การตัดสินของหัวใจ ตอนที่ 5

เรื่องฤกษ์ยามนั้น จิตนารีเป็นคนเสนอรับผิดชอบเพราะทางว่าที่ลูกเขยมีแต่บิดา ซึ่งไม่ถนัดด้านนี้เสียเท่าไหร่ อีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมานางจึงเดินทางไปหาเจ้าอาวาสวัดที่นับถือเพื่อขอวันดีในการจัดงาน

ซึ่งจริงๆ ว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวไม่ได้รีบร้อนอะไรแต่ดูๆ กันเอาไว้ก่อนเผื่อเอาไว้ว่าบางทีอาจจะหายากสักหน่อย ถ้าได้ฤกษ์ดีหลายวันก็ดีไปอย่างจะได้มีโอกาสเลือกเอาที่เหมาะสมที่สุด

“อืม...โชคดีนะที่มาเร็ว ปีนี้ทั้งปีมีฤกษ์งามยามดี ฤกษ์ที่เป็นมงคลสำหรับวันเดือนปีเกิดของโยมทั้งคู่ ที่จะได้แต่งงานกันมีเพียงวันเดียวเท่านั้น” ท่านเจ้าอาวาสในชุดผ้าเหลืองสวมแว่นและขีดๆ เขียนๆ คำนวณตามสูตรของท่านก่อนจะบอกกล่าวแก่ผู้มาขอคำปรึกษา

“จริงเหรอคะท่าน...นี่อิฉันว่ามาเร็วแล้วนะคะเหลืออีกตั้งหลายเดือนกว่าจะสิ้นปี แล้วตกลงได้วันไหนเจ้าค่ะ”

“วันที่สิบแปดเดือนมิถุนาดีที่สุดแล้วสีกา”   

“มิถุนา...ก็ยังอีกสามเดือนน่ะสิคะ” กันต์ศิตางค์อุทานถาม เธอไม่ได้เตรียมสำหรับงานแต่งที่เร็วขนาดนั้น อย่างน้อยถ้ายืดเวลาไปอีกหน่อยก็คงดี โดยไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องคิดเช่นนั้นในเมื่อตัดสินใจดีแล้วสำหรับการเป็นเจ้าสาวของกิตติธัช

“ใช่...จริงวันดีมันมีเยอะนะ แต่อย่างที่อาตมาว่าวันที่เหมาะกับดวงชะตาของโยมสองคนมีแต่วันนี้เท่านั้น”

“เอ่อ...แล้วปีหน้าล่ะคะ ถ้าเป็นปีหน้าได้ไหมคะหลวงพ่อ”

“จีนัส...”  จิตนารีอุทานเสียงเบาด้วยความแปลกใจในตัวบุตรสาว สามเดือนก็ใช่ว่าจะเร็วเสียเมื่อไหร่ล่ะ นางเองคิดว่ามันเป็นเวลาที่พอเหมาะพอควรดีแล้วเสียด้วยซ้ำ

“ถ้าอยากแต่งวันดี แต่งเดือนไหนก็ได้ ทุกเดือนมีวันดีหมด แต่สำหรับโยมสองคนอาตมาบอกตรงๆ ว่าไม่ใช่ดวงเนื้อคู่กันเลย ดังนั้นการจะหาฤกษ์หายามให้อยู่กินกันจนแก่เฒ่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเลยวันที่อาตมาบอกก็ต้องรออีกสามปี สีกาจะรอไหมล่ะ”

“ไม่ใช่เนื้อคู่กันเหรอเจ้าคะท่านพระครู แล้วอย่างนี้จะอยู่กันได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่าล่ะเจ้าคะ” จิตนารีถามย้ำ นางเองค่อนข้างวิตกเรื่องนี้ด้วยมีกันต์ศิตางค์เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวก็ย่อมอยากให้ทุกรายละเอียดเป็นไปอย่างราบรื่นยิ่งเป็นเรื่องการแต่งงานแล้วนับว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับลูกผู้หญิงคนหนึ่ง

“มันไม่ได้มีปัญหาหรอกสีกา อย่าไปยึดถืออะไรให้มันมากนัก คิดดูเอาเถิดคนที่เขาอยู่กินกันโดยไม่แต่งงานไม่ดูวันเวลาก็มีถมเถคนเหล่านั้นก็ใช่ว่าจะเป็นเนื้อคู่กันเสียเสมอไปนะ การแต่งงานมันขึ้นอยู่กับคนสองคนจะอยู่กันได้หรือไม่ได้ก็เพราะคนสองคนเท่านั้น อันที่จริงวันที่อาตมาหามาเป็นเพียงวันที่เหมาะสมกับลูกสาวและว่าที่ลูกเขยสีกามากที่สุดก็เท่านั้นเอง” 

“เหรอเจ้าคะ...ถ้างั้นก็เอาตามที่ท่านพระครูว่าเหมาะสมก็ดีแล้วค่ะ เอาตามนั้นนะลูก” จิตนารีตอบตกลงแต่ยังหันมาปรึกษากับบุตรสาวอีกที กันต์ศิตางค์เพียงแต่ยิ้มน้อยๆ และพยักหน้าเป็นการตอบตกลง

ตอนนี้เธอเองก็บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกยังไงกันแน่ สับสน ลังเล หรือแค่ตื่นเต้นที่จะได้เป็นเจ้าสาว คิดว่าครั้งนี้คงไม่เกิดเหตุการณ์อะไรที่ทำให้เธอต้องหม้ายขันหมากอีกครั้งหรอกนะ

การสนทนากับเจ้าอาวาสดำเนินไปอีกนิดหน่อยพอเป็นพิธีจากนั้นสองแม่ลูกก็กราบลาท่านกลับ จิตนารีรีบโทร.ไปบอกข่าวแก่สามีทันที แต่ทางด้านกิตติธัชนั้นกันต์ศิตางค์ขอไว้เธอบอกว่าจะบอกเรื่องนี้กับเขาเองเมื่อมีโอกาสได้เจอกัน

ส่วนศิลาภินหลังจากคืนนั้นเขาก็เงียบหายไปอีก แม้จะยังโทร.มาหาจิตนารีและคุ้มขวัญอยู่บ่อยครั้งแต่กับเธอเขาทำเหมือนลืมไปอีกแล้ว หญิงสาวกำพวงมาลัยแน่นกัดปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บที่ใจเอาแต่ลอยล่องคิดถึงแต่เรื่องของเขาทุกครั้งที่เผลอตัว พยายามข่มจิตสำนึกส่วนนั้นและบอกกับตัวเองว่ากำลังจะแต่งงานแล้วนะ กิตติธัชคือว่าที่สามีและเธอต้องคิดถึงเขาให้มากกว่าคนอื่นสิถึงจะถูก