33 เกือบหมดตัว

33 เกือบหมดตัว

“มีใครเห็นเฮียเสือบ้าง” โปรดปรานพูดพลางสะบัดร่มหุบมองตรงไปทางเวทีมวยยังไม่เห็น จึงขมวดคิ้ว

“ผมยังไม่เห็นครับเจ้โปรด” โค้ชทิมตะโกนตอบลงมาจากเวที

โปรดปรานขยับเท้าพาร่างเข้าไปใกล้เมื่อเห็นว่ายอดเพชรมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น

รูปร่างยอดเพชรสูงราวร้อยเจ็ดสิบเจ็ด หนักหกสิบห้า ซึ่งส่วนใหญ่คือมวลกล้ามเนื้อ

เธอเผลอยืนมองอยู่นาน ลีลายอดเพชรเปลี่ยนไปมาก ทั้งวิธีตั้งการ์ดรับ และการออกหมัด ไม่เหมือนค่าย ส อรุณสักทีเดียวคล้ายกับว่าโค้ชทิมค้นพบศักยภาพในตัวของนักมวยแล้วงัดออกมา ผสมผสานกับการชกสไตล์ ส อรุณ ทำให้ยอดเพชรกลายเปล่งประกายขึ้นจนจับตา

“ไงเจ้โปรด ยืนตะลึงอะไร”

“โต้ง นี่ยอดเพชรเพิ่งจะฝึกไปได้เกือบเดือนเอง ทำไมถึงได้เก่งขึ้นทันตา”

“เราต้องยกความดีความชอบให้เฮียเสือที่เป็นคนเลือก”

“เออ..เกือบลืม โต้งเห็นเฮียเสือไหม”

“แหม ๆ ถามหากันแล้วนะเดี๋ยวนี้”

“อย่ามัวคุยเล่นโต้ง เฮียเสือทำท่าลึกลับมาหลายวัน อย่างวันนี้เจ้ชวนไปกินข้าวข้างนอกก็อ้ำอึ้ง”

“โต้งเห็นขับรถออกไปนะ”

“ไปไหนกัน ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน”

“มีธุระหรือเปล่า”

“ไม่น่าจะใช่ วันนี้วันอาทิตย์ ที่บ้านก็เงียบเหงาเหมือนกัน พวกแม่ ไปเล่นไพ่กันแต่เช้า” โปรดปรานยกนิ้วชี้ขึ้นมาทันที สั่นไปมาทั้งตาเบิกกว้างจ้องหน้าบิ๊กโต้ง “ไพ่!!”

“คงไม่หรอกเจ้ ใครจะกล้าชวนเฮียเสือตั้งวงเล่นไพ่”

“ก็แม่เจ้ไง ตายแน่ ๆ เฮียเสือหมดตัวแน่ ๆ”

“อ้าว เจ้ เจ้...”

บิ๊กโต้งตะโกนเรียกโปรดปรานที่รีบร้อนวิ่งออกจากโรงยิมจนลืมกางร่มตรงกลับไปยังคฤหาสน์สุดหรู

“ไม่ฟังไอ้โต้งคนนี้เล้ยยย เฮียเสือต้องยอมหมดตัวอยู่แล้ว เฮ้อ...”

ในเวลานี้ กลางทะเลของอ่าวพัทยา ที่ซึ่งลมฟ้าเหมือนเป็นใจไปเสียทุกสิ่ง เพราะคลื่นลมนิ่งสนิทจนแม้แต่แชมแปญในแก้วยังไม่กระฉอก ผิดไปจากสิวากรที่ท้องไส้ปั่นป่วน

ด้วยความสัตย์จริง เขาไม่เคยโกหกตัวเอง และเขายอมรับอย่างไม่อายเลยว่าเขากลัวแม่ของโปรดปรานทั้งหมด โดยเฉพาะตอนที่พวกเธอกำลังเล่นไพ่

“อะไรว่ะ แม่งพี่ชาคริยา พี่จะมาตองเอชอีกไม่ได้นะ”

ปรียาขวางไพ่ลงกลางวงแล้วยกขวดแชมแปญกระดก หรี่ตาขวางขุ่นจนเขียวให้เมียเอกพ่อปลื้ม เขารีบล้างไพ่ทันที

“หนูจะหมดตัวอยู่แล้วนะ พี่ชาคริยากินอยู่คนเดียว” พลับพลึงกระเง้ากระงอดแล้วเอนตัวลงนอนกับพื้นเรือซึ่งในตอนนี้วงไพ่ย้ายลงมาจากโต๊ะเล็กแล้ว

“ต่อไหมครับ” สิวากรค่อยถามเสียงเบา

“ต่อสิ เรื่องอะไร ถ้าปรียาไม่ได้ถอนทุนคืน ปรียาไม่ยอมหรอก”

ลูกกระเดือกสิวากรขยับเป็นคลื่นเลยทีเดียวเมื่อได้ยิน น้ำลายกลืนลงท้องไปหลายรอบจนหมดปาก ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหยิบเครื่องดื่มรสแรงขึ้นจิบด้วยซ้ำ

“ฮ่ะ ฮ่า คนเรามันมาพร้อมโชค ปรียาก็หมั่นบูชาเทพเจ้าอย่างพี่สิ พี่ไหว้พระพิฒเนศทุกวันพฤหัส ขอโชคขอลาภ” ชาคริยากระหยิ่มยิ้มหัวเราะเสียง “และพี่ไม่เคยเล่าให้ฟัง พี่ไปขอพระแม่ลักษมีมาถึงได้แต่งกับพี่ปลื้ม”

“จริงเหรอ” พลับพลึงลุกนั่งทันที “หนูจะให้เจ้าดาหลันไปขอบ้าง อายุยี่สิบแล้วทำไมไม่มีใครมาจีบเลย”

“พี่ว่าอย่าให้เจ้าดาหลันไปขอพรอย่างพี่ชาคริยาเลยพลับพลึง ได้พี่ปลื้มมา มีดีอะไร เมียเยอะขนาดนั้น”

สิวากรสะอึกเล็กน้อย ล้างไพ่รวบแล้วส่งให้แม่ปรียาเพราะเขาไม่ถนัดเลยเรื่องเล่นการพนัน

“ตานี้ลงเท่าไร” ปรียาถามก่อนจะเริ่มแจกไพ่

“ก็เริ่มเท่าเดิมห้าหมื่น”

“เยอะไป หนูไม่ไหวหรอกนะ จะหมดตัวแล้ว พลับพลึงขอเริ่มที่หมื่นเดียว”

“หมื่นเดียว! พี่จะถอนทุนคืนได้ยังไง กว่าจะได้ครบคงปาไปหัวค่ำ”

สิวากรนั่งนิ่ง ไม่กล้ามีปากมีเสียงแล้วหยิบไพ่ขึ้นส่อง ถอนหายใจเมื่อเห็นว่าตานี้เขาอาจจะได้ทุนคืนมาบ้างแล้ว

“มีใครสู้” ปรียาถามเสียงใส สีหน้ามองออกว่าในมือคงเป็นไพ่ดี

“เออ...ผมครับ”

ปรียาหันขวับมามองจ้องเขม็งหรี่ดวงตาถามขึ้น “เฮียเสือจะสู้งั้นหรือ”

คราวนี้สิวากรอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ใจก็อยากได้เงินคืน แต่คืนสู้ไปมีหวังโดนเชือด ชวดลูกสาวเขาแน่

“ไม่แล้วครับ ผมหมอบ” พูดจบคว่ำไพ่ลงทันทีก่อนจะขนลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงแม่ปรียาหัวเราะเสียงใสดุจระฆัง

“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ พี่ชาคริยา...เหลือเราสองคนแล้ว สู้ไหมคะพี่...” ปรียาลากเสียงยาวเอาไพ่พัดปิดปากตัวเอง

“มีหรือว่าพี่จะหมอบ สู้ สามแสนไปเลย” ชาคริยาพูดจบวางหน้าจอโทรศัพท์เปิดหน้าโอนเงินพร้อม

เหงื่อกาฬสิวากรแตกออกเม็ดโป้ง ไม่กล้าขยับตัว ได้แต่มองการต่อสู้ของภรรยาพ่อปลื้ม

“พลับพลึงว่า คงไม่ทันแล้ว เหมือนได้ยินเสียงเรืออีกลำ” พลับพลึงพูดพลางชะเง้อคอแล้วลุกขึ้นยืน แบมือป้องหน้าผาก “คิก คิก ใช่จริง ๆ ด้วย พ่อปลื้มมากับเจ้โปรด”

สิวากรได้ยินแล้วผุดลุกยืนด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด ทอดสายตาไปยังชายฝั่งเห็นเรือลำเล็กสปีดโบ้ทกำลังเร่งความเร็วตรงมาทางเรือยอร์ช จึงผ่อนลมหายใจโล่งอก แต่ไม่ใช่กับแม่ปรียาและแม่ชาคริยา

“ปัดโธ่! พี่ปลื้ม ปรียาไม่ทันได้คืนทุนเลย จะมากันทำไม”

“นั่นสิ แต่เจ้โปรดมาด้วย พี่เสียว ๆ เหมือนกัน”

เขาส่งรอยยิ้มกว้างดีใจจริง ๆ ยามได้เห็นดวงหน้าคมแขกเข้าใกล้มาทุกที รีบเดินไปยังกาบเรือเพื่อรอรับโปรดปราน แต่พอสปีดโบ้ทเข้ามาประชิด ใจที่พองฟูดีใจกลับห่อเหี่ยวเพราะดวงหน้าแขกง้ำจนคว่ำ

“พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้เล่นไพ่ตอนที่เฮียเสืออยู่”

เสียงพ่อปลื้มในวันนี้ฟังแล้วแข็งกร้าวผิดไปจากทุกวัน สีหน้าขึงขังปีนขึ้นเรือมาถึงด้านใน แล้วก้มหน้าลงมองพื้นเห็นกองไพ่ แชมเปญ ยิ่งหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห

“พี่ปลื้ม มานั่งก่อน อากาศร้อนขนาดนี้ นั่งสปีดโบ้ทมาระวังจะเป็นลม” ชาคริยารีบเคลื่อนร่างอวบอิ่มไปใกล้คล้องแขนพาเดินไปนั่งเอาใจ

“จริงด้วยพี่ปลื้ม พลับพลึง ผ้าเย็นอยู่ไหน เร็ว” ปรียาขยิบตาให้เมียคนสุดท้อง แล้วก้าวไปประกบอีกข้างหย่อนร่างลงข้างกัน

“นี่ค่ะ พี่ปลื้ม อย่าโมโหไปนะคะ เดี๋ยวความดันขึ้นต้องเข้าโรงพยาบาลนะ”

สิวากรยืนนิ่งเงียบ เอามือกุมไว้ตรงหน้า ได้แต่ชำเลืองมองโปรดปรานที่เมื่อขึ้นมาบนเรือก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เอาแต่ยืนนิ่ง

“โปรดว่า พ่อปลื้มพาแม่ ๆ กลับไปก่อนดีกว่าค่ะ โปรดอยากจะพูดกับเฮียเสือตามลำพัง” น้ำเสียงโปรดปรานราบเรียบเสียจนทุกคนขนลุก ค่อยขยับตัวยืนขึ้นแล้วเก็บของเงียบเชียบ

“งั้นพ่อพาแม่ ๆ กลับด้วยสปีดโบ้ท ส่วนหนูกับเฮียเสือค่อย ๆ พูดจากันนะ อย่าทะเลาะกัน พาเฮียเสือนั่งเรือเล่นชมพระอาทิตย์ตกก่อนแล้วค่อยกลับบ้านก็ได้”

โปรดปรานยังยืนนิ่ง ดวงหน้ายังเบือนออกไปยังท้องทะเลเพ่งสายตามองแต่พื้นน้ำ พ่อปลื้มเห็นแล้วยิ่งใจไม่ดี กลัวว่าจะเสียลูกเขยอย่างเฮียเสือไป จึงรีบประกบข้างเอามือตบบ่าสิวากรไปสองครั้ง

ปับ! ปับ!

“หนักนิดเบาหน่อย ค่อย ๆ คุยกันนะเฮีย”

“ครับพ่อปลื้ม ลงดี ๆ ครับ ผมไปส่ง”

“ไม่ต้อง ๆ แม่ชาคริยากับน้อง ๆ ลงเองได้ เฮียเสือไปดูเจ้โปรดแล้วกัน” ชาคริยาเป็นฝ่ายพูดขึ้นแทนพ่อปลื้ม วางฝ่ามือบนท่อนแขนสิวากร “โปรดเขาเป็นคนหยิ่ง แต่ข้างในเขาอ่อนแอ เขาไม่ได้โกรธจริง ๆ หรอก ค่อย พูดกันนะ”

“ครับแม่” สิวากรรับปากหนักแน่น รอจนทุกคนลงจากเรือยอร์ชแล้วจึงหันกลับไปหาหวานใจของตัวเอง “โปรด...”

“คิดยังไงถึงมาเล่นไพ่กับพวกแม่ ๆ แล้วทำไมต้องปิดบังโปรด”

โปรดปรานหันกลับมาทั้งตัว ยกมือกอดอกตัวเองใช้สายตาแข็งกระด้างมองเขา เหมือนที่ใช้กับพวกนักมวยในค่าย

“เฮีย...” สิวากรพูดไม่ออก แต่ใจดีสู้เสือค่อย ๆ เคลื่อนร่างไปใกล้ ทว่าโปรดปรานเดินหนีไปอีกฟาก

“อย่ามาใกล้โปรด” เธอพูดเสียงแข็ง “เฮียเคยพูดกับโปรดว่ายังไงนะ ให้ไว้ใจเฮียงั้นเหรอ”

“โปรด...” สิวากรทอดเสียงแผ่วเบา “ฟังเฮียก่อน”

“สิ่งที่โปรดเกลียดรองลงมาจากการมีเมียหลายคน คือการโกหก และการบิดเบือนไม่พูดถึงนั่นหมายรวมว่าโกหก”

“โปรด เดี๋ยวก่อน ฟังเฮีย” สิวากรพยายามเข้าใกล้ สาวเท้าตรงไปทางเธอ แต่โปรดปรานยังเดินหนีทั้งพูดไปด้วย

“เฮีย เฮียทำให้โปรดโกรธจริง ๆ” โปรดปรานหงุดหงิดจนแสดงออกทางสีหน้า ท่าทาง เธอสะบัดแขนอย่างคนที่ไม่รู้ว่าจะจัดการกับผู้ชายตรงหน้าอย่างไรดี “เสียไปเท่าไร”

“ฮะ! อะไรนะ”

“โปรด ถาม เฮีย เสียไปเท่าไร!”

“เอ่อ....ห้าล้าน”

“ห้าล้าน! ห้าล้าน! ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” โปรดปรานตาลุกวาว เลิกเดินหนีแล้วเป็นฝ่ายไล่ตามสิวากรแทน “เฮียเสียเงินทีเดียวห้าล้าน! โปรดไม่อยากจะเชื่อเลย”

นัยน์ตาแขกดุดันจ้องตาไม่หลบสาวเท้าไปใกล้ แต่หนนี้เป็นสิวากรที่เดินหนี

“จะให้เฮียทำยังไง เฮียแค่ติดอยู่ตรงกลาง”

“ตรงกลาง!” เธอแทบตะโกน “ตรงกลางแบบไหนกัน ถ้าเฮียบอกโปรดแต่แรก คงไม่ต้องเสียเงินมากขนาดนี้ นี่เล่นไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ”

“ฟังเฮียก่อน โปรดเดี๋ยว อย่าตีเฮีย โปรด”

สองมือเรียวงามทั้งฟาด ทั้งตีไปตามแขน ตามตัวเฮียเสือ ด้วยความโกรธจริงจัง โปรดปรานรู้จักนิสัยพวกแม่ ๆ ของเธอดีว่าถ้าไม่รีดเงินเขาให้หมดตัว คงไม่มีวันยอมเลิกง่าย ๆ

“ก็เฮียต้องจำใจแพ้ โปรดหยุดตีได้แล้ว” สิวากรน้ำเสียงสำนักผิด

“จำใจแพ้...” เธอหยุดแล้วหอบเล็กน้อย “เฮียแค่กำลังโดนแม่ปั่นหัว แกล้ง แล้วก็สูบเงินจนหมดตัว”

“ยังได้อีกเยอะ โอ๊ย!”

เพียะ! เธอยกมือฟาดต้นแขนไปอีกครั้ง

“อีกเยอะ! ถ้าโปรดไม่มาเฮียได้หมดตัวแน่ ไอ้ลูกไม้ถอนทุนเล่นไม่เลิกของแม่ปรียา คุณยังอ่อนหัด ตามแม่ของโปรดไม่ทันหรอก”

“อะไรนะ! แกล้งงั้นเหรอ แต่ว่าแม่ปรียาหัวเสียและโอนเงินจริง ๆ”

“ฮ่ะ ฮ่า เฮียเสือ ป่านนี้นับเงินหารกันแล้ว โปรดไม่คิดเลยว่าเก่ง ๆ อย่างเฮียจะไม่ทันเกมแม่ ๆ เฮ้อ...”

เสียงถอนใจยาวยิ่งทำให้สิวากรนิ่งอึ้ง เขานึกภาพหน้าของแม่ทั้งสามเมื่อสักครู่ใหญ่ ทั้งหมดแสดงละครได้เหมือนจริงสุด ๆ จนเขาเชื่อสนิท

ปับ ๆ

โปราดปรานจับฝ่ามือสิวากรขึ้นแล้วตบลงปลอบใจเบา ๆ สองครั้งบนหลังมือ แหงนดวงหน้าขึ้นมองส่งรอยยิ้มคล้ายคลึงกับแม่ชาคริยามาให้

“โปรดไม่รู้จะพูดคำไหนเลยเฮีย เอาเป็นว่าสมน้ำหน้าเฮียแล้วกัน”

สิวากรอ้าปากค้าง เขาตกตะลึง ไม่คาดฝันว่าเขาจะได้ยินคำนี้จากปากโปรดปราน หรือว่าเขายังรู้จักเธอไม่ครบทุกแง่มุม และในระหว่างที่เขายังตั้งตัวไม่ติด เธอก็ผละจากเขาไปยังตรงที่ซึ่งเคยเป็นอดีตวงไพ่ ก้มศีรษะลงมองแล้วส่ายหน้าระอาใจ โน้มตัวลงหยิบแก้วขึ้นมารินแชมเปญหันมาทางเขา ชูสูงจนบดบังดวงหน้าจนเหลือครึ่งเสี้ยว

“ดีใจด้วยค่ะ เฮียเสือ โปรดคิดว่าเฮียเสือผ่านด่านแม่ ๆ ของโปรดเรียบร้อยแล้ว”

สิวากรทิ้งตัวลงเก้าอี้ นิ่งงัน ยกมือขึ้นลูบปากตัวเองที่กำลังเริ่มขยับโค้งขึ้นทีละน้อยจนกลายเป็นกว้างสุดเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ เหลือบสายตาไปทางผู้หญิงที่เขารัก

เธอสวมใส่ชุดเดิมอย่างทุกวัน กางเกงยีนส์ เสื้อทีมค่ายศรเพชรสีแดง มัดผมหางม้า เคลือบปากด้วยลิปสติกชาแนลทั้งกรุ่นด้วยน้ำหอมกลิ่นนัมเบอร์ไฟน์ เธอกำลังใช้สายตามองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจที่เขาถูกหลอกเงินไปถึงห้าล้าน

เขาไม่ทันได้สังเกตว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่เขาจะเริ่มต้นหัวเราะออกมาชนิดที่ว่าเขาไม่ได้หัวเราะเช่นนี้มานานมากแล้ว หัวเราะจนน้ำตาไหล หัวเราะจนเจ็บท้องต้องเอามือวางกุมไว้ ครั้งสุดท้ายเท่าที่จำได้คงเป็นช่วงมัธยมแล้วหลังจากนั้นชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยความรับผิดชอบ ระเบียบแบบแผน

สิวากรลุกจากที่นั่งร่างยังสั่นกระเพื่อม เดินตรงไปทางโปรดปราน จับร่างเธอหันหน้าออกไปยังทะเลแล้วโอบรัดลำแขนไว้จากทางด้านหลัง โน้มหน้าวางคางบึกบึนบนหัวไหล่ใกล้ซอกคอ

“อีกหน่อย ถ้าโปรดแต่งงานกับเฮียแล้ว ต้องช่วยเฮียดูแลผลประโยชน์ อย่าให้เฮียถูกหลอกเงินอีกนะ” น้ำเสียงเขาแหบต่ำจนพร่า

“ใครบอกกันว่าโปรดจะแต่งกับเฮีย” โปรดปรานก้มหน้าลงมองมือตนเองที่ถูกเขาเอาไปกุมไว้แล้ว

“เฮียรักโปรด แต่งงานกับเฮียได้ไหม”

น้ำเสียงวอนขอ น้ำเสียงที่สิวากรกลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ กำลังบีบรัดช่องท้องของโปรดปรานจนแน่น ร่างเธอนิ่งขึงตึงเครียด ไม่กล้าเปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

ไม่กล้าแม้กระทั่งจะหายใจ