บทที่ 1.2 เด็กสาวผู้มีงานล้นมือ

“ต้องรีบจัดการให้เรียบร้อยก่อนเขากลับมา” ซีซวนพึมพำ พลางหมุนตัวเดินไปสวมชุดที่อาฟู่ได้จัดเตรียมไว้ให้

ท่ามกลางอากาศที่เริ่มอบอุ่นขึ้น ถึงกระนั้นหิมะก็ยังคงโปรยปราย พื้นผิวสีขาวที่นุ่มนวล แต่มันกลับแฝงไปด้วยภัยอันตรายที่มากล้น ซีซวนมองทิวทัศน์ตรงหน้าพลางนึกย้อนไปยังวันวานที่แสนขมขื่น นางถูกท่านป้าสั่งลงโทษให้โกยหิมะ ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บและบรรยากาศที่เย็นยะเยือก ร่างกายที่แสนอ่อนแอของเด็กหญิง ฝ่ามือที่ถูกหิมะกัดกิน

มันยังคงตามหลอกหลอนนางเสมอทุกครั้งที่เข้าสู่ฤดูคิมหันต์

ยังไม่ทันที่ความทรงจำเหล่านั้นจะกลับมาจนหมด

หญิงสาวเพียงแค้นยิ้มก่อนจะเดินไปยังจุดหมายที่ตั้งมั่น นับตั้งแต่ที่นางย้ายเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ ความสุขในสมัยก่อนก็มลหายไปสิ้น ถึงผู้คนภายในจวนจะใจดีกับนางเพียงใด แต่นางก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่การเสแสร้ง ภายในใจที่ดำมืดค่อย ๆ กลืนกินความนึกคิดของนางไปอย่างช้า ๆ

“พ่อบ้านฮุ่ย ท่านมีข่าวคราวอันใดจากสนามรบบ้างหรือไม่?” ซีซวนเอ่ยเสียงหวานเนิบนาบกับชายชราที่กำลังจัดแจงภายในห้องโถงกลาง

ผู้ที่ถูกเรียกเพียงแค่ปรายตามองนางหน่อย ๆ เท่านั้น พลางทอดถอนหายใจก่อนจะยื่นจดหมายให้กับนาง “ท่านอ่านเอาเองเถอะ”

ซีซวนรับจดหมายมาอย่างว่าง่าย พลางลอบมองบ่าวภายในจวนที่กำลังวุ่นวาย ยังไม่ทันที่นางจะได้เปิดจดหมายอ่าน พ่อบ้านฮุ่ยก็กระแอมไอเบา ๆ

“อันที่จริงท่านไม่ต้องกังวลอันใดเลย เพราะทันทีที่นายท่านเฉิงเข้าเมือง นายท่านจะต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาททันที” พ่อบ้าน

ฮุ่ยกล่าวเสียงเรียบ แม้จะดูเหมือนรำคาญใจ แต่ใบหน้ากลับสงบนิ่ง

“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฝ่าบาทจะรั้งตัวเจียงจวินไว้ทั้งวันทั้งคืนเสียหน่อย” ซีซวนเอ่ยพร้อมทั้งแย้มยิ้มราบเรียบ

แม้คำพูดจะดูราวกับหยอกล้อ แต่ทั้งแววตาและสีหน้าของนางก็ไม่มีอันใดเปลี่ยนแปลง

“หึ! กูยเหนียงช่างแสนรู้นัก” พ่อบ้านฮุ่ยกล่าวพลางจ้องใบหน้าเล็กที่แสนเย็นชานั่น แม้ตลอดเวลาที่เขาได้คอยดูแลนาง ความฉลาดเฉลียวอันเป็นที่ประจักษ์ และทรัพย์สินเงินทองที่มีแต่เดิม เขารู้ดีว่านางคงไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะเกาะเจ้านายตน แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่เคยวางใจเลย

“ถ้าเช่นนั้นท่านอยากทำอันใดก็ทำเถอะ ข้าเป็นเพียงเหลาเหย่ที่ต้องเฝ้าเรือนผู้หนึ่งเท่านั้น ไม่มีอำนาจอันใดต่อตัวท่านหรอก” พ่อบ้านฮุ่ยยกยิ้มมุมปาก พลางผายมือไปทางด้านหลัง

แต่ซีซวนกลับระบายยิ้มอ่อนหวาน นัยน์ตาสีน้ำหมึกของนางเปล่งประกายเพียงเล็กน้อย ก่อนที่หญิงสาวจะโค้งตัวแล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างว่าง่าย

พ่อบ้านฮุ่ยไม่รู้เลยว่าแม่นางน้อยคนนี้ทำไมถึงชอบออกไปนอกจวนนัก เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะนางต้องการผลาญเงินก้อนสุดท้ายที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้หรือไร แต่เขาทำได้เพียงส่ายหัวก่อนจะจัดการเรื่องที่กำลังวุ่นนี้ต่อ

เพียงแค่ซีซวนก้าวเท้าพ้นโถงกลาง ชายหนุ่มสูงโปร่งในชุดสีเข้มก็โผล่ตัวออกมา เขาเพียงแค่คารวะนางก่อนจะส่งมอบสมุดสีเรียบเล่มหนึ่งให้กับหญิงสาวเท่านั้น ซีซวนรับมาอย่างว่าง่าย พลางปรายตามองใบหน้าคมคายแสนราบเรียบ

“เจ้านี่นับวันก็ยิ่งหล่อเหลายิ่งนักอามู่” ซีซวนกล่าวพลางยิ้มหวาน แต่ชายหนุ่มเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอ