รอยอาลัย ตอนที่ 6

ศิลาภินลงมาจากห้องก็ตอนช่วงสายมากแล้วเขาไม่เจอกับกันต์ศิตางค์เนื่องจากเธอออกไปในสวนผักตั้งแต่รับประทานข้าวเช้าเสร็จ วันนี้ชนชาติไม่อยู่หน้าที่คุมคนงานจึงตกเป็นภาระของเธอคนเดียว ตัวเขาเองก็คงออกไปขับรถขับราไม่ไหวรังแต่จะเป็นอันตรายเสียเปล่าๆ จึงอยู่บ้านคอยเป็นเพื่อนเล่นกับคุ้มขวัญลูกสาวตัวน้อย

ชายหนุ่มครวญนึกขึ้นได้ว่าชนชาติเข้ามาขอร้องให้กลับไปอยู่ที่บ้านเขาเองเมื่อเช้านี้ ก็อดจะหันมองหน้าจิ้มลิ้มของลูกรักไม่ได้ รู้สึกใจหายชอบกลทั้งๆ ที่ตอนฉัตรชฎาอยู่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเสียหน่อย คงเพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าต้องทำหน้าที่ทั้งพ่อทั้งแม่ให้คุ้มขวัญกระมัง จึงรู้สึกว่าบกพร่องเสียเหลือเกินที่ต้องทิ้งลูกไว้กับพ่อตาแม่ยายโดยที่ตัวเขามีเวลามาดูแลแค่วันหยุด

 เขากลัว...กลัวคุ้มขวัญจะกลายเป็นเด็กมีปัญหาเนื่องจากขาดความอบอุ่นตั้งแต่เยาว์วัย

อีกประการหนึ่งก็คือต่อไปนี้คงได้พบเจอกับหญิงสาวในดวงใจน้อยลง ชายหนุ่มพยายามคิดให้ตัวเองตัดใจเสีย มันไม่มีทางอีกแล้วที่เขาจะฉกชิงเธอมาครอบครองได้อีก ทั้งผู้ใหญ่ก็ไม่เห็นด้วยอย่างออกนอกหน้านอกตา ทั้งตัวเธอก็คงไม่เหลือความรู้สึกดีๆ ไว้ให้เขาอีกแล้ว ทุกอย่างมันจบ...เหลือแค่ใจเขาเท่านั้นที่ไม่ยอมจบ ไม่รับรู้ความเป็นจริงเอาเสียสักที

เย็นวันนั้นศิลาภินจัดการเก็บข้าวของส่วนตัวจัดใส่กระเป๋าเรียบร้อย เขาคิดไว้ว่าคงต้องจะออกจากที่นี่ในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้เลย ถ่วงเวลาให้ช้าก็ต้องไป ไปเร็วกว่านั้นก็ต้องไป ไม่มีประโยชน์จะยืดเยื้อรังแต่จะทำให้พ่อตาแม่ยายที่เขาให้ความเคารพนับถือไม่สบายใจเสียเปล่าๆ

คืนนั้นเขานอนไม่หลับ คุ้มขวัญไปนอนกับจิตนารีเช่นเคย เวลาส่วนตัวทำให้ความคิดเตลิดจนไม่อาจข่มตาจึงมีตลอดทั้งคืน ส่วนใหญ่เรื่องที่ทั้งใจและสมองครวญไปหาก็คงไม่พ้นเธอ...กันต์ศิตางค์

“อ้าวธีร์...จะไปวันนี้เลยเหรอ” จิตนารีถามเมื่อเห็นบุตรเขยลากกระเป๋าใบใหญ่ติดตัวเข้ามาที่โต๊ะรับประทานอาหารด้วย นางนั่งรอเขาอยู่เพียงสองคนกับกันต์ศิตางค์เนื่องจากชนชาติยังไม่ได้กลับจากการทำธุระนั่นเอง                                                                                                

   หญิงสาวตวัดหางตามองเขานิดหนึ่งก่อนจะหันกลับและทำทีไม่ให้ความสนใจเช่นเดิม ศิลาภินยิ้มพยักหน้าให้กับแม่ยายก่อนจะวางกระเป๋าลงบนพื้น                                                                                               

 “คุณพ่อ...คุณพ่อไปไหน”

“พ่อต้องไปทำงานแล้วครับเด็กน้อย” ศิลาภินยกคุ้มขวัญที่กระโดดลงจากตักจิตนารีแล้วโผเข้าหาเขาพร้อมทำหน้ามุ่ยถามเขาเสียงสั่นเครือ

“ไม่เอา น้องหยาจะไปด้วย...”

“ไม่ได้หรอกนะครับ...ย่าหยาอยู่กับคุณตาคุณยายดีแล้ว อีกไม่กี่วันพ่อก็มาหาอีกนะลูก” ชายหนุ่มกอดกระชับลูกน้อยที่เกาะกอดเขาแน่นเช่นกันพาเดินไปนั่งบนเก้าอี้เพื่อเตรียมตัวรับประทานอาหารเช้า

“คุณแม่ก็ไปยังไม่กลับมาเลย คุณพ่อรอคุณแม่กลับมาก่อนได้ไหมคะ น้องหยาไม่อยากอยู่คนเดียว”

“โถลูก...ย่าหยาของยาย หนูยังมียายมีตาแล้วยังมีแม่จีนัสอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนแล้วนี่คะ อย่ากวนพ่อนะพ่อต้องทำงานจะได้มีเงินมากๆ พาย่าหยาไปซื้อของเล่นไงคะ”

จิตนารีออกปากช่วยปลอบอีกแรง คำว่า ‘แม่จีนัส’ ที่นางพูดเมื่อสักครู่มันสะดุดหูศิลาภินเข้าอย่างจังเขาเหลือบมองเจ้าของชื่อที่บังเอิญกำลังมองมาทางเขาเช่นกันอย่างยิ้มๆ

เธอหลบสายตาไปแล้วแต่เขาก็ยังจดจ้อง แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามีผู้ใหญ่นั่งคอยสังเกตการณ์อยู่ด้วยก็เลยวางตาจากหญิงสาวเสีย แล้วหันมาให้ความสนใจกับลูกน้อยบนตักแทน

“ย่าหยาอยากอยู่กับคุณพ่อ...กับคุณแม่ของย่าหยา...” น้ำเสียงเล็กๆ อ้อแอ้ความความคิดไร้เดียงสาที่ถูกสื่อออกมาเป็นคำพูดทำให้ทุกคน ณ ที่นั่นสะเทือนใจไม่ใช่น้อย                                                                       

เด็กหนอเด็กคนที่เขาต้องการให้มอบความรักความอบอุ่นให้ที่สุดก็คงเป็นพ่อกับแม่แท้ๆ แม้คนอื่นจะมีสิ่งใดมาปรนเปรอกี่ร้อยกี่พันอย่างก็คงไม่เทียบเท่าได้

“พ่อมีงานด่วนจริงๆ ครับไม่แล้วพ่อก็ไม่ได้ทิ้งย่าหยาด้วย ที่นี่ทั้งคุณตาคุณยายและ เอ่อ...แม่จีนัสต่างก็เป็นครอบครัวของลูกทั้งนั้น ทุกคนก็รักและหวังดีกับลูกเหมือนกับพ่อนั่นแหละครับ” ศิลาภินพยายามอธิบายให้คุ้มขวัญฟังเกี่ยวกับความจำเป็นของเขาและช่วยคลายความกลัวในใจเธอ

“คุณแม่ล่ะคะ...น้องหยาจะหาแม่...” คราวนี้ยิ่งแล้วใหญ่ยิ่งพูดแม่หนูน้อยก็หน้ายู่ปากแบะน้ำตาคลอหน่วย ทำท่าจะร้องไห้อยู่ท่าเดียว

“คุณแม่...เอ่อ...คุณแม่ของย่าหยาก็ไปทำงานไงครับก็เลยให้แม่จีนัสมาอยู่กับย่าหยาแทนไง” ชายหนุ่มบอกลูกน้อยทำเอาคนที่ถูกอ้างถลึงตาใส่ราวจะจับหักคอเสียทั้งพ่อทั้งลูก

'ไอ้คนฉวยโอกาส' กระนั้นเธอก็ยังต้องนั่งเฉยแสดงออกได้แค่สีหน้าว่าไม่ได้พอใจกับการได้เป็นตัวแทนนั้นสักนิด

“จริงเหรอคะ...” เด็กน้อยหันไปมองคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างสงสัยและต้องการคำตอบ

“จริงจ้ะ...ทีนี้ย่าหยาก็ให้พ่อทำงานได้แล้วนะลูกมาม๊ะมาหายายดีกว่าเราจะได้กินข้าวกันต่อ” จิตนารีเสริมทัพช่วยอีกแรง คุ้มขวัญยังลังเลอดที่จะหันไปมอง ‘แม่จีนัส’ ของเธอไม่ได้แม้จะยังคงได้เห็นสีหน้าและสายตาเย็นชาเหมือนเดิม

“แล้ว...ถ้าแม่จีนมาแม่จีนัสจะต้องไปอยู่ที่อื่นแทนอีกไหมคะ”

 นี่ก็เป็นอีกคำถามที่ทำให้ทุกคนอึ้ง ในความไร้เดียงสามันแฝงบางอย่างที่เป็นเหมือนหอกข้างแคร่คอยเสียบแทงหัวใจของคนที่บอบช้ำอยู่ก่อนแล้ว ขนาดเด็กสามขวบยังเห็นเธอเป็นแค่ตัวสำรองเท่านั้นเองหรือ กันต์ศิตางค์คร่ำคิดอย่างเจ็บปวด มิน่าเล่าเธอถึงได้ถูกหลอกใช้ให้เป็นเพียงแค่ตัวแทนอยู่ร่ำไป

“เอ่อ...ไม่หรอกจ้ะย่าหยา ต่อไปนี้จะไม่มีใครไปไหนอีกแล้วทุกคนจะอยู่กับย่าหยา ยกเว้น...เวลาที่ต้องทำไปทำงานกันเท่านั้น เข้าใจไหมจ๊ะ” จิตนารีที่รับอุ้มคุ้มขวัญมานั่งบนตักอีกครั้งพยายามพูดแก้สถานการณ์

นางเห็นกันต์ศิตางค์บุตรสาวหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัดก็ให้รู้สึกสงสารจับใจด้วยเข้าใจความรู้สึกยามต้องถูกคำพูดนั้นซึมซับผ่านหูเป็นอย่างดี

“ก็ได้ค่ะ...แต่คุณพ่อห้ามไปนานเหมือนวันก่อนนะคะ ไม่งั้นน้อง หยาจะร้อง...”

คุ้มขวัญที่ยังเยาว์นัก ไม่เข้าใจและยังไม่รู้จักสังเกตหรอกว่ามีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างมันเกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารแห่งนี้แล้ว

“จ้ะลูกรัก...พ่อสัญญา...”

“เอ่อ...คุณแม่หนูจะไปแล้วนะคะ” กันต์ศิตางค์วางช้อนที่กำลังใช้ตักอาหารรับประทานยกน้ำดื่มและดีดตัวจากก้าวอี้ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายมาพาดบ่า เธอบอกกล่าวกับมารดาแต่สายตาตวัดไปยังศิลาภินราวกับเขาเป็นคนแปลกหน้าที่แสนจะน่ารังเกียจ

“อ้าวอิ่มแล้วเหรอแม่เห็นลูกเพิ่งจะกินไปนิดเดียวเองนะ”                  

“อิ่มแล้วค่ะหนูต้องรีบไปวันนี้คุณพ่อไม่อยู่เสียด้วยงานก็เยอะ นัดกับคุณกิตติธัชไว้ด้วยค่ะ ขานั้นจะมาช่วยดูงาน” หญิงสาวบอกแค่นั้นก็พาตัวเองออกไป

เหลือปล่อยทิ้งให้ชายหนุ่มที่นั่งฟังอยู่ด้วยขบกรามเข้าหากันอย่างเคร่งเครียดและพยายามเก็บอาการเต็มที่ เขากลืนความเจ็บแค้นลงลำคอก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารตรงหน้า

 จิตนารีพอจะจับอาการได้อยู่ แต่นางทำเป็นไม่ใส่ใจ คงทำหน้าที่ป้อนข้าวให้หลานสาวคนเดียวต่อบางสิ่งบางอย่างแม้จะอยากออกปากห้ามแต่ถ้ามันเป็นเรื่องของจิตใจและอารมณ์ความรู้สึกมันก็ยากเกินห้ามปรามกันได้ คงได้แต่มองดูช่วยประคับประคองกันไปไม่ให้เรื่องน่าอดสูต้องเกิดซ้ำขึ้นอีกหนเท่านั้น