อารัมภบท 3

การจากลาชั่วนิรันด์

เด็กน้อยยกมือคารวะผู้คนภายในเรือน แม้จะออกเสียงยังไม่ชัด แต่น้ำเสียงที่เจือใสราวกับเพชรของนาง ก็บังเกิดให้ใครหลาย ๆ คนอยากได้ยินเสียง

“มีอันใดหรือซีเอ๋อร์” ซิงอีแม้เดาความคิดลูกสาวตนเองได้ แต่เขาก็หาได้สนใจไม่

“บทเพลงใหม่ของพี่สาว ข้าได้ฟังแล้วเกิดความรู้สึกปีติยิ่งนัก จะเป็นอย่างไรหรือไม่ ถ้าให้ข้าได้บรรเลงเพลงนั้นกลับเพื่อเป็นการขอบคุณท่านทั้งหลายที่มาร่วมงาน” ซีซวนเอ่ยพลางแย้มยิ้มไร้เดียงสา แววตากลมโตของนางอ้อนวอนผู้คนด้วยความสดใส

“บทเพลงนี้ลูกสาวข้าใช้เวลาฝึกซ้อมนามแรมปี แต่เสี่ยวกูเหนียงเช่นเจ้ากลับได้ฟังเพียงครั้งเดียว ก็สามารถบรรเลงได้แล้วหรือ” ตาเฒ่าโอหังเอ่ยเสียดสีอย่างจงใจ แต่หนูน้อยเพียงแค่ระบายยิ้มหวาน

“ไม่มีอันใดที่เสียหาย หากข้าเล่นได้ไม่ดี ก็มีเพียงแต่ให้พี่สาวได้มาสอนข้าเล่นเท่านั้น” ซีซวนเอ่ยข้อเสนอที่หากตาเฒ่านี้ได้ฟังก็ตาโตหูผึ่ง

“หึ!ย่อมได้ เสียอย่างไรวันนี้ก็คือวันเกิดของเสี่ยวกูเหนียง การได้ฟังเสียงพิณของเจ้าก็นับว่าเป็นบุญหูนัก” ตาเฒ่าระบายยิ้มละโมบ พลางหันไปยิ้มให้กับบุตรสาวของตนด้วยความดีใจ

หากได้มาเยี่ยมเยือนที่นี่บ่อยครั้ง ก็มีโอกาสที่นายท่านสกุลซินจะรับนางเป็นอนุภรรยาได้

ซีซวนเพียงแค่ระบายยิ้มหวาน ก่อนจะเดินไปนั่งตรงพิณ พลางจรดนิ้วมือกลมป้อมไว้บนสาย แม้นิ้วมือนางจะไม่เรียวเหมือนหญิงสาว แต่ความคล่องแคล่วของนางก็ทำให้เสียงพิณใสดั่งเช่นบุตรสาวของตาเฒ่านั่นได้

ยิ่งซีซวนบรรเลงเพลงโดยไม่มีความหวาดเกรงมากเท่าใด ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของตาเฒ่ายิ่งถอดสีมากเท่านั้น เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าเด็กน้อยอายุเพียงเจ็ดขวบผู้นี้ มีความจำอันเป็นเลิศ ถึงขั้นสามารถบรรเลงเพลงที่ได้ยินเพียงครั้งเดียวได้

นายท่านและฮูหยินซินแย้มยิ้มพร้อมทั้งปรบมือเมื่อลูกสาวตนได้หักหน้าตาเฒ่าจอมละโมบ ในที่สุดงานเลี้ยงก็จบลง พร้อมทั้งใบหน้าของผู้ที่ตั้งใจมาหยามเกียรติแตกละเอียดเช่นกัน

หลังจากผ่านพ้นวันเกิดที่แสนน่าปีติ ทั้งซิงอีและซิงเยียนจำเป็นต้องเดินทางไปต่างแคว้น คุณหนูน้อยเดินออกมาส่งด้วยแววตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ใช่ว่านี่จะเป็นครั้งแรกเสียเมื่อไร แต่ไหนแต่ไรมานางก็รู้ดีว่าบิดาตนต้องออกไปทำธุรกิจ แต่ครั้งนี้ที่มารดาตนต้องไปด้วยนั้น นางไม่บังเกิดความรู้สึกยินดีขึ้นแม้แต่น้อย

หากกล่าวหาว่านางเป็นเด็กติดมารดาก็คงไม่เกินจริง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังรู้สึกไม่ยินดีอยู่ดี ที่ต้องแยกจากมารดา แม้ไม่ถึงแรมปีแต่มันก็ยาวนานเกินไปอยู่ดี

“ซีเอ๋อร์เจ้าอย่าร้องไห้ไปเลย หมู่ชินไปเพียงไม่นาน เพียงแค่กะพริบตาหมู่ชินก็กลับมาแล้ว” ซิงเยียนเอ่ย พลางรวบตัวลูกสาวเข้าสู่อ้อมแขน

“แต่ข้าไม่อยากให้ท่านไป” ซีซวนฝังหน้ากับไหล่แบบบางของมารดา พลางหยดน้ำตาก็รินไหล

“เอาน่าเจ้าตัวซน ทำไมทีเวลาข้าออกไปนาน เจ้าไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์เช่นนี้บ้าง” ซิงอีดีดหน้าผากลูกสาวเบา ๆ ก่อนจะโดนเจ้าตัวทำปากมุ่ย

“เพราะท่านพ่อออกไปตลอดอยู่แล้วนี่” เด็กสาวเบ้ปาก พลางน้ำตาเริ่มรินไหล

“ซีซวน...” ซิงเยียนถอนหายใจเอือมระอา พลางใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าอีกฝ่าย “หากเจ้ารับปากว่าจะเป็นเด็กดีรอหมู่ชินกลับมา หมู่ชินสัญญาว่าจะนำใบชาหวงซานเหมาเฟิงมาให้เจ้าดีหรือไม่” ฮูหยินซินเอ่ยพลางแย้มยิ้มหวาน นิ้วมือเรียวของนางแตะปลายจมูกมนของเด็กสาวด้วยความรักใคร่

ซีซวนอมยิ้มหน่อย ๆ ก่อนจะโผกอดมารดาตนแล้วกระซิบเสียงแผ่ว “หากเป็นไปได้ข้าขอใบชาไป๋หาวอิ๋นเจินด้วยได้หรือไม่”

“เจ้าเด็กนี่ ได้คืบจะเอาศอก” ซิงอีหัวเราะหน่อย ๆ ก่อนจะเขกหัวเด็กสาว

“ท่านแม่ดูสิ! ท่านพ่อเอาแต่ทำร้ายข้า” ซีซวนยิ่งโอบกอดมารดาแน่น พลางแลบลิ้นปลิ้นตาให้กับบิดาตน

ภาพที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ภายในจิตใจของพ่อบ้านหว่างบังเกิดความรู้สึกตื้นตันใจ ชายชราระบายยิ้มอ่อนโยนพลางเอื้อมมือเช็ดน้ำตาใสที่คลอหน่วยตา โดยมีหลานชายยืนลอบมองอยู่ด้านหลัง

“เอาเถอะ ๆ ก่อนมันจะชักช้าไปมากกว่านี้ หมู่ชินสัญญาว่าจะนำใบชาทั้งสองมามอบให้แก่เจ้า ถือว่าเป็นรางวัลแก่ความขยันหมั่นเพียรที่ผ่านมา เจ้าอยู่กับพ่อบ้านหว่างนั้นไม่ต้องกลัวเหงาแม้แต่น้อย หมู่ชินสั่งให้หลานชายของพ่อบ้านหว่างมาเล่นเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว” ซิงเยียนเอ่ย นางไม่อาจอยู่ต่อได้นานกว่านี้ กลัวเสียแต่ว่าตัวเองจะเปลี่ยนใจและไม่อยากจากลูกน้อยไปไกล

“ไม่ต้องห่วงเลยขอรับฮูหยิน ข้าน้อยหว่างมู่จะดูแลคุณหนูไม่ให้คลาดสายตาเลย” เด็กหนุ่มก้าวมาข้างหน้าก่อนจะรีบโค้งคำนับอย่างรู้งาน

ซิงอีหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ กว่าหนูน้อยซีซวนจะสามารถทำใจปล่อยมือมารดาได้ใช้เวลาอยู่มากโข ทั้งซิงอีและซิงเยียนขึ้นรถม้าแล้วโบกมือลาให้กับทั้งสาม มีเพียงภายในใจของหนูน้อยซีซวนเท่านั้นที่ไม่มีความสงบในจิตใจเลยแม้แต่น้อย

นางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ จนแทบอยากวิ่งไปดักหน้ารถม้าแล้วตะโกนร้องไห้ ให้พวกเขาทั้งสองยอมที่อยู่กับนางตลอดไป หรือทำอย่างไรก็ได้ให้พวกเขาทั้งสองเปลี่ยนแผนกะทันหัน แล้วเลือกส่งบ่าวรับใช้สักคนไปจัดการธุระแทน

ความคิดที่พรั่งพรูต่างๆ นานา ประเดประดังเข้ามาในหัว น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาต่อเนื่อง ต่อให้รถม้าของทั้งสองจะลับสายตาไปแล้ว แต่เด็กน้อยยังคงยืนมองอยู่เช่นนั้น แม้พ่อบ้านหว่างจะเรียกกี่ครั้ง เด็กสาวก็หาได้สนใจไม่

จนกระทั่งหว่างมู่เดินมากุมมือก้อนกลม พลันสติของเด็กน้อยก็กลับคืนมา นางมองมายังเด็กหนุ่มที่ระบายยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เรากลับบ้านกันเถอะนะขอรับคุณหนูน้อย”

ซีซวนพยักหน้าช้า ๆ พลางเดินตามเด็กหนุ่มเข้าไปภายในประตูจวน แต่ถึงกระนั้นเด็กสาวก็ยังคงหันมองยังทิศที่รถม้าจากไป ราวกับสามารถมองเห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดได้

และ...

พวกเขาก็ไม่กลับมา...