รอยอาลัย ตอนที่ 4

ศิลาภินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยงเข้าไปแล้ว อาการเมาค้างทำให้เขาแทบลุกไม่ขึ้น มันมึนตึง ท้องไส้กระอักกระอ่วน วิงเวียนศีรษะไปหมด

ขนาดจะลืมตายังลำบากด้วยว่าเขามองเห็นห้องทั้งห้องหมุนวนไปหมด อาการเมาค้างของเขาดูจะหนักเอาการเนื่องจากโดยปกติก็ไม่เคยดื่มหนักถึงขนาดล้มพับเช่นนี้

            แม้จะอาการจะยังแย่อยู่แต่ใจนั้นคิดห่วงกังวลในหลายเรื่อง ทั้งเรื่องคุ้มขวัญ ทั้งเรื่องงานที่ต้องไปช่วย ป่านนี้ทุกคนคงรู้สึกแย่กับการกระทำของเขาไปหมด

            “ธีร์...ตื่นรึยังล่ะ”

            “คุณพ่อ...ตื่นสักพักแล้วครับ”

            “ลุกไหวไหม...” ชนชาติเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วทิ้งตัวนั่งข้างๆ คนเมาค้าง

            “ครับ...ไหวครับ...”

            “ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนหรอกหิวรึยังเดี๋ยวจะให้คนเอาอะไรขึ้นมาให้กิน”

            “ไม่ครับ...ผม...ขอโทษด้วยนะครับคุณพ่อที่ทำตัวไม่เอาไหน” ชายหนุ่มกล่าวกับพ่อตาอย่างสำนึกผิดเขาพยายามใช้มือค้ำทรงตัวลุกนั่ง แล้วหลับตาลงชั่วครู่เพื่อปรับสภาพตัวเอง                                                            “ไม่เป็นหรอก...ใครๆ ก็เคยเมากันทั้งนั้น คนเมาก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนไม่ดีไม่เอาไหนเสียหน่อย”                                                           “ขอบคุณมากครับที่เข้าใจ...”

            “วันนี้พ่อจะเข้าไปทำธุระในตัวเมืองคงไปนอนค้างด้วยพรุ่งนี้ถึงจะกลับ”

            “อ๋อ...แล้วคุณแม่ไปด้วยไหมครับ” ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากถามกลับไป

            “ไม่หรอกเขาต้องดูแลหลายอย่างที่บ้าน...แต่ก่อนพ่อจะไปมีเรื่องอยากจะคุยกับเราหน่อยนะ” ชนชาติหันมองตาลูกเขย เขาหายใจหนักๆ ท่าทางเคร่งเครียดจนศิลาภินนึกสงสัย แต่ก็รอฟังให้พ่อตาพูดธุระขึ้นมาก่อน

            “เมื่อคืน...ตอนที่เราเมาแล้วถูกหามมาในห้องพ่อก็อยู่ด้วย...” ศิลาภินยิ่งจะเพิ่มความสงสัยเมื่อพ่อตาของตัวเองพูดแค่นั้นแล้วก็หยุดคล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

            “ธีร์คงเมามากเลยจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นยังไงบ้างตอนนั้น”

            “เอ่อ...” คราวนี้แหละชายหนุ่มถึงได้นึกสะกิดใจขึ้นมา ใช่เขาเมามากและสาเหตุที่ต้องดื่มเหล้าดับทุกข์ขนาดนั้นก็เพราะผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่เมียของเขานั่นเอง

            “ถ้านึกไม่ออกพ่อจะเล่าให้ฟัง ธีร์เมามากตอนที่พ่อกับไอ้ทิมช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้...ธีร์เพ้อหาแต่จีนัส ตัดพ้อต่อว่าลูกสาวของพ่อว่าหมดเยื่อใยกับธีร์หมดแล้ว...”

ชนชาติยังคงรักษาระดับน้ำเสียงให้นุ่มลึกเช่นเดิม มันทำให้ศิลาภินรู้สึผิดอย่างมหันต์ต่อสิ่งที่ทำลงไปถึงแม้จะไม่รู้สึกตัวเลยก็ตาม เขาปิดตาลงอย่างเหนื่อยใจและเอามือลูบใบหน้าหยาบๆ รู้สึกโกรธความไม่รู้จักควบคุมสติของตัวเอง

            “ผม...ขอโทษครับ...ผมเมามากจริงๆ”

            “เรายังรักจีนัสอยู่เหรอ” ชนชาติถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดี เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาเกือบครึ่งค่อนชีวิตเรื่องแค่นี้ทำไมถึงจะดูไม่ออก และที่ผ่านมาตั้งแต่แต่งงานกับฉัตรชฎา ลูกเขยของเขาคนนี้ก็ไม่เคยปฏิบัติตัวเยี่ยงสามีที่พึงกระทำต่อภรรยาเลยแม้แต่น้อย

คงมีแต่คุ้มขวัญที่เขาแสดงออกถึงความผูกพันระหว่างพ่อลูกอย่างชัดเจน

            “ครับ...” ชายหนุ่มยืดอกรับอย่างลูกผู้ชายแม้น้ำเสียงจะแผ่วลงไปมากก็ตาม

            “อืม...พ่อก็รู้ว่าที่แต่งงานกับจีนเพราะความรับผิดชอบ ทั้งจีนกับจีนัสต่างก็เป็นลูกสาวของพ่อเหมือนกัน ครั้งหนึ่งธีร์เคยทำให้จีนัสเสียใจจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคนมาแล้ว พ่ออยากให้ธีร์ตระหนักให้ดีก่อนจะทำอะไรลงไป ทั้งจีนทั้งจีนัสน่าสงสารเพราะเรามามากพอแล้ว คนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่ว่าใครก็อยากเห็นลูกตัวเองมีความสุขทั้งนั้น และทนไม่ได้หรอกที่จะต้องมานั่งดูลูกในไส้จมอยู่กับความทุกข์ไปทั้งชีวิต ธีร์เองก็เป็นพ่อคนแล้ว ถ้าธีร์มีลูกสาวสองคนแล้วต้องผลัดกันใช้ผู้ชายคนเดียวกัน คิดว่า...ตัวเองจะรับได้ไหม”

            “ผม...ผมขอโทษ ครับผมพยายามหักห้ามใจผมทำแล้ว ผมทำไม่ได้จริงๆ” คำพูดของชนชาติทำให้ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกตัวเองช่างชั่วช้านัก เขาทำให้ผู้ใหญ่ที่ตัวเองเคารพ และท่านก็ให้โอกาสเขามาเสมอแม้จะเคยทำผิดร้ายแรงเขาก็ไม่เคยถูกตำนิด่าทออย่างที่สมควรจะเป็น                           “เพื่อเป็นการตัดปัญหา พ่อว่าธีร์กลับไปทำงานของตัวเองได้แล้วล่ะ อย่าคิดว่าพ่อกับแม่ไล่เลยนะเราสองคนไม่เคยคิดอะไรแบบนั้น ถ้าขืนธีร์ยังบังคับตัวเองไม่ได้ยังตัดไม่ขาดอยู่แบบนี้สักวันเราสองคนตายายคงต้องทนเป็นขี้ปากชาวบ้านอีกแน่ๆ นั่นมันก็ไม่ร้ายแรงเท่ากับที่จีนัสจะต้องมาแบกรับคำครหาคำนินทาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใครๆ เขาคงคิดว่าจีนัสเฝ้าแช่งให้น้องตัวเองตายเพื่อจะเอาคนรักคืน จีนัสเจ็บปวดกับเรื่องนี้มามากพ่อไม่อยากเห็นลูกสาวที่เหลืออยู่คนเดียวต้องตรอมใจตายไปอีกคน เข้าใจไหมธีร์”

ชนชาติหันมองบุตรเขยด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นเคย แม้จะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่ศิลาภินแสดงออกเมื่อคืน ชายหนุ่มโพล่งชื่อกิตติธัชขึ้นมาด้วย นั่นหมายความว่าความยุ่งยากกำลังมาเยือนครอบครัวของเขาอีกแล้วเมื่อความหึงหวงเข้าครอบงำใครบางคนเช่นนี้

            “...” ศิลาภินเงียบ เขาจุกจนพูดอะไรไม่ออก สิ่งที่ชนชาติพูดมาสื่อให้รู้เลยว่าหัวอกคนเป็นพ่อ เจ็บปวดกับการต้องคอยมองลูกตัวเองจมอยู่ในวังวนแห่งความอาดูร

            “ส่วนเรื่องคุณกิตติธัชเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง หน้าที่การงานเขาก็มั่นคงพ่อรู้จักมักคุ้นมาหลายปีรับรองได้ว่าไม่ใช่คนที่เสเพลไม่ได้เรื่องแน่นอน ถ้าเขาจะเข้ามาสนใจจีนัสแล้วจีนัสก็เปิดใจยอมรับเขาพ่อกับแม่ก็คงไม่ห้าม ธีร์เองก็ไม่มีสิทธิ์อะไรด้วย แต่ถ้าจีนัสไม่ชอบพอด้วยพ่อก็ไม่ได้บังคับ เรื่องนี้เป็นเรื่องขิงชีวิตและอนาคตของเขา เขามีสิทธิ์ที่จะเลือก มีสิทธิ์ที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่เขาคิดว่าใช่ พ่อยากให้ธีร์เข้าใจและปล่อยวางเรื่องนี้ซะ อย่างไรเสียพ่อกับแม่ก็ไม่ยอมให้จีนัสกลับมาคบกับธีร์อีกเด็ดขาด...เข้าใจไหมลูก”                                                                                             “ครับ...ผมเข้าใจแล้วครับคุณพ่อ” ชายหนุ่มตอบรับเขาก้มหน้าไม่ได้มองไปยังพ่อตาที่สนทนาด้วย อาการเมาค้างดูเหมือนจะมีผลต่อร่างกายและจิตใจของเขาน้อยกว่าถ้อยวาจาที่ออกมาจากปากชนชาติเสียอีก

            “พ่อรู้ว่าธีร์เป็นคนยังไง ความรักน่ะบางครั้งมันก็ไม่จำเป็นที่เราต้องเป็นเจ้าของครอบครองมันไว้กับตัวเสมอไปหรอกนะ เพราะเราเป็นคนเลือกเองที่จะเดินเส้นทางคนละทางกับเขา และไม่สามารถเรียกร้องความรู้สึกของใครกลับมาได้อีก แค่ได้มองคนที่เรารักมีความสุขมันก็น่าจะเพียงพอแล้วนะ”

ชนชาติทิ้งท้ายประโยคก่อนจะลุกและเปิดประตูออกจากห้องนั้นไป ปล่อยทิ้งให้บุตรเขยนั่งคอตกอกกลัดหนองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

ชายหนุ่มหมดเรี่ยวแรงเอนหลังแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนหนักๆ ดวงตาเขาแดงเรื่อหัวใจเต้นแรงเฝ้าแต่ครวญคิดถึงความผูกพันอันเจ็บปวดที่ตัวเองสร้างและทำลายมันด้วยสองมือ ชีวิตหลังแต่งงานของเขาที่ยังมีลมหายใจอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะรู้ว่าหญิงสาวยังไม่มีใคร

แต่วันนี้...ชนชาติได้พูดอย่างชัดเจน ว่าพร้อมจะให้กันต์ศิตางค์เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่เธอต้องการ จากภาพที่เห็นจากการกระทำที่เขาได้มองตอนอยู่ที่แปลงผักมันก็บอกชัดเจนอีกเช่นกันว่า กันต์ศิตางค์กำลังเปิดใจรับการเข้ามาของชายหนุ่มที่ชนชาติกล่าวถึง

            ริมฝีปากแห้งผากถูกเม้มเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บแปลบ เปลือกตาหนักอึ้งถูกปิดลง เพื่อหลีกหนีเรื่องราวที่ทำให้หัวใจต้องทำงานด้วยความทรมานร้อนรุ่มๆ อยู่ในอก...