Lahat ng Kabanata ng โซ่ดอกรัก : Kabanata 1 - Kabanata 10

4 ปีต่อมา ท่ามกลางแสงสีนีออนยามค่ำคืน ทุกความสว่างเพียงหลอกตาให้คิดว่ายามนี้ไม่มืดมิด แต่จริงๆ แล้วไม่มีช่องว่างตรงไหนเลยที่แสดงถึงแสงใดๆ จะเล็ดลอดเข้ามาส่องใจอันดำทมิฬดวงน้อยนี้ได้สี่ปี...สี่ปี ที่ชีวิตของเธอจมดิ่งสู่เหวแห่งความทุกข์ หายใจเข้าออกแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความเจ็บปวดราวถูกเข็มแหลมคอยตามทิ่มแทง แผ่นดินนี้ที่เธอจากไป และไม่เคยคิดหวนกลับมาจนกระทั่งต้องมายืนเหยียบอีกครั้งเมื่อข่าวสารบางอย่างส่งไปถึงการสูญเสีย...หรือเปล่าไม่แน่ใจ เรียกว่าแค่มีคนในบ้านที่เคยอยู่ร่วมชายคาเดียวกันเสียชีวิต และศพถูกนำมาตั้งบำเพ็ญอยู่ ณ วัดที่เธอกำลังเดินทางไปถึงน่าจะเหมาะกว่า แท็กซี่จอดเทียบริมฟุตปาธบริเวณปากทางเข้าวัด คนขับรีบเปิดประตูและช่วยนำกระเป๋าท้ายรถออกมาวางให้ หญิงสาวหยิบแบงก์ในกระเป๋าสตางค์ออกมาจ่ายตามจำนวนที่มิเตอร์บอกก่อนจะจับกระเป๋าลากเดินเข้าสู่ตัวพุทธสถาน ท่ามกลางความโศกเศร้าบนศาลาสวดพระอภิธรรม ทุกคนหันมามองร่างระหงในชุดดำสนิทเป็นตาเดียวกัน เธอสวย...ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หน้าผากโหนกนูนพอประมาณมาถึงคิ้วโก่งยาวได้รูป จมูกโด่งรับกับตากลมโตที่ถูก

“ทำไมจีน...ทำไมถึงยอมแพ้อะไรง่ายๆ ทำไมไม่รู้จักอดทน”ภาพทุกอิริยาบถในวัยเยาว์ผ่านช่วงเวลาต่างๆ ไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ความทรงจำที่แน่นแฟ้นระหว่างพี่น้องฉายชัดราวเป็นเรื่องในปัจจุบัน แม้ตัวเองจะหนีไปไกลแสนไกล ถูกความเจ็บช้ำปิดตาบังใจแค่ไหนก็ไม่อาจลบความรู้สึกจริงๆ ที่มีออกไปได้เลยตลอดเวลาที่จากกันเธอทั้งคิดถึงทั้งเคืองแค้น ราวอกจะแตกเป็นเสี่ยง ทางออกหาไม่เจอ ทางจะเดินกลับก็ไม่มี“จีนัส...จีนัส...เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงห้าวทุ้มที่คุ้นเคยเรียกอยู่ด้านนอกโดยไม่ได้เคาะประตูทำให้หญิงสาวที่นอนเหม่อรีบใช้มือปาดเช็ดน้ำตา“มีอะไร...” เธอตอบเสียงห้วนพลางนึกสงสัยทำไมเขามาเช้าขนาดนี้ หรือว่าไม่ได้ไปไหนเลยตั้งแต่เมื่อคืน และนอนค้างที่นี่กับเด็กนั่นด้วย“คุณแม่บอกไม่สบายเป็นอะไรมากไหม...พี่เอายามาให้”“ไม่กิน...หนักกว่านี้ยังไม่ตาย คุณเลิกยุ่งกับฉันซะทีฉันอยากอยู่คนเดียว...เข้าใจไหม!”เสียงแผดตวาดลั่นดังมาจากด้านในของห้องนอน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆ ด้วยความห่วงกังวล เขารีบไปยกโต๊ะตัวเล็กซึ่งใช้วางแจกันเพื่อตกแต่งตรงบันไดมาตั้งหน้าห้องหญิงสาว และนำอาหารกับยาวางไว้ให้หวังว่าเธอคงจะออกมาทานมันเพราะคงไม่มีใคร

กันต์ศิตางค์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีที่มาถึงบ้าน วันนี้รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวเป็นพิเศษเนื่องจากออกภาคสนามนานไปหน่อย จากปกติที่แค่เดินๆ ดูพอหอมปากหอมคอแล้วก็กลับมาทำบัญชีต่อ หญิงสาวในชุดลำลองเดินลงบันไดเพื่อไปที่โต๊ะอาหารซึ่งทุกคนคงคอยอยู่แล้ว ในบ้านเธอมักเป็นคนที่ช้าที่สุด และคนที่บ่นอุบอิบกับการต้องรอคอยอยู่ร่ำไปเมื่อก่อนนี้ก็คือ ฉัตรชฎาน้องสาวแสนสวยของเธอนั่นเองแต่ต่อจากนี้ไป...คงไม่ได้มีเหตุการณ์นั้นอีกต่อไปแล้ว“อ้าวจีนัสมาได้ซะทีนะเรานั่งสิพ่อหิวจะแย่อยู่แล้วนะ” ชนชาติเป็นคนเอ่ยทักเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา แต่สายตาของหญิงสาวกับจับจ้องอย่างขุ่นเคืองไปยังบุรุษอีกคนซึ่งมีย่าหยาน้อยนั่งหัวเราะร่าอยู่บนตัก“เอ่อ...ธีร์เขาจะมาอยู่กับเราสักพักนะลูก เขาเพิ่งเคลียร์งานที่ค้างเสร็จตอนนี้ก็คงต้องมาดูแลย่าหยาสักระยะ เด็กขาดแม่ไปคนหนึ่งแล้วห่างพ่อเขาอีกคนสภาพจิตใจคงแย่ในช่วงใหม่ๆ แบบนี้ด้วย”“แล้วทำไมไม่พากันไปอยู่ที่เลยเสียเลยล่ะคะ” กันต์ศิตางค์สวนทันควันเธอไม่เข้าใจว่าทำไมสองพ่อลูกถึงต้องมาอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปอีก ในเมื่อเขาก็มีบ้านของเขาแม่ของเด็กเสียไปแล้วก็ควรพาเด็กไปอยู่ด้วยถึงจะถ

ตะวันบ่ายคล้อยเข้าไปแล้ววันนี้กันต์ศิตางค์ต้องเข้าไปในสวนผักเพื่อดูการดูแลรักษาของผักแต่ละประเภท เธอต้องคอยศึกษาไปทีละชนิดทีละอย่างอย่าสนใจโดยมีบิดาเป็นคนคอยชี้แนะ                                             อาชีพการเกษตรพื้นบ้านที่ครอบครัวเป็นเจ้าของเป็นเพียงธุรกิจเล็กๆ แต่มันก็ทำรายได้พอสมควร นั่นเพราะบรรดาลูกค้าต่างพอใจในชื่อเสียงของชนชาติรวมถึงคุณภาพของสินค้าด้วยเมื่อคืนหญิงสาวยอมรับว่านอนไม่หลับเลยเธอกระสับกระส่ายใจสั่นระรัวจนปิดตาให้หลับไม่ลง เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ใกล้ชิดกับเธอแบบถึงเนื้อถึงตัวตั้งแต่กลับมารอบนี้ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ว่ามันพานให้คิดถึงบทรักครั้งยังคบหาเป็นคนรักกันอยู่ใช่...เธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์เธอเป็นของเขาไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนด้วยความไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก ตอนนั้นเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ต

 ในขณะที่สองสาวพี่น้องก็เริ่มเข้าสู่วัยสาวเต็มตัวและยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เขาได้เข้าทำงานในบริษัทรับออกแบบแห่งหนึ่ง และยังคงติดต่อกับสาวๆ รวมถึงบิดามารดาของพวกเธอตลอด ชายหนุ่มได้รับความไว้วางใจจากทั้งชนชาติและจิตนารีเพราะเป็นคนขยันขันแข็งอ่อนน้อมถ่อมตนสุภาพและอ่อนโยนเขาเฝ้ามองกันต์ศิตางค์มาโดยตลอดตั้งแต่ครั้งนั้นที่ได้เจอ คนเมื่อถึงเวลาอันสมควรจึงเดินหน้าสารภาพความในใจให้รู้ ด้วยความช่วยเหลือจากฉัตรชฎาที่ทั้งเชียร์ทั้งลุ้นทั้งคู่จนออกนอกหน้า ในที่สุดนางในดวงใจของเขาก็ใจอ่อนยอมคบหาด้วย เปลี่ยนฐานะจากพี่ชายเป็นคนรัก ในตอนที่เธอเข้ามหาลัยปีหนึ่ง