
“เด่น ฉันยังไม่ได้ถามเธอเลยว่า เธอคุยอะไรกับหมออัฐพลบ้าง”ดาหลาเอ่ยถามเด่นนภาด้วยความสงสัย เพราะเธอมองเด่นนภาและอัฐพลตลอด และเธอชื่นชมในใจที่เขาสองคนราวกับกิ่งทองและใบหยก และอีกอย่างอัฐพลเองก็ไม่เคยขึ้นเต้นรำกับไฮโซคนไหน อีกทั้งยังโสดอีกด้วย“เปล่า” เด่นนภาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาไม่กล้าสบสายตาดา
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 5 คิดถึงละสิ
“สวัสดีค่ะท่านผู้ชมรายการ เซเลบคนดัง ดิฉัน ดารา กิตติธนปกรณ์เป็นผู้ดำเนินรายการ เซเลบคนดัง วันนี้เรามาพบกันแขกรับเชิญสุดวิเศษในวันนี้ เธอเป็นบุคคลที่สวยที่สุดของประเทศก็ว่าได้ เธอคือมิสยูนิเวิร์สที่ได้รับตำแหน่งปีนี้ ขอเชิญพบกับ เด่นนภา จันทร์วัชรโภคิน มิสยูนิเวิร์ส 2116”เสียงปรบมือจากห้องส่งดังขึ
โฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP] บทที่ 4 สิบคำ
เด่นนภานั่งอยู่ในห้องแต่งตัวหลังจากมาถึงช่องรายงานที่เธอต้องได้รับการสัมภาษณ์ โดยมีช่างแต่งหน้าและช่างทำผมกำลังเนรมิตใบหน้าและทรงผมให้เธออยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ เพราะเจ้าของกองประกวดให้เธอเปลี่ยนทรงผมใหม่ ถึงทรงเดิมจะดูดีแล้ว แต่มันไม่เข้ากับคอนเซ็ปของงาน“หิวไหม เด่น” ดาหลาเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้ม“ข
บางทีคุณอาจจะชอบ
