รอยอาลัย ตอนที่ 5

กันต์ศิตางค์สังเกตเห็นมารดาเหลือบมองเธออยู่ตลอดขณะนั่งช่วยเตรียมของสำหรับทำกับข้าวบนแคร่ไม้สัก ครัวบ้านเธอมีลักษณะโล่งไม่คับแคบพอเปิดประตูกับหน้าต่างออก ก็นั่งรับลมไปด้วยทำอาหารไปด้วยได้สบายๆ แต่หญิงสาวกลับรู้สึกอึดอัดยิ่งนักกับสายตาชวนน่าสงสัยนั่น

            “คุณแม่...มีอะไรกับหนูรึเปล่าคะ” นั่งเหลือบกันไปหลบกันมาได้สักพักชักทนไม่ไหวกันต์ศิตางค์จึงเอ่ยถามเสียให้รู้แล้วรู้รอด

            “เอ่อ...ไม่นี่...”

            “จริงเหรอคะหนูเห็นแม่มองแปลกๆ ตั้งแต่เข้ามาในครัวแล้วนะคะ”

            “อ๋อ...ก็เมื่อคืนน่ะสิ...” จิตนารีเผลอหลุดปากเกือบพูดเรื่องที่สามีมาบอกกันต์ศิตางค์ไปแล้วว่าศิลาภินเพ้อหาเธอทั้งคืน มันเป็นเรื่องกระอักกระอ่วนใจพอสมพอสมควรที่สามีของบุตรสาวบุญธรรม เมามายไร้สติด้วยเรื่องหึงหวงพี่เมีย

            “เมื่อคืนทำไมคะ?...”

            “เอ่อ...เมื่อคืนหลับสนิทดีเหรอ ย่าหยากวนรึเปล่า”

            “ก็ไม่นี่คะ...ก็คุณแม่ก็เข้ามานอนในห้องนี่ ทำไมต้องถามด้วยคะ”

            “ก็แม่หลับสนิทเลย เมื่อคืนนอนดึกมากกลัวย่าหยากวนแกเข้าแล้วแม่ไม่ตื่นน่ะสิ” จิตนารีเฉไฉลากเข้าเรื่องอื่นเสีย ด้วยไม่อยากให้บุตรสาวต้องมาขุ่นข้องหมองใจกับเรื่องราวที่ถูกผูกมัดกับอดีต

            “อ้อ...แม่คืนคุณแม่ให้เด็กนั่น...เอ่อหนูหมายถึงย่าหยาเรียกหนูว่าแม่จีนัสทำไมคะ” เมื่อพูดถึงเรื่องคุ้มขวัญความทรงจำจากคำมารดาเมื่อคืนที่นึกอยากใคร่จะถามตั้งแต่เช้าก็ผุดขึ้นมา

            “แม่อยากให้เรียกเองล่ะ ย่าหยาเป็นเด็กกำพร้าน่าสงสาร ถ้าได้เรียกใครสักคนแบบนั้นคงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง แม่เลยสอนให้เรียกแต่ก็ไม่ยอมเรียกซะที คงกลัวแกจะว่าเอามั้งเห็นเรียกแต่คุณจีนัสๆ อย่างที่แกสอน เฮ้อ...ปล่อยวางซะบ้างเถอะลูก เด็กก็คือเด็กเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยหรอก ย่าหยาเป็นเด็กฉลาดน่ารัก แกลองเปิดใจรับเขาบางอย่างน้อยก็ได้ชื่อว่าเป็นหลานอย่าถืออคติมากนักเลยยังไงก็หนีกันไม่พ้นอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ต้องเจอกันเช้ายันค่ำนั่นแหละ”

            “หนู...”

            “อีกอย่าง...รึแกจะให้เรียกป้าล่ะ หืม...”

            “ถ้าหนูไม่ได้กลัวเรื่องคำนำหน้าอะไรนั่นหรอกค่ะ แค่รู้สึกไม่ค่อยคุ้นเท่านั้นเอง”

            “แสดงว่าไม่ได้รังเกียจ...ถ้าย่าหยาจะเรียก...ใช่ไหม...”

            “เอ่อ...ค่ะ แล้วแต่คุณแม่เถอะค่ะจะได้สบายใจขึ้นมาบ้าง แต่บอกไว้ก่อนอย่าพยายามให้หนูฝืนใจอะไรไปมากกว่านี้เลยนะคะ ถ้ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ขอให้เป็นเรื่องของอนาคตดีกว่าค่ะ”

กันต์ศิตางค์บอกกับมารดา เธอรู้ว่าจิตนารีไม่สบายใจเรื่องที่เธอทำท่าทางไม่ชอบหน้าเด็กคุ้มขวัญ จริงๆ ก็น่าจะรู้กันมาตั้งนานแล้วว่าเธอมีความรู้สึกกับทุกคนที่เกี่ยวข้องยังไง แต่เพื่อความสบายใจของบิดาและมารดายอมอ่อนข้อเสียอีกหน่อยคงไม่เป็นไรมากนัก

            “ออ...แล้วคุณกิตติธัชล่ะเป็นยังไงกันบ้างเห็นพ่อเขาบอกว่าเทียวไปเทียวมาหาเราที่แปลงผักแทบทุกวัน”

            “ก็ไม่มีอะไรนี่คะ เขามารับไปทานมื้อเที่ยงทานเสร็จก็กลับมาทำงานต่อ” กันต์ศิตางค์ตอบคำถามมารดาสั้นๆ ดูไม่ได้ใส่ใจ

            “ลูก...คิดจะคบหากับเขาจริงจังรึเปล่าจีนัส”           

“คุณแม่...”

            “แม่กับพ่อก็เห็นว่าเขาเป็นคนดี ลูกเองก็อายุมากขึ้นทุกวันลองๆ ศึกษาเขาไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่”

            “ค่ะ...” หญิงสาวตอบรับปากส่งๆ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้อีก รู้สึกทั้งจิตนารีและชนชาติจะลุ้นหลังกิตติธัชเหลือเกิน เปิดทางให้ชายหนุ่มคบหาเธอเสียเต็มที่

ก็อย่างที่พูดมากิตติธัชเป็นคนดี หน้าที่การงานฐานะรูปร่างหน้าตาทุกอย่างถือเข้าตาหมด ยกเว้นมีอยู่อย่างเดียวที่ทำให้ตอนนี้เขายังอยู่ได้แต่ฐานะเพื่อนคือ...เธอไม่ได้รักเขา

            “เอาล่ะ เหลือแกงจืดหมูสับของย่าหยาอย่างเดียวแล้วลูกช่วยน้าจันทร์ไปก่อนนะแม่จะขึ้นไปดูย่าหยาหน่อย เข้าไปห้องพ่อเขาตั้งแต่พอตื่น รายนั้นยิ่งเมาค้างอยู่ด้วย ไม่รู้ใครจะได้ดูแลใคร”

            “ค่ะ...เดี๋ยวที่เหลือหนูจัดการให้เอง”

จิตนารีหันมายิ้มกับคำตอบรับของบุตรสาวก่อนจะไปล้างมือถอดผ้ากันเปื้อนและเดินออกไปจากครัว เธอขึ้นชั้นบนไปยังห้องนอนของบุตรเขยอย่างที่บอกไว้เมื่อครู่

หญิงวัยกลางคนถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่ากับปัญหาหนักอกในครอบครัว ราวกับมันเป็นสงครามเล็กๆ ที่ก่อตัวบั่นทอนจิตใจทุกคนที่รับรู้ ไม่มีทางออก ไม่มีวิธีแก้

            “ธีร์...ย่าหยาล่ะ”

            “น้องหยาอยู่นี่ค่ะ” เด็กหญิงที่มุดอยู่ใต้โต๊ะทำงานรีบคลานโพล่ออกมาหาผู้เป็นยาย

            “ตายแล้วย่าหยาไปทำอะไรตรงนั้นลูก...” จิตรารีรีบโผเข้าไปอุ้มหลานสาวที่ยังอยู่ใต้โต๊ะในมือมีทั้งดินสอปากกากระดาษเต็มไปหมด แถมเสื้อผ้าที่ใส่ยังเปื้อนน้ำหมึกเปื้อนสีจนดูแทบไม่ได้

            “ตาธีร์!! ทำไมปล่อยให้ลูกเล่นเลอะเทอะแบบนี้ห๊า!! ดูสิเปื้อนหมดแล้วแม่เพิ่งจะอาบน้ำให้ก่อนจะมาอยู่กับเราเองนะ”

            “ขอโทษครับ...ผมลุกไม่ไหวจริงๆ เลยปล่อยให้เขาเล่น ไม่เป็นไรหรอกครับเดี๋ยวผมจะพาอาบน้ำใหม่ให้เอง”

            “พอๆ เถอะตัวเองยืนยังจะไม่ไหว แม่จัดการเองดีกว่า ออ...จัดการอาบน้ำอาบท่าเสียใหม่นะจะได้สดชื่นแล้วลงไปกินข้าวกัน แม่ทำของสำหรับเราไว้ด้วย” จิตนารีอุ้มหลานแล้วมายืนกล่าวกับบุตรเขยตรงปลายเตียง

ตัวชายหนุ่มกำลังพยายามใช้มือค้ำดันตัวเองให้ลุก ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ ตาปรือเหมือนคนจะหลับแหล่มิหลับแหล่อยู่ตลอดเวลา

            “ครับ...เดี๋ยวผมจะตามลงไปฝากคุณแม่ดูย่าหยาด้วยนะครับ”

            “ย่ะ...” แม่ยายรับปากเสียงหนักและเดินออกจากห้องไปแล้วชายหนุ่มจึงทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง คราวนี้เขาพยายามถ่างตาให้ปรับเข้ากับแสงในห้องนอน เพื่อให้อาการวิงเวียนบรรเทายามต้องยันตัวลุกอีกครั้ง

เมาค้างเนี่ยมันทรมานจริงๆ จำได้ว่าตอนที่นั่งดื่มเหล้าเข้าไปพอคิดว่าหญิงสาวในดวงใจกำลังอยู่กับชายอื่นก็ซดเอาซดเอาชนิดไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง พอเมาก็หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

อีตอนเมาค้างนี่สิรู้สึกเหมือนจะตายเสียให้ได้ไม่รู้อีกกี่ชั่วโมงกันนะมันถึงจะหาย แล้วต้นเหตุที่ทำให้เขาจะเป็นจะตายอย่างนี้จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า

            “อ้าวคุณ...นั่นย่าหยาเป็นอะไรทำไมมอมแมมแบบนั้น”

            “ฉันลงไปทำกับข้าวในครัวสิคะ ย่าหยาก็ร้องจะไปหาพ่อฉันก็เลยพาไปอยู่เสียกับพ่อเขา ทีนี้รายนั้นเมาค้างอยู่เลยปล่อยให้ลูกเล่นอะไรต่อมิอะไรก็เลยเป็นอย่างที่คุณเห็นนี่แหละค่ะ”

จิตนารีเล่าให้สามีที่เพิ่งออกมาจากห้องส่วนตัวฟัง ตั้งแต่ฉัตรชฎาเสียไปสองสามีภรรยาก็ต้องแยกกันนอนคนล่ะห้องเนื่องจากคุ้มขวัญต้องมานอนกับจิตนารีตลอด ยามที่ศิลาภินไม่อยู่

            “เอ่อ...เมื่อเช้าผมเข้าไปบอกเขาแล้วนะเรื่องที่เราคุยกัน”

            “ค่ะ...” จิตนารีพยักหน้าอย่างรู้กัน เพราะทั้งคู่ได้หารือกันอย่างเคร่งเครียดเรื่องดังกล่าวก่อนที่พ่อใหญ่ของบ้านจะนำความไปบอกกับบุตรเขย

            “ฉันไม่ใช่ไม่ไว้ใจธีร์เขาหรอกนะคะ แต่อยู่บ้านเดียวกันเห็นหน้ากันทุกวัน คนมันเคยรักเคยผูกพันกลัวจะทนไม่ได้เข้าสักวัน นี่แค่เห็นจีนัสอยู่กับคุณกิตติธัชยังหึงจนกินเหล้าเมามาย จะไม่ให้หนักใจได้ยังไง”

            “อืม...เขาก็รับปากแล้วว่าจะกลับไปทำงาน คงอีกไม่กี่วันนี่แหละ ผมอยากให้จีนัสมันออกเหย้าออกเรือนไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด หรือไม่ก็ให้ธีร์แต่งกับผู้หญิงคนใหม่ซะเรื่องมันจะได้จบแบบจริงๆ จังๆ เพราะยังไงเสียธีร์ก็ต้องแวะเวียนมาดูย่าหยาก็ต้องเจอกันอยู่วันยังค่ำ จะไม่ให้เขามามันก็ลูกของเขา หรือจะให้เขาเอาย่าหยาไปเลี้ยงเองทั้งผมทั้งคุณก็คงไม่ยอม เฮ้อ!!”

            “ถ้าจะต้องให้เอาไปจ้างคนโน้นคนนี้ฉันไม่ยอมแน่ๆ ค่ะ ฉันกลัวย่าหยาจะเป็นอันตราย ดูอย่างที่เป็นข่าวแทบทุกวันสิคะไว้ใจใครได้ที่ไหน อีกอย่างธีร์ก็ไม่ใช่จะอยู่บ้านตลอด ไหนจะต้องออกต่างจังหวัดก็บ่อยที่บ้านธีร์เองก็ไม่มีใคร ถ้าเอาย่าหยาไปคงต้องปล่อยให้อยู่กับพี่เลี้ยงตามลำพัง โอ๊ย!! แค่คิดฉันก็หัวใจจะวายแล้วค่ะ เรากันไว้ดีกว่าแก้นะคะ ดีกว่าต้องมานั่งตีอกชกตัวทีหลัง”

จิตนารีกล่าวทั้งที่อุ้มคุ้มขวัญกระเตงอยู่ ใช่ว่าทั้งนางและชนชาติจะรังเกียจศิลาภิน ด้วยชายหนุ่มก็เป็นเสมือนลูกหลานที่รู้จักมักคุ้นคอยเอื้อเฟื้อกันมาตลอดอีกทั้งนิสัยใจคอก็นับว่าเป็นคนดีพอสมควร รู้จักทำมาหากินดิ้นรนจนได้ดิบได้ดีด้วยสองมือสองเท้าของตัวเอง

 ถ้าหากไม่เกิดเรื่องน่าบัดสีนั่นขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน ก็นับได้ว่าศิลาภินเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมไปด้วยคุณงามความดีคนหนึ่ง นางกับสามีก็ใช่ว่าจะอยากหักหาญน้ำใจลูกเขยคนนี้นัก แต่เพื่อปกป้องจิตใจของบุตรสาวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ต้องทำ

หากวิธีนี้ยังใช้ไม่ได้ผลทั้งคู่ก็คงต้องเพิ่มความรุนแรงกว่านี้ขึ้นไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์อันน่าอดสูต้องซ้ำรอยเดิมอีก