เส้นขนานที่ต้องมาบรรจบ ตอนที่ 1

อีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น...งานแต่งงานก็จะถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราทั้งงานหมั้นในช่วงเช้าและงานเลี้ยงในช่วงค่ำ ทุกฝ่ายพร้อม ทุกคนมีแต่ความยินดีไม่มีเลยสิ่งไหนจะติดขัดให้ทุกคนต้องร้อนใจ สมกับเป็นงานมงคล ทุกอย่างสื่อไปในทางที่ดีเสียจริงๆ

            นานมากแล้ว...ศิลาภินขาดการติดต่อกับเธอไปอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่วันที่เขามาลาจิตนารีบอกว่าไปทำงานที่ต่างจังหวัด และครั้งนี้คงไปนานหลายเดือน

หญิงสาวซึ่งนั่งแต่งตัวเตรียมจะไปลองชุดที่แก้อีกครั้งมีอาการเหม่อลอยไม่สมกับที่ตัวเองจะเป็นเจ้าสาวในอีกไม่ช้านี้เลย ใจเธอมันไม่ได้อยู่กับเจ้าบ่าว ยังคงถูกจองจำเอาไว้ที่ใครคนหนึ่งและไม่เคยหลุดพ้นออกมาได้สักที ในตอนที่เขาเฝ้าเพียรโทร.หา กระหน่ำส่งข้อความมาให้เธอไม่อยากรับรู้ มันรำคาญและที่ถูกกวนใจด้วยกวนประสาทอยู่ทุกวี่ทุกวัน

            แต่พอหลังจากที่เขากลับมาจากเชียงใหม่ ชายหนุ่มก็หายเงียบไปเลย ไม่โทร ไม่ติดต่อ ข้อความก็ไม่มีความเคลื่อนไหวทุกอย่างถูกตัดขาดไปจากเธอ

อันที่จริงต้องดีใจสิถึงจะถูกแต่ทำไมไม่รู้ใจมันถึงสั่นหวิวทุกครั้งเมื่อคิดว่าเธอและเขาคงไม่มีวันได้บรรจบอยู่ในเส้นทางสายเดียวกันได้อีก มันไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยกับผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานมีสามีซึ่งไม่ใช่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนั้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เธอกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วกันต์ศิตางค์ ด้วยความรักและความดีในตัวกิตติธัชเธอจะรักเขาได้ในอีกไม่ช้าเมื่อได้ใช้ชีวิตร่วมกัน

“แม่จีนัสคะ...เสร็จยังคะน้องหยาหิวแล้ว...”

“อ้าวน้องหยา...นี่ขึ้นบันไดมากับใครเนี่ย บอกแล้วให้รออยู่ข้างล่างไง” กันต์ศิตางค์หลุดจากอาการเหม่อลอยเมื่อประตูห้องถูกพลักเปิดโดยแม่ตัวแสบของบ้าน

ดูเอาเถอะแค่สามขวบเศษเท่านั้นจะเขย่งจนจับลูกปิดประตูเปิดเอามาจนได้

“ขึ้นมาคนเดียวค่ะ คุณยายอยู่ในออฟฟิศ”

“ตายแล้วย่าหยา คราวหลังอย่าขึ้นมาบนนี้คนเดียวอีกนะมันอันตรายรู้ไหม”

ร่างตุ้ยนุ้ยในชุดสีหวานถูกอุ้มขึ้นเหนือพื้นพร้อมบอกกล่าวด้วยความเป็นห่วง

“ก็แม่จีนัสบอกว่าอาบน้ำแต่งตัวแป๊บเดียว นี่ตั้งนานมากแล้วนะคะ น้องหยาก็เลยขึ้นมาตาม” เสียงเจื้อยแจ้วพยายามบอกกล่าวเหตุผล

“เอาล่ะๆ วันนี้ไม่เป็นไร แต่คราวหลังน้องหยาห้ามขึ้นมาอีกนะคะไม่อย่างนั้นแม่จีนัสไม่รักจริงๆ ด้วยเลยรู้ไหม”                                      

“ค่ะ...น้องหยาจะไม่ขึ้นมาอีก แต่แม่จีนัสต้องรักน้องหยาไปนานๆ อย่าทิ้งน้องหยาไปไหนเหมือนคุณพ่อกับคุณแม่อีกนะคะ”                         

กันต์ศิตางค์อึ้งจุกกับคำพูดไร้เดียงสานั้น ดวงตากลมแป๋วกะพริบถี่มองเธออย่างสำนึกผิดแกมขอร้อง คุ้มขวัญคงรู้สึกเหงาหงอยและว้าเหว่เป็นอย่างมากที่ต้องขาดแม่ห่างพ่ออย่างนี้ หญิงสาวรวบกอดร่างเล็กเอาไว้แน่นเป็นการปลอบโยนหัวใจดวงน้อยๆ ให้พอได้อบอุ่นขึ้นมาบ้าง

“ไม่หรอกจ้ะ...แม่...แม่จะอยู่กับย่าหยาตลอดไปนะลูก”

จากความใกล้ชิดสนิทสนมและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นตลอดระยะเวลาหลายเดือนมันช่วยทลายกำแพงทิฐิในใจของกันต์ศิตางค์ที่มีต่อคุ้มขวัญจนหมดสิ้นมานานแล้ว ณ เวลานี้หญิงสาวรักแม่หนูน้อยด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์จริงๆ ราวกับเป็นสายเลือดในหัวอกของตัวเองก็ไม่ปาน

“จริงๆ นะคะ”

“จ้า...จ้ะ...แม่คนชั่งซัก เรารีบลงไปกันดีกว่านะป่านนี้ลุงพัฒคอยแย่แล้ว”

“ค่ะ...”

กันต์ศิตางค์อุ้มแม่หนูน้อยเอาไว้กับตัวและพาลงมาด้านล่าง ยินเสียงเจื้อยแจ้วเล่าโน่นนี้ให้ฟังอยู่ตลอดเวลา คนฟังก็รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างเหมือนที่เขาว่าจินตนาการของเด็กมันไร้ขอบเขตจริงๆตั้งแต่ได้ฤกษ์วันแต่งงาน

หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองเหนื่อยเหลือเกิน ต้องเดินทางไปโน่นนี่ตลอด ตั้งเข้าคอร์ดเจ้าสาวขัดสีฉวีวรรณ ลองชุด ลองเครื่องแต่งกาย เสื้อผ้าหน้าผม ถ่ายรูปเวดดิ้ง เรียนรู้พิธีรีตองและยังต้องไปแจกการ์ดกับบิดามารดาบ้าง ไปกันเองกับกิตติธัชบ้างในกรณีที่ไม่ได้เข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่    เรียกได้ว่าแทบไม่ได้พักเลย พอว่างสักวันสองวันก็ต้องช่วยบิดามารดาเคลียร์งานของครอบครัว เป็นคุณแม่จำเป็นที่มีลูกสาวตัวเล็กๆ ติดแจเกือบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีกล่ะ บอกได้เลยว่าแต่ละวันกว่าจะผ่านไปได้มันช่างเหนื่อยแสนเหนื่อย แต่...มันก็ไม่มากพอจะให้ใจลืมใครคนหนึ่งไปได้

“จีนัสกับย่าหยาหิวไหมเอ่ย...หืม” กิตติธัชเอ่ยถามสองสาวเมื่อขับรถออกมาจากตัวบ้านได้สักพัก วันนี้ดูกันต์ศิตางค์จะเงียบกว่าปกติแม้จะมีคุ้มขวัญคอยชวนคุยโน่นคุยนี่แต่เธอก็แต่ตอบโต้เป็นบางครั้งเท่านั้น

“จีนัสไม่หิวหรอกค่ะ ว่าแต่ย่าหยาหิวหรือยังคะ”

“ไม่หิวค่ะ น้องหยาจะไปสวนสนุก”

“หือ...ไปสวนสนุกอีกแล้วเหรอคะเมื่อวานซืนเราก็เพิ่งไปมานี่ วันนี้คงไปไม่ได้หรอก แม่จีนัสต้องไปทำธุระอีกหลายอย่างรู้ไหม”

“...” หน้ากลมยุ้ยหุบฉับทันทีที่ถูกขัดใจ กันต์ศิตางค์ส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของหลานสาว เพราะเป็นเด็กเล็กอยู่กว่าใครทุกคนจึงค่อนข้างทุ่มเทให้กับแกทุกอย่าง

“ให้ไปกับพี่ก็ได้ เดี๋ยวพอจีนัสลองชุดเสร็จก็ไปขัดตัวต่อไม่ใช่เหรอครับ อีกตั้งนานกว่าจะเสร็จเราสองคนไปเที่ยวกันพลางๆ ก็ได้นี่ เอาไปครับ...ย่าหยา”

“...” คุ้มขวัญไม่ตอบ แต่มองหน้าชายหนุ่มอย่างครุ่นคิด โดยปกติเธอจะไม่ค่อยชอบอยู่กับกิตติธัชเท่าไหร่เพราะเขาหน้าดุ เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันจะตามติดแจแต่กับกันต์ศิตางค์เท่านั้น       

“จะดีเหรอคะพี่พัฒ ย่าหยาน่ะซนมากนะ ยิ่งไปที่แบบนั้นด้วยแล้วจีนัสกลัวว่าจะทำอะไรให้พี่พัฒได้เสียเหงื่อกันเปล่าๆ”                         

“น้องหยาจะเป็นเด็กดีค่ะ...” เสียงเล็กรีบแทรกขึ้นมาทันควัน สมองคิดทบทวนดีแล้วว่าถึงจะหน้าดุไปหน่อยพูดน้อยไปนิดแต่คงไม่เลวร้ายอะไร ไปที่บ้านรึก็บ่อย ซื้อขนมอร่อยๆ ให้ด้วย แม่จีนัสก็ไว้ใจไปไหนมาไหนกันทุกวัน

สรุป...ตาลุงคนนี้ไม่อันตรายหรอก

“อ้าว!! นี่เราไม่กลัวลุงพัฒแล้วเหรอย่าหยา เห็นปกติไม่ค่อยจะเข้าใกล้”

“ก็แม่จีนัสเคยบอกว่าลุงพัฒไม่ใช่ตุ๊กแกนี่ไม่กินตับเด็กหรอกใช่ไหมคะ”

กันต์ศิตางค์ทำหน้าเหลอหลากับคำตอบ แก้มนวลแดงระเรื่อเมื่อจำครั้งที่พูดคุยกันก่อนโน้นได้ดี ว่าความหมายของมันทะลึ่งขนาดไหน แม้คุ้มขวัญจะไม่รู้ไม่เข้าใจแต่ก็ทำเอาผู้ใหญ่ใกล้จะเป็นเจ้าสาวอย่างเธออดเขินอายไม่ได้

“ฮะๆ อะไรกัน ย่าหยานี่ตลกจัง ตกลงว่าเราจะไปเที่ยวสวนสนุกกันสองคนนะครับ แล้วค่อยกลับมารับแม่จีนัสที่สปา โอเคไหม...”

“โอ เค ค๊า!!” เสียงดังชัดเจนตอบโดยไม่ต้องคิด เพราะการได้ไปเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกมันดีกว่าการต้องมานั่งดูทีวีแม่จีนัสของเธอทำธุระเป็นไหนๆ เพราะตามมาด้วยเกือบทุกครั้งคุ้มขวัญจึงเริ่มจับทางได้แล้ว

“ก็ได้ค่ะ ถ้าเหนื่อยไม่ต้องมาบ่นนะคะพี่พัฒ เรารีบไปกันเถอะค่ะไม่รู้ลองรอบนี้จะต้องแก้ชุดกันอีกหรือเปล่า หลายรอบแล้วนะคะ”              

“ก็...แก้ไปทีหนึ่งพอมาลองใหม่จีนัสก็ผอมลงไปทีหนึ่งนี่จ๊ะ ถ้าชุดไม่พอดีมันก็ไม่สวย” ชายหนุ่มพูดนิ่มๆ แค่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง               

“เอ่อ...ที่ผอมเนี่ย กะว่าจะลดหุ่นไม่ให้อวบจนน่าเกลียดน่ะค่ะ อายแขกที่มาในงานแย่เลย” หญิงสาวพยายามแก้ตัว แต่ไม่กล้าสบสายตาคมที่เหลือบมองมา                           

เขาคงดูออกว่านั่นไม่ใช่สาเหตุ และกิตติธัชก็เลือกที่จะไม่พูด ไม่ถามต่อ เขาขับรถต่อไปเงียบๆ ปล่อยให้เธออยู่กับตัวเอง ในขณะที่คุ้มขวัญก็ไม่ได้สนใจคนทั้งคู่ แม่หนูน้อยนั่งเล่นตุ๊กตาบาบี้อยู่บนตักกันต์ศิตางค์ด้วยความเพลิดเพลิน