ตอนที่8 บ่าวชายเจ้าเล่ห์ไม่ควรห่างกาย 1

จิวซินยืนกอดอกมองบุคคลผู้เป็นบ่าวชายทั้งสองอย่างเข้าใจ คล้ายกับผู้ล่วงรู้ในทุกสรรพสิ่งก็ไม่ปาน

ทันใดนั้นบ่าวชายคนแรกที่มีท่าทีเกรี้ยวกราดก็สาดสายตามืดดำขุ่นมัวมาทางจิวซินพอดิบพอดี

จิวซินถึงกับผงะเมื่อมองเห็นสายตาฉายแววแปลกๆ นั่น

“เจ้า!” เสียงของบ่าวชายผู้นั้นพลันเอ่ยพร้อมชี้นิ้วมาทางจิวซิน

“หือ!” จิวซินถึงกับตาโตตกใจพลางยกนิ้วขึ้นชี้ใบหน้าของตน “ข้าหรือ?”

“ใช่! เจ้านั่นล่ะ” บ่าวชายคนนั้นเดินแบบย่างสามขุมท่าทีคุกคามเข้ามาทางจิวซินพลางเอ่ยต่อเนื่องด้วยน้ำเสียงไร้มิตรไร้ไมตรีฉายชัด

“มาวันแรกก็ได้เป็นบ่าวชายคนสนิทของนายน้อยผู้สูงส่งของข้า ฮึ! เจ้าคงใช้กลโกงอันใดเป็นแน่”

บ่าวชายอีกคนคล้อยตาม “นั่นนะสิ พวกเราอยู่มาก่อนตั้งนาน ยังไม่เคยได้เข้าใกล้คุณชายเลย” เขากล่าวเสริมอย่างดุดันคุกคามเช่นกัน

จิวซินยิ่งตระหนกมากกว่าเดิมแล้ว เมื่อครู่พวกเขากำลังพูดคุยถึงต้นหญ้าใช่หรือไม่? แล้วเหตุใดกลับกลายมาเป็นนางไปได้ล่ะ?

“เจ้าคงว่างมากถึงได้มายืนกอดอกทำท่าทางคล้ายเจ้านายอยู่ตรงนี้ ไปเลย ไปถอนหญ้าตรงนั้น ไป!” บ่าวชายคนแรกกล่าวออกมาอย่างเบ่งอำนาจใส่หน้าจิวซินเมื่อเดินมาจนถึงนางในระยะสามก้าว

“ใช่ๆ ไปเลย ไปถอนหญ้า” บ่าวชายคนที่สองยังคงคล้อยตาม เขาเดินตามกันมาติดๆ กล่าวคำเน้นย้ำให้คนแรกอย่างหนักแน่น

จิวซินถึงกับกะพริบตามองปริบๆ

เอาอย่างไรดี?

นางอุตส่าห์พรวนดินบำรุงให้ต้นหญ้าพวกนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วอย่างนี้ นางจะทำร้ายพวกมันได้อย่างไร อืม...

หญิงสาวในชุดบุรุษนามอาซินเริ่มมุ่นคิ้วคิดหนักด้วยนิสัยใจจริงของนางช่างเป็นสตรีแสนดี นอกจากงดงามแล้วยังมีคุณธรรมยิ่งนัก

นางทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงอยู่ครู่หนึ่งในขณะที่บ่าวชายทั้งสองยังคงยืนกดดันไม่วางตา

อึดใจต่อมาจิวซินพลันเอ่ย

“กลิ่นหอมทำให้ต้องรีบลงจากม้า

รู้รสชาติแล้วต้องรีบหยุดเดินทาง

กลิ่นหอมของสุราลอยอวลอยู่ในอากาศ

นกสามัญดมกลิ่นยังกลายเป็นหงส์

กระทั่งของเสียที่กลั่นทิ้งลงไปในน้ำ

หากปลากินยังแปลงร่างเป็นมังกรในฉับพลัน”[1]

ประโยคยาวเหยียดของจิวซินทำเอาบ่าวชายทั้งสองถึงกับผงะจ้องมองนางนิ่งงันอย่างเผลอไผล

จิวซินยังคงเอ่ยต่อ “พี่ชายทั้งสองเคยได้ยินบทกวีนี้หรือไม่?”

บทกวีนักปราชผู้สูงส่งในประวัติศาตร์ ผู้น้อยยากนักเคยได้ยิน บ่าวชายทั้งสองจึงมองอาซินตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจในชีวิตขึ้นมา

จิวซินที่สามารถตรึงให้บุรุษทั้งสองยืนอยู่กับที่ได้เป็นผลสำเร็จ ไม่มีเสียเวลาให้ไร้ค่า นางรีบเอ่ยต่ออีกว่า

“นี่คือบทกวีร่ายถึงน้ำกลั่นสุราสุดเลิศล้ำหยางเหอต้าชวู เป็นสุราไร้สี โปร่งใส กลิ่นหอมแรง รสชาติหวานนุ่มนวล พี่ชายสนใจหรือไม่?”

บ่าวชายทั้งสองได้ยินพลันตาโตหูผึ่งกันอย่างพร้อมเพรียง

จิวซินยังคงเอ่ยคำอย่างมีชั้นเชิงเหนือชั้นมากมาย

“หากพี่ชายสนใจ อืม...ข้าอาจจะทำให้พี่ชายได้ลิ้มลอง แต่...หากข้าต้องเสียเวลาไปกับการถอนหญ้าพวกนี้ ข้าคงไม่มีโอกาสออกไปตามหาเอาเหล้าชั้นเลิศเข้ามาเสียแล้ว ทำอย่างไรดี” จบคำก็ทำท่าทางครุ่นคิดหนักหน่วง ประหนึ่งปรารถนาสุดใจแต่ไร้หนทางอย่างยิ่ง

นางส่ายหน้า “อนิจจา คงต้องยอมสละสุรารสเลิศให้ไกลห่าง...”

เมื่อแผนหนึ่งยังไม่เป็นผล คนสองคนยังลังเลไม่แน่ใจ ห้าในสิบอาจผิดพลาดได้ จิวซินจึงคิดแผนสองออกมา นางหมุนตัวย่อกายลงทำทีถอนหญ้าแต่แอบล้วงสาบเสื้อหยิบเงินก้อนออกมาโยนใส่กอหญ้า

“โอ๊ะ! หญ้าต้นนี้ไฉนถึงมีเงินตกอยู่เล่า? ไอ่หย่า!”

นางแสร้งอุทานเสียงดัง ก่อนจะทำท่านึกขึ้นได้ว่าลืมตัว จากนั้นก็ทำจิ๊ปากกลอกตาไปมา แอบยิ้มพราวระยับ เร่งมือถอนหญ้าอย่างเร็ว กระทำการอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดกระโตกกระตากอีก

ท่าทางคล้ายกำลังเก็บงำความลับสุดยอด  

ทำเอาบ่าวชายสองคนเบิกตาโต

ต่อให้เชื่องช้าปานใดย่อมมองทัน แม้นโง่เขลาปานใดก็เข้าใจ ต้องมีเงินฝังอยู่ใต้ดินตรงนี้แน่ๆ

[1] หนึ่งในสิบสุราจีน เคียงเคล้าคำคมแห่งโก้วเล้ง