1. แชทกลุ่มระเบิด

(จากยัยอ้วนที่โดนล้อสู่นางแบบดาวรุ่ง ที่กำลังจะดังระดับโลกฉันใช้เวลาตั้งห้าปีเต็ม)

รดาว่ายน้ำไปมาในสระกว้างอย่างคล่องแคล่ว ร่างกายที่ผอมเพรียวและกระชับในปัจจุบันแทบไม่เหลือเค้าโครงของเด็กอ้วนที่เคยถูกคนอื่นหัวเราะเยาะและล้อเลียนในอดีตเลยสักนิด หลังจากออกกำลังกายในน้ำจนพอใจ เธอก็ขึ้นจากสระหยิบผ้าขนหนูมาพันตัวแล้วเดินเข้าห้องแต่งตัวทันที

บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวหรูหรานิ่งสงบผิดกับความดุเดือดในหน้าจอโทรศัพท์ รดา นั่งปะทะหน้ากระจกบิวตี้ขนาดใหญ่ แสงไฟสีวอร์มไวท์ส่องสะท้อนใบหน้าเรียวได้รูป คิ้วเฉี่ยวคม และดวงตาดุสุกใสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เรียวปากสวยถูกเติมแต่งด้วยลิปสติกสีแดงสดอย่างประณีตบรรจง ทุกจังหวะการลงน้ำหนักมือเรียบและนิ่งสนิท... นิ่งเสียจนไม่มีใครรู้ว่าภายในใจของเธอกำลังรุ่มร้อนด้วยไฟแห่งความแค้นที่ถูกจุดติดขึ้นอีกครั้ง ภาพความทรงจำในอดีตลอยเคว้งเข้ามาในหัวเหมือนเทปม้วนเก่าที่ถูกเปิดซ้ำ ภาพของเด็กสาวตัวอ้วนฉุ ขี้เกียจสู้คน ที่ต้องอดทนกับการถูกกลั่นแกล้งตลอดสามปีเต็มในชีวิตมัธยมปลาย...

(พรุ่งนี้ งานเปิดตัวระดับโลกของฉันจะจัดที่โรงแรมเดียวกับงานเลี้ยงรุ่นของพวกที่เคยบูลลี่ฉันตอน ม.ปลาย แยมมี่ ตัวแม่ที่บูลลี่ฉันมาตลอดสามปีส่งคลิปเก่าลงแชทกลุ่ม ในคลิปฉันถูกขังอยู่ในห้องน้ำ มีป้ายแปะติดเสื้อไว้ อีหมูตอนห้ามกินเด็ดขาดแล้วยัยนั่นก็แท็กฉัน คนในกลุ่มเริ่มเปิดพนันกัน ยอดพนันพุ่งจากสามหมื่นเป็นแสนหกแล้วก็หกแสน ทุกคนพนันว่าฉันไม่กล้าโผล่หัวไปหรอก ฉันจ้องคลิปที่พยายามลืมมาหลายปีถึงเวลาเอาคืนพวกนั้นแล้ว ฉันพิมพ์ตอบลงในกลุ่ม ฉันไม่ทำให้ผิดหวังแน่ พวกนั้นคิดว่าฉันยังเป็นยัยขี้แพ้ที่ไม่กล้าโผล่หน้าไปเจอใคร พวกเขาคิดผิดถนัดแล้วฉันก็ลงเงินพนันล้านหกแสนบาท ฉันจะไปให้ตรงเวลาเป๊ะเลย พอฉันลงเงินปุ๊บทั้งกลุ่มก็เงียบกริบ แล้วแชทกลุ่มก็แตกตื่นทันที)

กลุ่มเพื่อนสาวกำลังก้มหน้าก้มตาเช็กความเคลื่อนไหวในแชทกลุ่มด้วยความตื่นเต้นและหมั่นไส้ จู่ๆ เพื่อนคนหนึ่งก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือค้างไว้ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ก่อนที่เธอจะหลุดปากพูดออกมาเสียงดัง

“รดาลงเงินตั้งล้านหกเลยเหรอเนี่ย ยัยจอมยาจกนั่นไปเอาเงินล้านมาจากใหนสงสัยไปกู้มาแน่เลย”

บรรยากาศในวงสนทนายิ่งระอุขึ้นไปอีกขั้น เมื่อ แยมมี่ เงยหน้าขึ้นมาจากสมาร์ทโฟนของเธอ พร้อมกับส่งรอยยิ้มและสายตาที่ดูเหมือนจะหวังดี แต่น้ำเสียงและแววตากลับแฝงความเจ้าเล่ห์และต้องการยุยง

“รดาอย่าพึ่งวู่วามสิก็แค่ขำๆกันเองนะ เธอยังถอนตัวทันนะ”

รดากำลังใช้แท่งลิปสติกสีแดงแต้มลงบนเรียวปากหน้ากระจก ท่าทางนิ่งสนิทแต่ในใจกลับเดือดดาลเมื่อภาพอดีตอันแสนเจ็บปวดผุดขึ้นมา หล่อนคนนั้นยังคงตีหน้าซื่อซ่อนความร้ายกาจไว้เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

(ตลอดสามปีตอน ม.ปลาย ยัยนั่นเทข้าวเที่ยงฉันทิ้งถังขยะ “อุ๊ป…ตาย คิ๊กกก ฉันแค่ช่วยเธอไดเอตไงล่ะ” ยัยนั่นขังฉันในห้องน้ำแปะป้ายอีหมูตอนประจานแล้วเกณฑ์ทุกคนมาต่อแถวถ่ายรูป บังคับฉันขึ้นตาชั่งแล้วให้อ่านน้ำหนักดังๆมาตอนนี้หล่อนเอาคลิปมาปั่นกระแส เพื่อย้ำทุกคนว่าฉันยังเป็นตัวตลกของหล่อนแยมมี่พนันสามแสนว่าฉันจะไม่มา คนอื่นสมทบอีกสามแสน มีแค่ฉันที่ลงเป็นล้านพนันว่าตัวเองจะไป ไม่ต้องห่วงหรอกฉันจ่ายไหวสบายมาก)

แชทแตกตื่นกันใหญ่ ทว่า... พฤติกรรมต่ำช้าเหล่านั้นมันจบลงตั้งแต่วันที่รดาเดินออกจากโรงเรียนนั้นแล้ว มือเรียวสวยละจากแท่งลิปสติก วางมันลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเสียงดัง ก๊ก ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมา จ้องมองหน้าจอแชทกลุ่มที่กำลังเดือดปุดๆ ด้วยสายตาเย็นชา

“ก็ดี ฉันไม่อยากเห็นเธอหมดตัวหรอกนะ”

ประโยคสนทนาในแชทกลุ่มเริ่มเดือดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งพิมพ์ข้อความต่อท้ายด้วยสติกเกอร์หัวเราะเยาะเย้ย

“แยมมี่อย่าแรงนักสิ ใครจะไปรู้ล่ะ ตอนนี้ยัยนั่นอาจจะกลายเป็นคนใหญ่คนโตแล้วก็ได้มั้ง”

“คนใหญ่คนโตเนี่ยนะหรือแค่งกเงินที่เอาไว้กินอาหารขยะกันแน่”

รดามองข้อความสลับสับเปลี่ยนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากสีแดงสด ดวงตาคู่สวยส่องประกายเหี้ยมเกรียมและทรงพลัง ‘พวกแกหัวเราะกันให้พอใจตอนนี้เลย...’ เธอคิดในใจ ขณะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับปกเสื้อราตรีแบรนด์ไฮเอนด์ที่ตัดเย็บอย่างประณีตให้เข้าที่

(จังหวะที่ฉันกำลังจะปิดแจ้งเตือนกลุ่มข้อความส่วนตัวก็เด้งขึ้นมาจาก ฮิม ดาวเด่นตอน ม.ปลาย คนที่ฉันแอบชอบมาตลอดสามปี )

“เธอจะมาจริงๆเหรอ”