บทที่ 1.1 เด็กสาวผู้มีงานล้นมือ

“นายหญิงน้อย ๆ จดหมายจากสายสืบแถบชายแดนส่งมาแล้วนะเจ้าคะ!” เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มวิ่งพรวดพราดเข้ามาภายในห้องที่เงียบสงบ ถึงแม้ภายในห้องจะบังเกิดความวุ่นวาย แต่บนเตียงกลับไม่เกิดการเคลื่อนไหวใด ๆ ร่างบางเพรียวระหงทำเพียงขดตัวอยู่ภายใต้ผ้านวมสีชาดอ่อนเท่านั้น

“นายหญิงน้อย!” เด็กสาวถลาไปเขย่าตัวหญิงสาวที่เพียงแค่ส่งเสียงเบา ๆ “จดหมายจากชายแดนเลยนะเจ้าคะ!”

“อาฟู่... ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าเรียกข้าว่านายหญิงน้อยที่นี่อย่างไรเล่า” หญิงสาวมุ่ยปาก พลางยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง

“ขอโทษเจ้าค่ะ เอ่อ...คุณหนูซิน นี่จดหมายเจ้าค่ะ” อาฟู่รีบยื่นจดหมายให้กับเจ้านายตนทั้งหมด โดยมีจดหมายจากสายสืบที่นางกล่าวอยู่บนสุด นางบรรจงวางไว้แบบนี้ เพราะรู้ดีว่านายหญิงตนเฝ้าคอยข่าวคราวมากเพียงใด

เพียงแต่ซินซีซวนแค่ปรายตามองซองจดหมายซองนั้น ก่อนจะใช้ฝ่ามือเรียวยาวหยิบซองจดหมายอื่น ๆ ขึ้นมาเปิดอ่านคร่าวๆ แม้อาฟู่จะไม่เข้าใจในการกระทำนี้ แต่นางเพียงแค่น้อมรับและหยุดที่จะสงสัย

“ไปบอกหว่างมู่ให้เตรียมสมุดบัญชีของโรงเตี้ยมซีฮวา ข้ามีอะไรที่อยากตรวจสอบเสียหน่อย” ซีซวนกล่าวเพียงสั้น ๆ ก่อนจะจัดการอ่านจดหมายทั้งหมดในคราเดียว แล้วในท้ายสุดก็เหลือเพียงจดหมายจากสายสืบที่นางเป็นคนส่งไป

“คุณหนู... ทำไมถึงไม่อ่านล่ะเจ้าคะ” อาฟู่สบตากลมโตมองนายหญิงน้อยของตน ตั้งแต่ที่นางยังเล็ก นางก็ถูกพ่อบ้านหว่างสั่งให้มาคอยรับใช้นายหญิงน้อยคนนี้เสียแล้ว ความเย็นชาที่นายหญิงน้อยคนนี้มี เป็นเพียงแค่เปลือกนอกที่มีไว้ป้องกันเท่านั้น เพราะความจริงแล้วความใจดีของนางสุกสว่างยิ่งกว่าสิ่งใด

“...เจ้ารีบไปหาอามู่เถอะ ส่วนเรื่องจดหมายนี้ เจ้าเอาไปเผาทิ้งเสีย” ซีซวนกล่าวเพียงสั้น ๆ ก่อนจะวางจดหมายฉบับนั้นไว้ที่เดิม หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปล้างดวงหน้าหวาน แววตากลมโตสุกสกาวสีนิลยามเมื่อจ้องมองไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ นัยน์ตาของนางก็หม่นหมองลง

ตั้งแต่เจ็ดขวบที่ซีซวนได้รับความช่วยเหลือจากท่านแม่ทัพเจ้าของจวน เรื่องราวของนางก็ถูกเผยแพร่เป็นวงกว้าง ทรัพย์สินของบิดามารดาต่างเป็นที่ต้องการของผู้มากล้นด้วยความละโมบ แต่ท่านแม่ทัพเฉิงคือคนเดียวที่ฉุดนางออกมาจากวังวนแห่งการแก่งแย่ง ถ้อยคำที่ห้าวหาญของเฉิงซีห่าวสร้างเกราะป้องกันให้กับนางได้อย่างดียิ่ง

‘หากข้ายังอยู่ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องนาง!’

ตั้งแต่วันนั้นจวบจนวันนี้ไม่มีวันไหนเลยที่นางจะไม่รู้ซึ้งถึงบุญคุณ ถึงกระนั้นนางก็เพียงแค่นึกขอบคุณเท่านั้น เพราะสุดท้ายแล้วสำหรับนาง เหล่าขุนนางก็มีนิสัยไม่ต่างกันหมด ซีซวนไม่จำเป็นต้องอ่านจดหมายจากสายสืบ นางก็รู้ได้ทันทีว่าท่านแม่ทัพเฉิงผู้เกรียงไกรกำลังจะกลับมาแล้ว