รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 3

ทำไมกันต์ศิตางค์ถึงได้โหดร้ายกับเขาถึงขนาดนี้ ถึงไม่รักไม่ไยดีในตัวเขาจริงๆ ก็ควรคิดถึงลูกในท้องบ้าง อย่างไรเสียเขาก็คือพ่อที่แท้จริงของเด็ก จะใจร้ายใจดำเกินไปหรือเปล่าที่กีดกันเขาถึงขนาดนี้

ใจหนึ่งเขาอยากบุกไปหาหญิงสาวแล้วพูดคุยกันให้รู้แล้วรู้รอด อีกใจหนึ่งก็เกรงใจจิตนารีกับชนชาติเหลือเกิน เขาสร้างความยุ่งยากลำบากให้ใจท่านทั้งสองมามากหนักหนาแล้ว

 อีกอย่างเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่เอาการ ยิ่งหญิงสาวกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วยแล้ว ย่อมไม่เป็นการดีถ้าเกิดเรื่องไม่งามขึ้นมา ชื่อเสียงของเธอจะต้องย่อยยับป่นปี้ เป็นที่ครหาไปอีกนานแสนนานแน่ๆ

แล้วทีนี้เขาควรทำอย่างไรละ อยู่เฉยๆ ให้ทุกอย่างดำเนินไปตามวาระของมัน หรือทำตามความต้องการฝ่ายต่ำของตัวเอง ถ้าเป็นอย่างนั้น...กันต์ศิตางค์คงเสียใจและเกลียดเขาไปชั่วชีวิตแน่ๆ

เหล้าในแก้วถูกกระดกเข้าปากอย่างไม่รับรู้ถึงรสชาติ วันนี้เขาอยากเมา เมาให้ลืมทุกอย่างไปจากใจเสียพอตื่นขึ้นมาก็ให้เหมือนคนความจำเสื่อมไปเลยก็ดี หรือ...ถ้านอนแล้วไม่ตื่นมารับรู้อะไรอีกคงจะดีมากๆ

“จีนัส...” ชื่อเล่นนี้ถูกเรียกซ้ำๆ จากคนเมา เนื่องจากไม่ใช่คนที่เจนจัดในการดื่ม เพียงไม่กี่แก้วเขาก็เมาพับอยู่ตรงโซฟาในห้องรับแขกของบ้านตัวเอง

“พี่รักเธอ...รักเธอคนเดียว พี่ขอโทษ...ไม่มีเธอพี่ก็อยู่ไม่ได้นะจีนัส”

มโนสำนึกนั้นยังลอยวนเวียนไปหาแต่หญิงอันเป็นที่รักทุกวินาที เขารู้ซึ้งแล้วว่าเธอเกลียดเขา ขยะแขยงเขา และอยากไปให้พ้นๆ จากผู้ชายเลวๆ อย่างเขา แต่การให้ตัวเองทำใจได้เหมือนเธอมันคงไม่มีวัน นอกจากเสียว่าหมดลมหายใจไปแล้วเท่านั้นเอง

“จีน...ช่วยพี่ด้วย ช่วยทำให้จีนัสเข้าใจพี่ด้วยเถอะพี่หมดหนทางแล้วจริงๆ”

แม้ระดับแอลกอฮอล์ในเลือดจะเพิ่มสูงขึ้นเท่าไหร่ แต่จิตสำนึกของเขาก็ยังวนเวียนอยู่แต่งเรื่องของกันต์ศิตางค์ ชายหนุ่มถึงกับเอ่ยปากขอต่อวิญญาณภรรยาสาวผู้ล่วงลับให้มาช่วยดลจิตดลใจมอบหนทางสว่างแก่เขา นับเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ความรู้สึกมันอับจนหนทางขนาดนี้

“จีนัส...ทำไมไม่เข้าใจพี่บ้าง เห็นแก่ลูกของเราหน่อยก็ยัง ดี...” เสียงแผ่วสั้นขาดเป็นห้วงๆ ตามประสาคนเมายังพร้ำเพ้อกับตัวเองไม่ขาดปาก มือคว้าสะเปะสะปะหาแก้วเหล้าที่ตั้งบนโต๊ะ และคว้ามามันยกกรอกปากกินลงคอ ก่อนหายใจร้อนๆ เพราะฤทธิ์การแอลกอฮอล์ที่เข้าไปเผาผลาญ เหลือกตาค่อยๆ ปรือปิดลงพร้อมกับสติสัมปชัญญะที่ดับวูบหลับไปเพราะความเมา

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับดวงตะวันดวงเดิมที่สาดส่องแสงอรุณเข้ามาในตัวบ้าน ศิลาภินขยับตัวด้วยความเมื่อยขบ ศีรษะหนักอึ้งคนแทบยกไม่ขึ้น มองดูนาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว ท้องไส้ของเขารู้สึกระอักกระอ่วนยิ่งนักจนต้องรีบลุกเข้าห้องน้ำโดยด่วนที่สุด        

เมื่อสติมาครบสมบูรณ์แม้ร่างกายจะยังโซซัดโซเซเขาก็โทร.ไปบอกกับลูกน้องที่บริษัทว่าให้ช่วยกันดูแลงานก่อนช่วงนี้เขาคงไม่ได้มีเวลาว่างมากนัก

เหตุเพราะ...ยังทำใจไม่ได้และไม่มีอารมณ์จะทำอะไรด้วยรู้สึกว่าตอนนี้แค่หายใจมันก็เหนื่อยเหลือเกินแล้ว

วันนี้กว่าอาหารจะได้ตกถึงท้องชายหนุ่มก็ปาเข้าไปบ่ายมากแล้ว เนื่องจากอาการเมาค้างเขาจึงไม่สามารถกินอะไรเข้าไปได้ มันพานแต่จะสำรอกออกมาหมด แต่พอตกค่ำศิลาภินก็ไม่ได้คิดหลาบจำกับความทรมานจากพิษสุราที่คั่งค้าง เขายังตั้งหน้าตั้งตาเป็นมิตรที่ดีกับมันต่อไป

จากแรกที่เมาตั้งแต่ครึ่งขวดแรก วันต่อมาปริมาณก็เพิ่มขึ้นตามประสบการณ์เพื่อให้ตัวเองข่มตาได้ ในที่สุดร่างกายของเขาก็สามารถปรับสภาพได้อย่างดีเยี่ยมกินมันทั้งวันทั้งคืนก็ไม่มีอาการเมาค้างอีกแล้ว เหลือก็แต่เมาได้ตลอดเวลาเท่านั้น

 “เป็นอะไรไปเหรอคุณ...เป็นห่วงตาธีร์เหรอ”

“อ้าว...คุณน่ะเองมาเงียบๆ ตกใจหมดเลยค่ะ” จิตนารีหันมองตามเสียงเรียกของสามีขณะกำลังนั่งเหม่ออยู่คนเดียวที่ซุ้มในส่วนหย่อม

“ตกใจอะไรกลางวันแสกๆ กันล่ะ ดูท่าเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมากกว่านะคุณน่ะ คิดอะไรอยู่เหรอ หืม...”

“เอ่อ...ก็อย่างที่คุณเข้าใจนั่นแหละค่ะกำลังคิดถึงธีร์เขาอยู่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง” นางถอนหายใจอย่างคิดหนักมองสามีที่เข้ามานั่งตรงกันข้าม    

“อืม...ผมก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกันนะ ย่าหยาก็ร้องโยเยอยากจะหาพ่อหาแม่ เอ้อ!!! มันเวรกรรมอะไรของพวกเรากันนะคุณถึงได้มีแต่ปัญหาไม่จบไม่สิ้น”

“ธีร์คงกำลังเสียใจน่ะค่ะ อีกไม่นานเขาก็ต้องทำให้ใจยอมรับมันได้ ยังไงเสียเรื่องเขากับจีนัส มันก็ไม่มีวันเป็นไปได้หรอกค่ะ ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด” นางพูดให้สามีฟังสีหน้านั้นเต็มไปด้วยความกังวล แม้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ศิลาภินก็เป็นคนในครอบครัวเธอมานานปี ความผูกพันย่อมทำให้เกิดความห่วงหาอาทรซึ่งกันและกัน

“เจ้าหมอนี่...มันปักใจกับจีนัสเหลือเกินถ้าไม่เกิดเรื่องกับจีนเข้าผมต้องคิดว่าไม่มีใครรักจีนัสได้เท่ามันอีกแล้วล่ะ”

“นั่นสิคะ...ไม่รู้ทำไมจีนกับธีร์ถึงได้...โอ๊ย!! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวจริงๆ ค่ะเรื่องผ่านมาตั้งเกือบจะห้าปีเข้าไปแล้วยังไม่ยอมจบยอมสิ้นกันเสียที” คราวนี้สองสามีภรรยาต่างถอนหายใจพร้อมๆ กันด้วยความกลัดกลุ้ม

            “นี่ก็หายหน้าหายตาไปเลยสินะตั้งแต่วันที่กลับมา เกือบเดือนเข้าไปแล้วโทร.มาแค่สองสามครั้งไม่ห่วงลูกบ้างรึยังไง เสียใจก็เสียใจเถอะ แต่ทิ้งลูกไปเลยแบบนี้มันใช้ไม่ได้จริงๆ” ชนชาติเองก็ค่อนข้างเครียดกับเรื่องนี้เหมือนกัน ศิลาภินที่เคยสุขุมนุ่มลึก รักลูกยิ่งกว่าสิ่งใดไม่น่าจะเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้คุ้มขวัญพลอยได้รับผลกระทบไปด้วยอย่างนี้เลย

            “นี่ก็ได้จีนัสกับพัฒเขาคอยพาไปเที่ยวโน่นนี่ก็เพลาไปได้บ้าง แต่พอกลับมาบ้านก็ถามหาแต่พ่อแต่แม่นั่นอีกแหละค่ะ ฉันล่ะไม่รู้จะทำยังไงสงสารแกเหลือเกิน”

            “ผมคิดว่าจะลองไปตามที่บ้านหรือไม่ก็ที่บริษัทดูนะคุณจะว่ายังไง” ผู้เป็นสามีออกความเห็นอย่างขอคำปรึกษา เพราะเรื่องนี้มันทำให้หลานสุดดวงใจของพวกเขาต้องพลอยเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยดังนั้น คนเป็นตาเป็นยายจึงร้อนรุ่มอยู่ไม่ติดตามๆ กัน

            “ฉันจะลองโทร.คุยกับเขาก่อนดีกว่าค่ะ ขืนเรารุกมากๆ ธีร์อาจกำลังคิดมากเดี๋ยวจะพานไม่สบายใจเสียเปล่าๆ ย่าหยาไม่เคยห่างพ่อห่างแม่พร้อมกันนานขนาดนี้ เด็กก็คิดถึงโหยหาเป็นธรรมดา ฉันคิดว่าถ้าจีนัสแต่งงานแล้วอาจจะยกให้เป็นลูกบุญธรรมไปเลยก็ได้ สองคนนั่นเขาก็รักของเขาไม่น้อยเหมือนกัน”

            “อืม...เรื่องนี้เราคงต้องปรึกษากันอีกที แต่ที่ต้องรีบแก้ปัญหาก็เรื่องตาธีร์นี่แหละใกล้จะถึงวันงานแล้วมันจะหลบหน้าหลบตาไปอีกนานแค่ไหนกันถึงจะทำใจได้”

“ถึงยังไงเขาก็ต้องยอมรับมันให้ได้นั่นแหละ จีนัสเป็นคนเลือกเองนะคะเขาไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ก็คงต้องให้เวลาเขาหน่อยล่ะค่ะ” จิตนารีกล่าว ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างครุ่นคิด หวังว่าพอบุตรสาวคนเดียวที่เหลืออยู่แต่งงานแต่งการออกไปปัญหาสงครามเย็นในบ้านจะได้คลี่คลายลงเสียที

“ว่าแต่สามคนนั้นป่านนี้ไม่รู้ไปถึงไหนกันแล้วนะ ย่าหยาจะซนจนพากันวุ่นวายไปหมดรึเปล่าก็ไม่รู้นะคุณ”

“หึ หึ ไม่หรอกค่ะ ย่าหยาเขาเป็นเด็กฉลาดแกคงรู้ว่าตอนไหนเล่นได้ตอนไหนผู้ใหญ่เขาจะทำงานทำการ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ กับจีนัสแกก็เชื่อฟังอยู่นะ”

“นั่นสิ...คิดแล้วก็ใจหายนะคุณลูกเราเพิ่งกลับมาไม่ถึงปีก็จะแต่งงานไปอีกแล้ว...เฮ้อ!!”

“อย่าทำตัวเป็นคนแก่ขี้เหงาสิคะคุณ จีนัสน่ะอายุปาเข้าไปตั้งเท่าไหร่แล้วพลาดตาพัฒไปมีหลังได้ครองคานทองไปทั้งชาติแน่ๆ ค่ะ”

“ไม่มีทางหรอก ลูกสาวเราออกจะสวยขนาดนั้นเป็นแม่บ้านแม่เรือนรึก็พอไปวัดไปวาได้ ความรู้ก็ดี ใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้นล่ะคุณ” สองสามีภรรยานั่งกระเซ้าเย้าแหย่กันอยู่พักใหญ่พูดคุยเรื่องต่างๆ ทั้งเรื่องงานและเรื่องในครอบครัว

เนื่องจากวันนี้กันต์ศิตางค์และกิตติธัชต้องออกไปลองชุดบ่าวสาวที่เพิ่งตัดเสร็จ รวมไปถึงเอาการ์ดไปแจกให้บรรดาเพื่อนๆ ของแต่ละคนด้วย งานนี้คุ้มขวัญไม่พลาดที่จะติดสอยห้อยตามไปด้วย