รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 2

รถเก๋งสีดำขับเข้ามาจอดในรั้วบ้านอย่างคุ้นเคย ทันทีที่เท้าก้าวลงเขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง บ้านหลังนี้กำลังถูกพัฒนาตกแต่งใหม่เกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นทาสีให้ดูใหม่ขึ้นต้นไม่ใบหน้าก็ถูกนำมาเพิ่มจัดตกแต่งสวยงามยิ่งขึ้น บรรยากาศดูครึกครื้นเหลือเกิน แต่ไม่รู้ทำใจเขากลับห่อเหี่ยวเอาเสียดื้อๆ

“อ้าวธีร์...กลับมาเมื่อไหร่กันไม่เห็นโทร.มาบอกกล่าวกันเลย”

เสียงจิตนารีเรียกชายหนุ่มที่กำลังใช้สายตาสำรวจรอบๆ ให้มันมอง และเขาก็ยกมือไหว้ทักทาย

“สวัสดีครับคุณแม่...ผมเสร็จงานก่อนกำหนดครับเลยกลับมาโดยไม่ได้บอกใคร พอดีว่ารีบด้วยล่ะครับ ว่าแต่นี่มันอะไรกัน พัฒนากันใหญ่เลยจะจัดบ้านใหม่เหรอครับ”

“เอ่อ...มาเหนื่อยๆ เข้าบ้านก่อนเถอะ โน่น...ย่าหยากำลังกินขนมอยู่ในบ้านพอดีไปเถอะ...” แทนที่จะตอบคำถามเขยเล็กจิตนารีกลับทำหน้าเหมือนไม่อยากพูดและชวนเขาเข้าบ้านเป็นการตัดบทเสีย

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่เขาก็ยังเก็บอาการเอาไว้ อันที่จริงถ้าจะตกแต่งบ้านกันใหม่ก็ไม่เห็นแม่ยายของเขาทำหน้าเหมือนจะแบกโลกไว้อย่างนั้นเลยนี่

หรือมันมีอะไรที่มากกว่านั้นและเขายังไม่รู้ แต่ก็ยอมเดินตามจิตนารีเข้าไปในบ้านแต่โดยดี แล้วก็ได้พบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นชุดรับแขก โต๊ะ ตู้โชว์ เครื่องตกแต่งบ้านถูกเปลี่ยนใหม่เกือบหมด มีบางส่วนที่ยังอยู่ในช่วงดำเนินการอยู่ด้วย ยิ่งสร้างความแปลกใจให้เขายิ่งนัก หรือที่นี่กำลังมีอะไรเปลี่ยนแปลงถึงได้พัฒนากันยกบ้านทั้งหลังแบบนี้

ชายหนุ่มยังเก็บความสงสับเอาไว้และเดินไปหาบุตรสาวที่กำเล่นอยู่กับนางจันทร์คนช่วยงานในบ้าน

“คุณพ่อ...คุณพ่อน้องหยามาแล้ว...” คุ้มขวัญเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ก็รีบปีนลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งหราเข้ามาให้อุ้มทันที

“หืม...ตัวแสบของพ่อเป็นไงครับคิดถึงพ่อไหมเอ่ย” ร่างน้อยในชุดกระโปรงยาวถูกอุ้มขึ้นมากอดแนบอก ก่อนแก้มยุ้ยๆ จะถูกหอมฟอดใหญ่อย่างสนจะมันเขี้ยวและคิดถึง

“คิดถึงค่ะ คิดถึงที่สุดในโลกเลยทำไมคุณพ่อไปนานจังคะ” เจ้าตัวน้อยกดริมฝีปากลงบนใบหน้าบิดาจนจมบุ๋ม หอมกลับบ้างพร้อมถามน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

“พ่อไปทำงานครับ...ทำงานหาเงินมาให้ลูกได้เรียนสูงๆ ไงล่ะ หืม...”

“ถ้างั้นน้องหยาไม่เรียนสูงๆ ก็ได้ค่ะคุณพ่อไม่ไปอีกได้ไหมคะ”

“เอาล่ะๆ สองพ่อลูกมานั่งกันให้เรียบร้อยเถอะยืนคุยกันอยู่ได้ เออ...ธีร์ หิวไหมลูก ตรงนี้แม่แต่ของกินเล่นจะให้จันทร์ไปเอาข้าวปลาอาหารมาให้” จิตนารีแทรกกลางการสนทนาของสองพ่อลูก จนกระทั่งทั้งคู่เดินเข้ามานั่งบนโซฟาใกล้ๆ กับนาง

“ขอบคุณครับผมไม่หิวครับคุณแม่...ว่าแต่เจ้าตัวแสบนี่เถอะ ไหนเมื่อกี้บอกจะไม่เรียนเหรอ ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ รู้ไหม...”

“ทำไมล่ะคะ ก็น้องหยาอยากอยู่กับคุณพ่อทุกวันนี่” แม่ตัวแสบที่นั่งบนตักนุ่มๆ ยังไม่หยุดเป็นเจ้าหนูจำไม แน่ล่ะเธอคุณแม่ของเธอก็ไปทำงานไม่ยอมกลับคุณพ่อก็ยังต้องไปที่ไกลๆ บ่อยๆ เธอเองก็อยากอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเมื่อก่อนนี่นา

“ก็...เด็กที่ไม่เรียนหนังสือเป็นเด็กที่ไม่ดีน่ะสิ โตขึ้นมาไม่มีความรู้ทำงานอะไรก็ไม่ได้ ไม่มีเงิน แล้วก็...อืม...คุณพ่อไม่รักด้วย”

“ไม่อาว!! คุณพ่อต้องรักน้องหยาต้องอยู่กับน้องหยาทุกวันเลยด้วย”

“ครับๆ พ่อต้องรักน้องหยาอยู่แล้วครับไม่รักน้องหยาแล้วจะรักใครล่ะ หืม...”

“ก็คุณพ่อไม่อยู่กับน้องหยา...” แม่หนูน้อยดูจะไม่เลิกเซ้าซี้เสียทีจนศิลาภินอมยิ้มกับความดื้อรั้นของลูกสาว นับวันคุ้มขวัญจะยิ่งรับรู้และคิดในเรื่องต่างๆ ได้ละเอียดยิ่งขึ้น เป็นพัฒนาการที่น่ายินดีนักสำหรับเขา

“พ่อต้องทำงานครับ พี่กำลังทำหน้าที่ของพ่อคือทำทุกอย่างให้ลูกมีชีวิตในสังคมโดยไม่ต้องอายใครไงล่ะ” ชายหนุ่มพยายามพูดให้ลูกน้อยของเขาเข้าใจได้ง่ายที่สุด เธอจะได้รู้ว่าตัวเองมีความสำคัญแค่ไหน และที่เขาทำทุกอย่างในวันนี้ก็เพื่อใคร

“...” คุ้มขวัญรู้สึกดีใจตามประสาเด็กๆ กับสิ่งที่บิดาบอกกับเธอ หนูน้อยหันมองคนโน้นทีคนนี้ทีเหมือนกำลังจะมีคำถามขึ้นมาอีกแล้ว

“เอาล่ะๆ แม่คนขี้สงสัย มากินเค้กนี่ให้หมดก่อนนะ ไหนบอกอยากกินนักอยากกินหนานี่จ๊ะ”

“ค่า...น้องหยาจะกินให้หมดเลย...” ว่าแล้วพอเรื่องใหม่มาเรื่องเก่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าก็ลืม คุ้มขวัญกระโดดหอมแก้มคนเป็นพ่ออีกครั้งก่อนจะพาตัวเองไถลลงจากตักนี้ไปหาตักโน้นคว้าเค้กที่ถูกตัดเป็นชิ้นเอาไว้แล้วเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ                                                                           “เอ่อ...ว่าแต่ที่บ้านมีอะไรกันเหรอครับดูครึกครื้นกันจัง” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยถามความสงสัย แต่เมื่อมองหน้าแม่ยายก็พบว่ามันเต็มไปด้วยความอ้ำอึ้ง เหมือนไม่อยากพูดไม่อยากบอก

“แม่จีนัสจะแต่งงานกับลุงพัฒค่ะคุณพ่อ บ้านเราเลยทำใหม่หมดเลย” คุ้มขวัญที่ยังมีเค้กเคี้ยวอยู่ในปากทั้งเลอะบริเวณใบหน้าไปทั้งตอบอย่างฉับไว

นั่นทำให้คนเป็นพ่อชะงักหน้าซีดลงถนัดตา ซึ่งทุกอย่างจิตนารีรับรู้ได้เป็นอย่างดี

“เอ่อ...คือที่บ้านกำลังมีงานมงคลน่ะธีร์ เลยปรับปรุงให้มันดูดีกันเสียหน่อย...” นางเลี่ยงใช้คำตอบ

ศิลาภินกลืนน้ำลายลงคออย่างเจ็บจุก ตัวเขาชาวาบไปทั้งร่างราวกับความรู้สึกทั้งหมดไปรวมกันอยู่แต่ที่หัวใจ เจ็บ ปวดหนึบ และร้อนรุ่ม หูอื้อตาลาย สมองสับสนแทบสั่งการใดๆ ไม่ได้ในขณะนี้

 “เอ่อ...ธีร์...ธีร์เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ...”

“ปละ...เหล่าครับคุณแม่ เอ่อ...ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ...” ชายหนุ่มฝืนยิ้มคุยกับแม่ยายต่อทั้งที่ใจมันแทบระเบิดมากองอยู่กับพื้น

“จ้ะ...ว่าแต่ธีร์จะว่างอยู่ร่วมงานไหมลูกอีกสองเดือนกว่านะนี่แหละนะ”

“ออ...ครับ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันคงต้องดูงานก่อน...แล้วนี่ ว่าที่เจ้าสาวไปไหนเสียล่ะครับ” น้ำเสียงที่เค้นออกมาถูกบังคับให้เป็นปกติที่สุด ทำเหมือนพูดคุยกันในเรื่องธรรมดาทั่วๆ ไป   

“เขาออกไปข้างนอกกับตาพัฒจ้ะ...ไปดูพวกของชำร่วยของใช้จิปาถะงานก็ไม่ช้าไม่เร็วขืนรอให้ใกล้แล้วค่อยจัดการเสียทุกอย่างมันจะไม่ทันการเอาน่ะ”          

“ครับ...”

“แล่วนี่ธีร์จะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันไหม เดี๋ยวแม่จะได้ทำเผื่อ...”

“อ๋อ...ไม่ต้องหรอกครับผม...จะกลับเลย จะไปดูงานที่บริษัทด้วยคงจะยุ่งๆ กันน่าดู” ชายหนุ่มตอบกลับ เขาคงกินอะไรไม่ลงหรอก และคงเป็นแบบนี้ไปอีกนาน

กันต์ศิตางค์ทำเขาเจ็บเหลือเกิน เธอกำลังหาพ่อให้ลูกเขาอยู่ทั้งๆ ที่เขาเองก็พร้อมจะยื่นอกรับผิดชอบ หญิงสาวรังเกียจเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“เอ่อ...เอาอย่างนั้นเหรอจ๊ะ แม่คิดว่าจะอยู่กับย่าหยาจนถึงค่ำเสียอีก” ทั้งที่รู้ว่าศิลาภินอาการไม่ปกติเท่าไหร่แล้ว แต่นางก็ยังชวนคุยไปตามมารยาท

ใจหนึ่งก็นึกสงสาร อีกใจหนึ่งก็พยายามคิดว่าเพราะตัวชายหนุ่มเองที่เลือกเดินเส้นทางนี้ และนางก็ไม่เห็นด้วยเช่นกันถ้ากันต์ศิตางค์จะต้องกลับมาคืนดีกับเขาแม้ฉัตรชฎาจะเสียชีวิตไปแล้วก็ตามแต่ทั้งคู่ก็คือพี่น้องร่วมสายเลือด จะให้มีสามีคนเดียวกันคงเป็นเรื่องที่ใครหลายคนลำบากใจพอสมควร

“ครับ...ผมคงต้องกลับก่อนแล้วค่อยมาใหม่วันหลัง...”

“อ้าว! นี่จะกลับเลยจริงๆ เหรอเนี่ย?” แม้จะรู้ว่าชายหนุ่มคงรู้สึกแย่เต็มทีกับข่าวงานวิวาห์ครั้งนี้ แต่จิตนารีก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะกลับไปเลยทั้งๆ ที่เพิ่งเหยียบเข้ามาในบ้านได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

 คุ้มขวัญหันมองด้วยความสนใจแต่จิตนารีกับโบกมือเป็นสัญญาณให้นางจันทร์พาออกไปเสียก่อน เด็กน้อยทำท่าไม่อยากไป แต่เมื่อถูกเอาของเล่นมาล่อก็ยอมไปแต่โดยดี ถ้าแม่หนูน้อยรู้ว่าศิลาภินกำลังจะกลับในเร็วๆ นี้คงได้ร้องไห้บ้านแตกแน่ๆ

“ธีร์...แม่พอจะรู้นะว่าธีร์รู้สึกยังไง มาถึงตรงนี้แล้วแม่คิดว่าเรื่องของธีร์กับจีนัสน่าจะจบกันไปตั้งนานแล้วนะ จีนัสเขาก็มีทางให้เลือกเดินไปแล้วแม่ก็เบาใจ ส่วนธีร์ถ้ามีใครที่เราอยากให้เข้ามาดูแลแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ เรื่องในอดีตผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ อย่ารื้อฟื้นให้ใครต้องเจ็บปวดกันอีกเลย” จิตนารีพูดจบก็ถอนหายใจยาวอย่างกลัดกลุ้ม และลุกตามหลานสาวเข้าไปในครัว

ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งใบ้รับประทานอยู่อย่างนั้นคนเดียว...

ศิลาภินคอตกหายใจติดขัดอีกครั้ง ความตั้งใจของการกลับมาครั้งนี้พังทลายและเขาก็ไม่อาจบอกจิตนารีเกี่ยวกับเรื่อง ‘ลูก’ ได้ นางคงตกใจ ช็อก และผิดหวังไม่น้อยถ้าต้องมารับทราบ ตอนนี้เขารู้สึกความมืดเข้ามาปกคลุมชีวิตจนไม่อาจเดินออกไปจากหลุมดำแห่งนี้ได้อีกแล้ว เขาคงติดอยู่ ณ ก้นบึ้งที่แห่งนี้ไปตลอดกาล ถ้าผู้หญิงซึ่งเป็นที่รักของเขาต้องไปเป็นของคนอื่นจริงๆ

แต่ถามว่าเขายอมได้ไหม...ไม่ ชายหนุ่มยืนยันด้วยเกียรติของหัวใจที่จงรัก ลูกของเขา เมียของเขา ไม่มีวันที่คนอื่นจะได้ไปครอบครองเป็นอันขาด แต่จะมีวิธีไหนล่ะที่พอจะดึงรั้งให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดได้ ในเมื่อหญิงสาวไม่ยินดีจะให้เขาอยู่ร่วมในชีวิตเธอเลย ซ้ำยังขับไสไล่ส่งอย่างโหดร้ายที่สุด หรือถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องสูญเสียเธอไปให้คนอื่นจริงๆ

ศิลาภินลุกยืนพาร่างอ่อนแรงของตัวเองออกไปจากบ้านหลังนั้น เขาไม่ได้กลับไปบริษัทอย่างที่บอกกับจิตนารีเอาไว้แต่กลับมุ่งตรงไปที่บ้าน ตอนนี้จิตใจมันห่อเหี่ยวเกินกว่าจะรู้สึกนึกคิดสิ่งไดได้มันมืดตื้อ จุกตัน หนักอึ้งไปเสียหมด ทำไมนะ