รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 4

ตกเย็นมากแล้วก็ยังไม่มีใครกลับกันมาบ้าน กันต์ศิตางค์โทร.มาบอกมารดาว่าเธอยังต้องเอาการ์ดไปให้เพื่อนๆ อีกสองสามคน อาจจะกลับติดค่ำสักหน่อย นางจึงจัดแจงเข้าครัวทำกับข้าวรอเพื่อที่พอทุกคนมาถึงจะได้กินมื้อค่ำกันเลย

หลายวันมานี้ชนชาติเองก็ไม่ค่อยได้เข้าไปทำงานได้แต่สั่งการบรรดาลูกน้องเอาไว้ ในฐานะพ่อของว่าที่เจ้าสาวก็ต้องวิ่งเต้นทำโน่นทำนี่เพราะงานก็ใกล้จะมาถึงเข้าไปทุกที

“เอ...เสียงรถนี่ใช่พวกจีนัสพากันกลับมาแล้วรึเปล่าแม่จันทร์” จิตนารีถามแม่บ้านรุ่นน้องขณะนั่งหั่นผักเพื่อเตรียมทำกับข้าว

“เสียงรถไม่เหมือนเลยนะคะพี่นารี เหมือนรถคุณธีร์มากกว่าเดี๋ยวจันทร์ไปดูให้นะ”

“อือ...เอาสิถ้าเป็นธีร์ล่ะก็พาเขามาพบฉันที่นี่เลยนะ”

“จ้ะพี่...” นางจันทร์วางของในมือแล้วรีบลุกเดินไปดูผู้มาเยือน จิตนารีก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อ พลางนึกในใจว่าถ้าเป็นศิลาภินคงดีไม่น้อยนางเอกก็กำลังอยากเจอเขาอยู่ด้วยพอดี      

“คุณแม่...สวัสดีครับ”

“อ้าวธีร์...สวัสดีจ้ะไปไงมาไงล่ะเนี่ยเราน่ะ” ศิลาภินเดินมาพร้อมกับจันทร์ เขายกมือไหว้แม่ยายก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลงบนแคร่ใกล้ๆ นาง ส่วนจันทร์ก็เดินอ้อมเข้าไปด้านในตัวบ้านตามมารยาทด้วยรู้ว่าทั้งคู่คงมีเรื่องส่วนตัวต้องคุยกัน

“คือ...ผมขอโทษครับที่ไม่ค่อยได้มาหาเลยช่วงนี้” ชายหนุ่มยกมือพนมไว้อีกครั้งอย่างสำนึก

จิตนารีมองสำรวจลูกเขยตั้งแต่หัวจรดเท้า ศิลาภินดูซูบผอมลงไปมาก ใบหน้าตอบดูหมองคล้ำ แม้จะโกนหนวดโกนเครามาใหม่ๆ การแต่งตัวดูสะอาดสะอ้าน แต่ไม่อาจซ่อนเร้นความเปลี่ยนแปลงของเขาได้เลย

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ...งานคงจะยุ่งแม่เข้าใจ”

“เอ่อ...ครับ ว่าแต่ย่าหยาไปไหนครับเนี่ย ตั้งแต่มายังไม่เห็นวิ่งออกมาหาผมเลย”

“ออกไปข้างนอกกับจีนัสเขาน่ะ ค่ำๆ คงจะกลับมาด้วยกัน ย่าหยาช่วงนี้แกดูเหงาๆ แม่เลยให้จีนัสพาออกไปเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง” จิตนารีอธิบาย ลูกเขยหนุ่มของนางหน้าตกนิดหน่อยคงรู้ว่าที่คุ้มขวัญเป็นเช่นนั้นเพราะความบกพร่องของตัวเอง

“ธีร์ดูผอมไปนะลูก ทำงานหนักไปรึเปล่าพักผ่อนบ้างนะ”

“อ๋อ...ไม่นี่ครับ ผม...”

“ช่างเถอะๆ พ่อเขาอยู่หลังบ้านโน่นแน่ะ แวะไปหาเขาหน่อยนะเห็นบ่นคิดถึงอยู่ทุกวัน”

“ครับ...คุณพ่อไม่เข้าสวนเหรอครับ หรือวันนี้กลับเร็ว”

“ไม่ใช่หรอก...เหลืออีกเดือนกว่าๆ ก็จะมีงานแล้วพ่อเขาก็ต้องเตรียมความพร้อมให้ทันน่ะจ้ะ”

คำตอบช่างปวดจี๊ดไปถึงหัวใจ ศิลาภินกัดฟันกรอดและรีบปรับสภาพให้ตัวเองอยู่ในสภาวะปกติ

“อยู่กินมื้อค่ำด้วยกันไหม อีกเดี๋ยวจีนัสกับย่าหยาคงมากันแล้วล่ะ”

“ครับ...เอ่อ...แล้วเขาออกไปกันสองคนเหรอครับแล้วไปที่ไหนกัน ไปกันนานรึยัง...”

“ก็...ออกไปตั้งแต่สายๆ แล้วจ้ะ ไปกับตาพัฒเขาไปลองชุดกัน เห็นว่าจะเลยไปแจกการ์ดให้พวกเพื่อนๆ ด้วย”

ทุกคำถามจะได้คำตอบที่เจ็บอกตอกกลับมาทุกครั้ง แต่จิตนารีจะพยายามรักษาน้ำใจไม่เอ่ยถึงกิตติธัช แต่ด้วยสัญญชาตญาณทำให้เขาเกิดอยากรู้รายละเอียดนั้นขึ้นมา

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมา

“จริงๆ ที่ผมมาวันนี้ก็อยากเจอย่าหยาแล้วก็...มาลาคุณพ่อคุณแม่ด้วยครับ...”

“หือ...มาลาพ่อกับแม่ ธีร์จะไปไหนเหรอลูก” นางถาม แม้พอจะรู้ว่าหนุ่มคงลำบากที่จะต้องทำใจให้ยอมรับเรื่องการแต่งงานของกันต์ศิตางค์ แต่ไม่นึกว่าชายหนุ่มถึงกับจะต้องมาล่ำลากันตั้งแต่ตอนนี้

“ผม...รับงานไว้ที่ต่างจังหวัดอีกโครงการหนึ่ง คราวนี้ค่อนข้างเป็นงานใหญ่พอสมควรคงต้องไปอยู่หลายเดือนครับ”

“อีกแล้วเหรอ...นี่ก็เพิ่งจะกลับมาได้เดือนกว่าๆ เองไม่ใช่เหรอจ๊ะ...”

“ครับ...มันได้เงินดีครับคุณแม่ ลูกค้าเก่าๆ เขาช่วยแนะนำมาให้ผมเห็นว่าพอจะทำได้ก็เลยรับเอาไว้ครับ” ศิลาภินอธิบาย ใจจริงของเขาก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ในเมื่อความกดดันมันบีบบังคับ เขาเองก็ไม่มีทางออกอื่นอีกแล้ว

“จะไปแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ...สงสารก็แต่ย่าหยา ทำอะไรก็คิดถึงลูกบ้างนะธีร์”

“เพราะคิดถึงลูกนี่แหละครับผมถึงต้องทำแบบนี้...คุณแม่เรื่องย่าหยาไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับผมไม่ทิ้งแกแน่ๆ ผมจะพยายามหาเวลามาเยี่ยมแกให้บ่อยที่สุดครับ”

“เอาเถอะ...จะเอาอย่างนั้นก็ได้ ว่าแต่งานแต่งจีนัสเราจะไม่มาด้วยใช่ไหม ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกพ่อกับแม่เข้าใจดี...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นรู้ไว้นะธีร์ ยังไงธีร์ก็ยังเป็นคนในครอบครัวของเราอยู่นะลูก”

“คุณแม่...” ชายหนุ่มแหงนหน้ามองแม่ยาย ไม่ว่ากี่ครั้งกี่หนเขาก็มีแต่สร้างความลำบากใจให้นางสินะ ทั้งๆ ที่ทุกคนต่างก็รักและเอ็นดูเขาด้วยใจจริง แต่เขากลับรักษาสิ่งเหล่านั้นไว้ได้ไม่ยั่งยืนเลย เขาคงเห็นแก่ตัวเกินไปอย่างที่       กันต์ศิตางค์เคยว่าเอาไว้ ทำอะไร...ก็นึกถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง

“ธีร์อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมล่ะ เดี๋ยวแม่จะทำเพิ่มให้” จิตนารียิ้มและชวนเปลี่ยนเรื่องคุย

“ไม่...ไม่ครับผมว่าจะแวะไปหาคุณพ่อแล้วก็จะกลับเลยเดี๋ยวจะเดินทางไม่ทัน...”

“อะไรกัน ทำไมรีบขนาดนี้ล่ะ”

“เป็นงานด่วนครับ ผมเพิ่งตอบตกลงกับทางโน้นเสร็จแล้วก็ต้องเริ่มงานกันเลย”

“ตายจริง...แล้วอย่างนี้ไม่เหนื่อยแย่เหรอ”

“ไม่หรอกครับ...แค่ผมก็อยากไปให้เร็วที่สุดงานจะได้เสร็จเร็วๆ เหมือนคราวที่แล้ว”

“อย่างนั้นเหรอ อืม...เอาเถอะแม่ก็ต้องแล้วแต่ธีร์นะ เดินทางปลอดภัยขอให้งานราบรื่นนะลูกนะ” จิตนารีกล่าวให้พรแก่บุตรเขย นางรู้ว่าสาเหตุแท้จริงคงไม่ใช่แค่อยากให้งานเสร็จเร็วๆ หรอก

ชายหนุ่มกำลังจะหนีอีกแล้วต่างหาก แต่ถ้ามันช่วยให้อะไรๆ ลงตัวขึ้น เขาทำใจได้มากขึ้นมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

“ขอบคุณครับคุณแม่...ถ้างั้นผมลาตรงนี้นะครับเดี๋ยวจะแวะไปคุยกับคุณพ่อหน่อยก็จะกลับเลย”

“จ้ะๆ ไปดีมาดีนะลูก”

“ครับ...”

ชายหนึ่มยกมือไหว้แม่ยาย ความรู้สึกหลายแหล่ไหลวนมารวมกันจุกอยู่ที่อกทำให้เขารู้สึกอัดอั้นไม่น้อย แต่ในเมื่อตัดสินใจจะเดินหน้าแล้วครั้งนี้เขาก็ไม่ถอยเหมือนกัน

ในตอนแรกเขาก็อยากอยู่พบหน้ากันต์ศิตางค์กับคุ้มขวัญก่อน แต่พอจิตนารีเอ่ยถึงกิตติธัช ชายหนุ่มก็รู้เลยว่าคงทนอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแม้แต่วินาทีไม่ได้ เขาคงไม่สามารถเก็บอาการอยู่และอาจเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้มองหน้าผู้ใหญ่ไม่ติดเสียเปล่าๆ ไปมันเสียตอนนี้เลยจะได้ไม่ต้องอยู่ให้รกหูรกตาใครได้อีก                                                                                        

ศิลาภินแวะไปทักทายกับชนชาติอยู่พักหนึ่ง หนุ่มใหญ่ดูจะตกใจพอๆ กับภรรยาของเขาเรื่องที่เขาต้องไปทำงานต่างถิ่นเป็นเวลาหลายเดือน และต้องไปอย่างกะทันหันด้วย แต่ก็เข้าใจและเคารพในการตัดสินใจของชายหนุ่ม จากนั้นก็ขึ้นรถและออกไปจากบ้านทันที คงอีกนาน...กว่าเขาจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง หรือบางทีอาจไม่มีโอกาสนั้นอีกเลยก็เป็นได้